Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Μεγάλη Τρίτη - Το τροπάριο της Κασσιανής

Κατά την Μεγάλη Τρίτη η Εκκλησία επιτελεί την ανάμνηση της περί των δέκα παρθένων... γνωστής παραβολής του Κυρίου. Η Εκκλησία καλεί τους πιστούς να είναι έτοιμοι για να υποδεχθούν, κρατούντες τις λαμπάδες των αρετών, τον ουράνιον Νυμφίο, τον Κύριον Ιησού, ο Οποίος θα έλθει αιφνίδια, είτε ειδικά κατά τη στιγμή του θανάτου, είτε γενικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία.

Επίσης καλεί το ποίμνιο, φέρουσα ενώπιό του και τη παραβολή των ταλάντων, να καλλιεργήσουν οι πιστοί και να αυξήσουν τα χαρίσματα που έδωσε ο Θεός.

Ο Κύριός, ο Ιησούς Χριστός, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο Πάθος, έλεγε στους μαθητές Του ορισμένες παραβολές για να τους προετοιμάσει. Μερικές, μάλιστα, τις έλεγε για να καυτηριάσει και να χτυπήσει του Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Μια από αυτές, τη σημερινή των δέκα παρθένων, την είπε για να παρακινήσει μεν όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και να διδάξει όλους να είναι έτοιμοι πριν προλάβει το τέλος του θανάτου. Επειδή έχει πολλή δόξα η παρθενία και για να μη βρεθεί κάποιος που κατορθώνει αυτό το μεγάλο έργο, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη, προβάλλει αυτή τη παραβολή.

Σήμερα το βράδυ ψάλλεται στις εκκλησίες ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης. Το τελευταίο τροπάριο στην ακολουθία είναι της ευσεβούς και λογίας ποιήτριας του Βυζαντίου Κασσιανής. «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σην αισθομένη θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη, μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει…».

Η μοναχή Κασσιανή, ή Κασσία, ή Ικασία, γεννήθηκε περίπου στα 810 μ.Χ και συμμετείχε στην αντίσταση κατά των εικονομάχων. Η πένα της, που ήταν απαράμιλλη, συνέτεινε στο να επισκιαστούν οι σύγχρονές της υμνογράφοι – μελωδοί και θεωρείται η πλέον επιφανής γυναίκα μελωδός στο Βυζάντιο.

Η Κασσιανή πριν γίνει μοναχή, ήταν ανάμεσα στις παρθένες ευγενικής καταγωγής που συνάντησε ο Θεόφιλος για να επιλέξει ανάμεσά τους την μέλλουσα σύζυγό του. «Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα» (από τη γυναίκα πηγάζουν τα κακά) της είπε ο αυτοκράτορας, έχοντας υπόψη του την Εύα. Εκείνη είχε άποψη και την είπε: «αλλ’ ως εκ γυναικός πηγάζει τα κρείτω» του απάντησε (αλλά και από τη γυναίκα πηγάζουν τα καλά) έχοντας στο νου της την Παναγία.

Αυτή όμως η πράγματι έξυπνη απάντηση χαρακτηρίσθηκε από τον Θεόφιλο ότι περιείχε και κάποια προπέτεια και επιπολαιότητα, οπότε έδωσε το μήλο στην επίσης ωραία, αλλά και σεμνή Θεοδώρα.

Η Κασσιανή απογοητεύθηκε από την αποτυχία της και πήρε την απόφαση να αποτραβηχτή από τον κόσμο και να μονάση. Έκτισε με δικά της χρήματα ένα μοναστήρι, που πήρε αργότερα το όνομά της, ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και αφιερώθηκε στη λατρεία του Χριστού και στην ποίηση.

Πηγή

Σαν σήμερα έγινε η έξοδος του Μεσολογγίου

Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο. Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Με μια πανίσχυρη στρατιά 20.000 ανδρών, ο Κιουταχής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825 και στις 15 Απριλίου 1825 έφθασε προ του Μεσολογγίου.

Αμέσως άρχισε την πολιορκία της πόλεως, η οποία μπορεί να χωρισθεί σε δύο περιόδους: α) 15 Απριλίου έως 12 Δεκεμβρίου 1825 και β) 25 Δεκεμβρίου 1825 έως τις 11 Απριλίου 1826. Χωρίς σημαντική βοήθεια από τους υπόλοιπους Έλληνες, λόγω του εμφυλίου πολέμου, και έχοντας να αντιμετωπίσουν υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, οι 12.000 ψυχές του Μεσολογγίου αντιστάθηκαν καρτερικά επί ένα χρόνο. Την οργάνωση της άμυνας ανέλαβε τριμελής επιτροπή υπό τους Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, Δημήτριο Θέμελη και Γεώργιο Καναβό.

Το φρούριο της πόλεως μετά την πρώτη πολιορκία είχε βελτιωθεί, κατόπιν των προσπαθειών του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, του Βύρωνα και του μηχανικού Μιχαήλ Κοκκίνη. Η τάφρος έγινε βαθύτερη, ο μικρός περίβολος ενισχύθηκε με πύργους και πολύγωνα προτειχίσματα, πάνω στα οποία τοποθετήθηκαν 48 τηλεβόλα και 4 βομβοβόλα. Η νησίδα Βασιλάδι, μεταξύ της λιμνοθάλασσας και της θάλασσας, έγινε ένα είδος προκεχωρημένου οχυρού. Εκεί τοποθετήθηκαν 6 πυροβόλα και συγκεντρώθηκαν 2.000 γυναικόπαιδα για να μην επιβαρύνουν τη φρουρά της πόλης. Εντός του Μεσολογγίου υπήρχαν 10.000 άτομα, εκ των οποίων 4.000 άνδρες, άριστοι πολεμιστές από την Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία και ακόμη 1.000 άνδρες, δυνάμενοι να φέρουν όπλα.

Κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας (15 Απριλίου - 12 Δεκεμβρίου 1825) το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε μόνο από τις δυνάμεις του Κιουταχή. Οι επιθέσεις τους συντρίβονταν εύκολα ή δύσκολα από τους υπερασπιστές της πόλης. Εξάλλου, ο από θαλάσσης αποκλεισμός δεν ήταν ισχυρός και επανειλημμένως διασπάσθηκε από τον στόλο του Μιαούλη, ο οποίος ενίσχυε με πολεμοφόδια και τρόφιμα τους πολιορκούμενους. Στις 24 Ιουλίου, 1000 ρουμελιώτες πολεμιστές υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ανάγκασαν τον Κιουταχή να αποσύρει τις δυνάμεις του στις υπώρειες του όρους Ζυγός, χαλαρώνοντας την πολιορκία του Μεσολογγίου. Αλλά και ο τουρκικός στόλος, παρενοχλούμενος από τον ελληνικό, αναγκάσθηκε να ζητήσει καταφύγιο στην αγγλοκρατούμενη Κεφαλληνία.

Στις 5 Αυγούστου ο Κίτσος Τζαβέλλας, επικεφαλής δυνάμεως Σουλιωτών πολεμιστών, εισήλθε στην πόλη, αναπτερώνοντας το ηθικό των πολιορκουμένων. Όμως, στις αρχές Νοεμβρίου, ο κοινός στόλος Τούρκων και Αιγυπτίων αποβίβασε 8.000 αιγύπτιους στρατιώτες κι ένα μήνα αργότερα κατέφθασε στην περιοχή ο Ιμπραήμ που είχε σχεδόν καταστείλει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Τούρκοι, Τουρκαλβανοί και Αιγύπτιοι αριθμούσαν 25.000 άνδρες, με σύγχρονο πυροβολικό, που διοικούσαν γάλλοι αξιωματικοί. Οι Έλληνες είχαν να αντιπαρατάξουν 4.000 μαχητές.

Στις 25 Δεκεμβρίου 1825 άρχισε η δεύτερη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Όπως και στην πρώτη πολιορκία, πάλι υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο πασάδων. Ο αιγύπτιος Ιμπραήμ επεχείρησε με τις δικές του δυνάμεις να καταλάβει το Μεσολόγγι στις 16 Ιανουαρίου 1826. Απέτυχε, όμως, και αναγκάσθηκε να συμπράξει μετά του Κιουταχή. Οι δύο στρατοί κατέστησαν ασφυκτική την πολιορκία με ανηλεή κανονιοβολισμό του Μεσολογγίου και με την κατάληψη των στρατηγικής σημασίας νησίδων Βασιλάδι (25 Φεβρουαρίου) και Κλείσοβας (25 Μαρτίου). Μετά την πτώση των δύο νησίδων, η θέση των πολιορκουμένων κατέστη δεινή, μετά και την αποτυχία του Μιαούλη να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό.

Η κατάσταση πλέον μέσα στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Τρόφιμα δεν υπήρχαν και οι πολιορκούμενοι (γυναίκες, παιδιά, τραυματίες, γέροντες και μαχητές) σιτίζονταν με φύκια, δέρματα, ποντίκια και γάτες! Υπό τις συνθήκες αυτές, που καθιστούσαν αδύνατη την αποτελεσματική υπεράσπιση της πόλης, αποφασίστηκε σε συμβούλιο οπλαρχηγών και προκρίτων στις 6 Απριλίου η έξοδος και ορίστηκε γι' αυτή, η νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαΐων (9 προς 10 Απριλίου). Τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με το σχέδιο, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, υπό τους Δημήτριο Μακρή, Νότη Μπότσαρη και Κίτσο Τζαβέλα, με την ελπίδα να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές, επωφελούμενοι από τον αιφνιδιασμό των πολιορκητών. Νωρίτερα είχαν σκοτώσει τους τούρκους αιχμαλώτους, ενώ στην πόλη παρέμειναν τραυματίες και γέροι.

Όμως, το σχέδιο της εξόδου, είτε προδόθηκε, είτε δεν εφαρμόστηκε σωστά κι έτσι οι δυνάμεις του Ιμπραήμ κατέσφαξαν με τα γιαταγάνια τούς μαχητές της ελευθερίας. Στο μεταξύ, μέσα στο Μεσολόγγι είχαν αρχίσει οι σφαγές από τους Τουρκοαιγύπτιους, που είχαν εισβάλει από άλλο σημείο της πόλης.

Σε πολλά σημεία σημειώθηκαν δραματικές σκηνές: ο δημογέροντας Χρήστος Καψάλης, όταν κυκλώθηκε από τους εισβολείς στο σπίτι του, όπου είχαν συγκεντρωθεί τραυματίες, γέροντες και γυναικόπαιδα, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, ενώ ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς. Το πρωί της 10ης Απριλίου, ανήμερα των Βαΐων, η οθωμανική ημισέληνος κυμάτιζε στα χαλάσματα του Μεσολογγίου.

Οι πληροφορίες για τις απώλειες των Ελλήνων κατά την πολιορκία και την έξοδο είναι αντιφατικές. Πιθανότερο φαίνεται ότι από τους 3.000 που πήραν μέρος στην έξοδο, οι 1.700 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι. Ανάμεσα στους νεκρούς, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Μιχαήλ Κοκκίνης, ο Αθανάσιος Ραζηκότσικας, ο Νικόλαος Στορνάρης, ο γερμανός εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» Ιάκωβος Μάγιερ και άλλοι γερμανοί φιλέλληνες. Γύρω στα 6.000 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν για να πουληθούν στη Μεθώνη και στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι απώλειες για τους τουρκοαιγύπτιους εισβολείς ανήλθαν σε 5.000 άνδρες.

Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η φλόγα της, όμως, παρέμεινε άσβεστη, καθώς η ήττα μετατράπηκε σε νίκη. Ένα νέο κύμα φιλελληνισμού αναδύθηκε μετά την αμαύρωση του Αγώνα, εξαιτίας του εμφύλιου σπαραγμού. Αυτό με τη σειρά του επηρέασε εμμέσως την ευρωπαϊκή διπλωματία για τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων. Πολλά έργα, ζωγραφικά, λογοτεχνικά και άλλα, απαθανάτισαν τη θυσία των Μεσολογγιτών. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την ημιτελή ποιητική του σύνθεση «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», με τους γνωστούς στίχους από το Σχεδίασμα Β':

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε' στα μάτια η μάνα μνέει'
Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ΄έχω γω στο χέρι;
Οπού συ μου ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει»

Αμέσως μετά την κατάληψη του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής με τον στρατό του κατευθύνθηκε προς την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Αττικής. Ο Ιμπραήμ επανήλθε στην Πελοπόννησο για να εξαλείψει και τις τελευταίες εστίες αντίστασης σε Μάνη και Αργολίδα.

Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11 Μαΐου 1829. Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις» και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου.

Πηγή

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Δημήτριος Ίτσιος: Αυτός ήξερε να λέει "όχι"

Πάντοτε στην ιστορία μας όποτε έπρεπε να πούμε όχι είμασταν εκεί. Ειμαστε σίγουροι ότι θα το ξαναπράξουμε όταν παραστεί ανάγκη και ας βρισκόμαστε εν μέσω "ηθικής" κοιλιάς.Ας δούμε πως ξεκίνησε η θλιβερή μας σχέση με τους Γερμανούς και γιατί ακόμα φοβούνται το ατίθασο του χαρακτήρα μας.

Η τελευταία απόπειρα των Ιταλών να καταλάβουν την Ελλάδα τον Μάρτιο του 1941, απέτυχε και αυτή, γεγονός που υποχρέωσε τους Γερμανούς να τροποποιήσουν τα σχέδιά τους και να αναβάλλουν την επίθεση κατά της ΕΣΣΔ, επιτιθέμενοι κατά της Ελλάδος.

Στις 6 Απριλίου, οι Έλληνες στρατιώτες υποχρεώθηκαν να δώσουν άλλη μια τιτάνια μάχη, εναντίον τριών ισχυρών αντιπάλων – Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων. Στα οχυρά Μεταξά ο ελληνικός στρατός ανθίσταται απεγνωσμένα, γνωρίζοντας ότι ο αγώνας είναι άνισος. Αυτό όμως δεν τον πτοεί. Υπήρξαν παλικάρια σα τον Δημήτριο Ίτσιο που τα ανδραγαθήματά τους μετέτρεψαν το όνομά τους σε μύθο.

Ας μάθουμε λίγα πράγματα για το λαμπρό αυτό λοχία που αποδείχθηκε άριστος απόγονος των ηρώων των Θερμοπυλών.Ο Δημήτριος Ίτσιος γεννήθηκε το 1906 στην ακόμα σκλαβωμένη τότε Μακεδονία από Βλάχους γονείς. Παντρεύτηκε την Άννα Κ. Νανοπούλου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μαρία και τον Αναστάση. Με την κήρυξη του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου επιστρατεύθηκε ως έφεδρος λοχίας και υπηρετούσε στο Μπέλες, πάνω από το χωριό του, τα Άνω Πορόια Σερρών.

Εκεί επάνω, στην κορυφογραμμή του Μπέλες, ήταν στημένα τα πρώτα πρόχειρα φυλάκια της προκάλυψης της «γραμμής Μεταξά». Λίγο πιο κάτω, σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από την οροθετική γραμμή, βρίσκονταν τα εννέα σκυρόδετα ελληνικά πυροβολεία, στημένα κατά μήκος της δεύτερης αμυντικής γραμμής. Οι υπερασπιστές των πυροβολείων, είχαν εντολή να αμυνθούν ώσπου ο στρατός του υποτομέα Ροδοπόλεως να συμπτυχθεί χωρίς απώλειες προς τα Κρούσια κι αμέσως μετά, να εγκαταλείψουν κι αυτοί τις θέσεις τους με κανονική υποχώρηση, έχοντας ως πλεονέκτημα την άριστη γνώση της περιοχής.

Ο Ίτσιος κατά την εισβολή των Γερμανών στο Μπέλες, στις 6 Απριλίου 1941, βρέθηκε να είναι επικεφαλής του Πολυβολείου Π8. Όταν ξεκίνησε η υπέρτερη επίθεση των Γερμανών με πυροβολικό,τεθωρακισμένα,και αεροπλάνα κανείς δε περίμενε ότι θα έβρισκαν τέτοια αντίσταση και θα είχαν τόσες απώλειες.Τα οχυρά αντιστέκονται. Οι υπερασπιστές των πολυβολείων ποτίζουν με το αίμα τους τα ιερά χώματα της γενέθλιας γης.Σταδιακά τα ελληνικά πυροβολεία Π3, Π4, Π5 και Π9, σιγούν. Ακολουθεί το Π6 που, περικυκλωμένο από τον εχθρό, έπειτα από σθεναρή αντίσταση, καταλαμβάνεται το μεσημέρι; Τα πυροβολεία Π7 και Π8, όμως, συνεχίζουν να μάχονται.Το πυροβολείο Π8, έχει στη διάθεσή του 38.000 φυσίγγια, που οι υπερασπιστές του είναι διατεθειμένοι να τα χρησιμοποιήσουν όλα πριν σταματήσουν να μάχονται.

Αφού ξόδεψαν όλα τους τα φυσίγγια πάνω σε Γερμανικά σώματα τότε μόνο βγήκαν από το οχυρό με δυσκολεία αφού δε μπορούσαν να ανοίξουν τη πόρτα από τα άδεια φυσίγγια.

«Οι άνδρες, όσοι δεν εφονεύθησαν, συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι και μαζί μ' αυτούς κι ο Λοχίας Ίτσιος Δημήτριος, αρχηγός του Πυροβολείου Π8. Το πυροβολείον τούτο, δια του φοβερού, πράγματι, πυρός, επέφερεν εις τους Γερμανούς τεραστίας φθοράς. Δι' αυτό ο επικεφαλής αυτών Αξιωματικός, ζητάει να μάθει τον Αρχηγόν», μας πληροφορεί ο Συνταγματάρχης Γιακουμής στο πολεμικό του ημερολόγιο.
Ο επικεφαλής αξιωματικός σε άπταιστα Ελληνικά ζητά τον αρχηγό του φρουρίου Π8. Η σκηνή που ακολουθεί, ζωντανεύει, χωρίς υπερβολή, την Αλαμάνα με το Διάκο της πάνω στα Μακεδονικά βουνά. Ευθυτενής, με αγέρωχη αξιοπρέπεια χωρίς ίχνος πρόκλησης και ανόητης επίδειξης, κάνει ο Ίτσιος δυο - τρία βήματα μπροστά, χαιρετά στρατιωτικά το Γερμανό Αξιωματικό και με σταθερή φωνή αναφέρει:
- Ίτσιος Δημήτριος, λοχίας πεζικού.

Ξαφνιάζεται ο άλλος. Στα μάτια του εύκολα θα μπορούσε να διακρίνει κανείς το θαυμασμό του για το παλληκάρι.
- Συγχαρητήρια λοχία. Με τη γενναιότητά σου ζωντάνεψες εδώ πάνω, σε τούτα τα βουνά, την πανάρχαια ιστορία των προγόνων σου.
Αμέσως μετά του κάνει νεύμα να τον ακολουθήσει. Τον οδηγεί στο ξέφωτο μπροστά από το πολυβολείο, και δείχνοντας του τις δεκάδες των πτωμάτων των στρατιωτών του - πάνω από 200 κατά έγκυρη εκτίμηση - του λέει:
- Αυτό που βλέπεις λοχία είναι έργο δικό σου.
Ο Ίτσιος γαλήνιος σαν όλους τους πραγματικούς ήρωες απαντά λακωνικά:
- Έπραξα το καθήκον μου.
- Εσύ έπραξες το καθήκον σου. Τώρα η σειρά μου να «εκτελέσω» κι εγώ το δικό μου καθήκον.

Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Ελλήνων και Γερμανών στρατιωτών, βγάζει το πιστόλι του και στυλώνοντάς το στον κρόταφο του παλληκαριού τον εκτελεί εν ψυχρώ. Πολλοί θα πουν ότι αυτό ήταν έγκλημα πολέμου,αλλά οι Γερμανοί εκείνου του καιρού δεν ασχολούταν με τέτοιες λεπτομέρειες.Αυτό που τους ένοιαζε ήταν να μην υπήρχε τίποτα ζωντανό που θα μπορούσε να προκαλεί φόβο στις υποτειθέμενες άφοβες στρατιές του και ο Ίτσιος ανήκε σε αυτή τη περίπτωση, συνεπώς το τέλος του ήταν προδιαγεγραμμένο και το ήξερε και ο ίδιος έκανε όμως αυτό που έπρεπε. Εμείς θα κάνουμε αυτό που πρέπει; Αυτός ήξερε να πει όχι, η σειρά μας να πούμε όχι.

Όσοι γεννήθηκαν πριν από 71 χρόνια είχαν την ατυχία και τη σύμπτωση να ζήσουν δύο τριπλές κατοχές. Ελπίζουμε να ζήσουν και δύο απελευθερώσεις.

Πηγή

Πάνε να πνίξουν τις εκλογές με αίμα- Υπονοούμενα Παπαδήμου για αναβολή τους

Eπικίνδυνα παιχνίδια με την εσωτερική ασφάλεια της χώρας παίζει πλέον η κυβέρνηση Παπαδήμου καθώς διαπιστώνουν ότι όχι απλά θα συντριβούν οι μνημονιακές δυνάμεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά την επομένη των εκλογών το περίφημο Μνημόνιο, όπως έχουμε σημειώσει και στο παρελθόν θα αξίζει λιγότερο από την αξία του χαρτιού επάνω στο οποίο έχει γραφτεί, έτσι και αποτυπωθεί η βούληση των πολιτών όπως δείχνουν όλες οι μέχρι σήμερα δημοσκοπήσεις.

Χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα την πραγματική αιτία για την οποία τον έκαναν πρωθυπουργό (με εκείνη την θεατρική παράσταση-«αγανακτισμένη» αποχώρηση του Γιώργου Καρατζαφέρη προέδρου του ΛΑΟΣ την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου στο Προεδρικό Μέγαρο), ο τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος, δήλωσε σήμερα από την Κύπρο ότι «το έργο της κυβέρνησης θα ολοκληρωθεί με την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος που θα έχει γίνει έως τις 20 Απριλίου».

Που σημαίνει ότι εκλογές δεν μπορούν να γίνουν στις 6 Μαΐου, αφού η Βουλή δεν μπορεί να κλείσει την Τρίτη για εκλογές! Αυτό που λέει ο Παπαδήμος είναι ότι η ανακεφαλαιοποίηση, δηλαδή η αποφυγή της κρατικοποίησης των τραπεζών τις οποίες θα πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι, θα πρέπει να έχει ψηφιστεί πριν τη διάλυση αυτής της Βουλής!

Μέχρι τώρα λέγανε ότι το αργότερο έως την Μεγάλη Τρίτη ή Μεγάλη Τετάρτη, με τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου θα ολοκληρωνόταν το συγκεκριμένο θέμα.

Πέρα από το γεγονός ότι εμφανίζεται οι τραπεζίτες να καθορίζουν ακόμα και το πότε θα γίνουν εκλογές (το αστείο είναι ότι φοβούνται … στρατιωτικό κίνημα για να μην καταλυθεί η «δημοκρατία». Η «δημοκρατία των τραπεζιτών»), πλέον ο Λ.Παπαδήμος προσωπικά παίζει με την φωτιά. Είναι γνωστό ότι δεν θέλει να γίνουν εκλογές, ούτε αυτός ούτε οι δυνάμεις που τον έφεραν και τον στηρίζουν (και δεν αναφερόμαστε στους εντός της Ελλάδας "διαχειριστές" του)…

Για τους ηγέτες των κομμάτων που τον στηρίζουν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά και ΛΑΟΣ μέχρι πρότινος, δεν το συζητάμε, αυτοί θα κριθούν στην κάλπη. Αλλά ο Λ.Παπαδήμος μη νομίζει ότι είναι στο απυρόβλητο. Aναβολή των εκλογών μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα θα μπορούσε να πυροδοτήσει λαϊκή έκρηξη και να χυθεί άφθονο αίμα που πραγματικά θα τον πνίξει.

Ήδη το αίμα του 77χρονου συνταξιούχου Δημήτρη Χριστούλα έχει λερώσει το καλοσιδερωμένο κοστούμι του τραπεζίτη.

Όχι ότι τους (τον) απασχολεί αν χυθεί αίμα της «πλέμπας» των συνταξιούχων ή των ανέργων, αλλά οπωσδήποτε υπάρχει και ένα θέμα υστεροφημίας.

Ο 77χρονος αυτόχειρας καλούσε πρακτικά τον ελληνικό λαό και ειδικά τους νέους "να πάρουν τα όπλα και να διώξουν την κυβέρνηση Τσολάκογλου". Το μήνυμα να είναι βέβαιοι ότι έχει περάσει σε μεγάλες μάζες πολιτών και πλέον έστω και μία μέρα αναβολής των εκλογών μπορεί να προκαλέσει αιματοκύλισμα.

Όπου οι αστυνομικοί των 700 ευρώ θα συγκρούονται μέχρις εσχάτων με τους ανέργους ή τους συνταξιούχους των 500 ευρώ. Και όποιος επιβιώσει…

Πηγή