Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Η τελευταία διαδρομή


Σήμερα αποχαιρέτισα ένα πολύτιμο εργαλείο που υπήρξε πιστός «συνεργάτης» μου για 12 χρόνια. Πριν από εμένα υπηρετούσε πιστά κάποιον άλλον για 18 χρόνια. Πρόκειται για το πιστό μου σαραβαλάκι που το έδωσα στην ανακύκλωση. Η πρώτη άδεια κυκλοφορίας του εκδόθηκε το 1981. ΤΟΥΟΤΑ Καρίνα που επάνω του έβλεπες όλη την Ιαπωνική φιλοσοφία. Λιτό σε απαιτήσεις, Άγριο εκεί που έπρεπε σε επιδόσεις και Ευγενικό όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις.

Η χρηματική του αξία ήταν μηδενική. Η συναισθηματική του αξία όμως για εμένα ανεκτίμητη αφού ήταν παρών σε όλες τις φάσεις της ζωής μου από την απόκτηση του και μετά και έκανα μαζί του χιλιάδες χιλιόμετρα σε κάθε είδους δρόμο. Στη δουλειά μου στη χαρά μου, στη λύπη μου, στην ανάγκη μου, στη βιασύνη μου, πάντα με προθυμία με πήγαινε στον προορισμό μου με συνέπεια και ασφάλεια.

Το πρώτο μου αυτοκίνητο και παράλληλα το πρώτο περιουσιακό μου στοιχείο. Το είχα αγοράσει λίγο πριν μπω φαντάρος μεταχειρισμένο. Όταν το έπαιρνα δεν περίμενα πως θα ξεπερνούσε τις προσδοκίες μου σε τέτοιο βαθμό. Είχα ακούσει από πολλούς για την Ιαπωνική αξιοπιστία στα αυτοκίνητα αλλά με αυτό την έζησα στην πράξη.

Μία αξιοπιστία και ποιοτική ανωτερότητα που στις μέρες μας ακολουθεί φθίνουσα πορεία. Σε όλες τις μάρκες πλέον αφού η παγκοσμιοποίηση και ο νεοφιλελευθερισμός έβαλαν τη σφραγίδα τους και στην βιομηχανία του αυτοκινήτου. Συμπίεση του κόστους με εκπτώσεις στην ποιότητα είναι το κύριο χαρακτηριστικό του «σήμερα». Και όχι μόνο στα αυτοκίνητα.

Το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω είναι να γράψω λίγα λόγια για αυτό ως ελάχιστη αναγνώριση των υπηρεσιών που μου προσέφερε. Δεν ήταν το φανταχτερό αυτοκίνητο που θα εντυπωσιάζει στο πέρασμα του. Δεν θα το ήθελα ποτέ άλλωστε για αυτόν τον λόγο, όμως υπάρχουν και άνθρωποι που αγοράζουν το αυτοκίνητο με αυτό το κριτήριο.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που αντιμετώπισα στο δρόμο «ρατσιστικές» συμπεριφορές από άλλους οδηγούς και παραβάσεις του ΚΟΚ μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί ο εγωισμός. Λες και η παραχώρηση της νόμιμης προτεραιότητας εξαρτάται από την παλαιότητα του διερχόμενου αυτοκινήτου. Αλλά ποτέ δεν πτοήθηκα από τέτοια. Ούτε το σαραβαλάκι το έκανε. Ο εγωισμός είναι κακό πράγμα και ειδικά στο τιμόνι.

Έπρεπε να το εκτιμήσεις διαφορετικά για να αναγνωρίσεις την αξία του. Και εγώ είμαι ευγνώμων που είχα την τύχη να το έχω. Μία στροφή στο κλειδί και ο κινητήρας ξεκινούσε το γνώριμο τραγούδι του. Μέχρι και σήμερα που το φόρτωσε ο γερανός της ανακύκλωσης. Θα μπορούσε να πάει και μόνο του, δεν είχε ανάγκη τον γερανό αλλά θα έπρεπε να βγάλω ένα σωρό χαρτιά.


Το έδωσα γιατί αποφάσισα πως έπρεπε να «ξεκουραστεί». Το να το κρατήσω παραπάνω θα ήταν ματαιοδοξία μου. Το καινούριο μου αυτοκίνητο συμπλήρωσε κάτι παραπάνω από έναν χρόνο στα χέρια μου. Του κουτιού που λέμε αντιπροσωπίας με όλες τις σύγχρονες ανέσεις. Για να είμαι ειλικρινής όμως δεν έχει κατορθώσει ακόμη να κερδίσει το σεβασμό που έχω για το παλιό μου.

Κλείνω θέλοντας να δώσω μία ευχή. Εύχομαι τα νέας γενιάς αυτοκίνητα να του μοιάσουν, σε αξιοπιστία, αντοχές και οδική συμπεριφορά. Και γιατί όχι να έρθω στην ίδια δύσκολή θέση από συναισθηματικής απόψεως και για το τωρινό μου αυτοκίνητο κάποια στιγμή. Για το μόνο που λυπάμαι είναι πως σε αυτή την τελευταία διαδρομή δεν ήμουν μαζί του στη θέση του οδηγού.

Δεν υπάρχουν σχόλια: