Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Τι ακριβώς είναι η "πειρατεία";

Με αφορμή το κλείσιμο του ιστοτόπου the greekz αλλά και το κυνηγητό που πέφτει σε άλλους παρόμοιους ιστοτόπους, έκανα κάποιες σκέψεις αφού παρακολούθησα και ορισμένες διαδικτυακές συζητήσεις για το θέμα. Οι σκέψεις μου εκφράζουν τον προβληματισμό μου για το αν φορείς όπως είναι η ΕΠΟΕ αλλά και άλλες που ασχολούνται με τα πνευματικά δικαιώματα, έχουν την ηθική αλλά και την Συνταγματική νομιμοποίηση να μετατρέπονται σε νταβατζήδες της ψυχαγωγίας μας και της καθημερινότητας μας.

Για μένα προσωπικά οι εταιρίες αυτές είναι ένα κομμάτι από τη σαπίλα της εποχής μας και τις εντάσσω στην ίδια κατηγορία με ένα σωρό άλλα πράγματα, όπως είναι οι εισπρακτικές εταιρείες, ο Τειρεσίας κλπ. Είναι το παράλογο που έχει κυριαρχήσει σε βάρος του λογικού και σε μία σωστή κοινωνία δεν θα υπήρχαν. Ο λόγος της ύπαρξης όλων αυτών των τερατουργημάτων είναι η απληστία.

Καταρχήν για αυτές τις εταιρείες έχω διαβάσει απίστευτες ιστορίες. Ακόμα και αν έχεις ένα κατάστημα με ρούχα, σου απαγορεύουν αν δεν τους τα ακουμπάς να έχεις έστω και ένα ραδιόφωνο. Έστω και αν από αυτό το ραδιόφωνο ακούς μόνον εκκλησία ή αθλητικούς σταθμούς. Απαιτούν τέλος για τα πνευματικά δικαιώματα. Ύστερα έχουν ισοπεδώσει τον όρο "ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ". Τι ακριβώς είναι η "πειρατεία";

"Πειρατεία" έτσι όπως αντιλαμβάνομαι εγώ τον όρο είναι να πάρω τους πνευματικούς καρπούς μιας καλλιτεχνικής δουλειάς και να επωφεληθώ οικονομικά σε βάρος του καλλιτέχνη και όσων συνέβαλαν στο να πραγματοποιηθεί αυτή η δουλειά. Να βγάζω εγώ χρήματα με τη δουλειά κάποιων άλλων. Ας δούμε τώρα τι δεν είναι "πειρατεία".

"Πειρατεία" δεν είναι να καλέσω 5 φίλους για φαγητό και να βάλω στο CD τραγούδια να ακούσω μαζί τους. "Πειρατεία" δεν είναι να γράψω μία εκπομπή ή ένα ντοκιμαντέρ και να το δανείσω σε ένα φίλο να το δει. "Πειρατεία" επίσης δεν είναι το να κάνω ένα αντίγραφο ασφαλείας σε ένα CD, DVD, VIDEOGAME που αγόρασα, ούτε το να βάλω άλλους υπότιτλους σε μία ταινία. Εάν κάτι από αυτά είναι "πειρατεία" τότε φέξε μου και γλίστρησα. Εάν χρησιμοποιήσω σε μία κουβέντα τη φράση από ένα βιβλίο ενός συγγραφέα, ή αφηγηθώ κάτι που διάβασα με τη λογική αυτών των εταιρειών γίνομαι "πειρατής".

Ευθύνη για το φαινόμενο της "πειρατείας" φέρουν πάνω από όλα οι ίδιες οι εταιρείες διανομής. Όταν ένα μουσικό CD το πουλάνε 20+ ευρώ, όταν ένα videogame κάνει 50+ ευρώ κλπ είναι σαν να υψώνουν μόνες τους τον Jolly Roger(Η σημαία των Πειρατών). Γιατί σίγουρα θα εφαρμοστεί το ο κλέψας του κλέψαντος. Γιατί ή που θα πάρω το CD από τον πλανόδιο στην τιμή που θα έπρεπε να το πουλάνε και οι εταιρείες ή που θα το κατεβάσω από το διαδίκτυο ή που θα τους δώσω όσα μου ζητάνε αλλά σε αυτή τη περίπτωση θα με έχουν κλέψει αυτοί. Έτσι όπως το πάνε κάποιος θα κλέψει κάποιον δεν γίνεται αλλιώς.

Αναγνωρίζω πως το να γίνει μία
πνευματική δουλειά ειδικά εάν είναι καλή και προσεγμένη είναι «αγγούρι» για αυτόν που τη φτιάχνει. Το να κατασκευάσεις ένα λογισμικό, ένα παιχνίδι, το να γράψεις ένα τραγούδι ή ένα βιβλίο θέλει πολύ δουλειά. Όμως με τη λογική αυτών των εταιρειών τότε τα αυτοκίνητα ή άλλα αγαθά θα έπρεπε να κοστίζουν 15000000 ευρώ!!!

Κάτι άλλο επάνω σε αυτό το θέμα. Αν πάρω ένα μουσικό CD και από τα 12 τραγούδια που περιέχει για παράδειγμα μου αρέσουν τα δύο και τα άλλα τα θεωρώ σαβούρες, τι γίνεται τότε; Μήπως τελικά οι "πειρατές" για την κοινωνία είναι όλο το δικό σας κύκλωμα; Μπορούμε να ταξιδέψουμε τη σκέψη μας και σε μεγαλύτερο βάθος αν θέλετε. Αν αγοράσω μία μπλούζα ή ένα αυτοκίνητο και έστω πως είμαι φιλεύσπλαχνος και αποφασίσω να μοιράζομαι το αγαθό ισότιμα με όλους, τότε δεν είμαι "πειρατής";

Και είναι αστείο να μου πει κάποιος πως αυτά τα αγαθά δεν έχουν πνευματική ιδιοκτησία. Σκεφτείτε μόνο πως το ρούχο και το αμάξι αρχικά σχεδιάστηκαν από κάποιον. Ήταν ιδέες που υλοποιήθηκαν. Όταν τα αγοράζω όμως γίνομαι κύριος, ιδιοκτήτης τους. Όταν αγοράζω όμως ένα δικό σας CD μου φαίνεται πως αγοράζω μόνο απαγορεύσεις. Φτιάχνω ένα βιντεάκι, το "ντύνω" με μία μουσική και το ανεβάζω στο YouTube και πάτε και το κλείνετε. Μα δεν βγάζω λεφτά από αυτό  τη πλάκα μου κάνω και τη μοιράζομαι με τους διαδικτυακούς μου φίλους. Χώρια που τη μουσική που βάζω την έχω αγοράσει.  Αν πάλι δεν είναι έτσι τότε ποια η διαφορά το να μοιραστώ τη μουσική που ακούω, ένα παιχνίδι ή μία ταινία με τον κυρ Αλέκο το γείτονα στη διπλανή πόρτα και τον Τζέφρεϊ από τη Μινεσότα μέσω διαδικτύου; Ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα και έχει τις ίδιες συνέπειες.

Για να επανέλθω στον ιστοτόπο the greekz. Κάποιοι έβγαλαν χολή όταν έμαθαν πως οι συντελεστές τους έβγαλαν χρήματα. Δεν έβαλαν όμως το μαχαίρι στο λαιμό κανενός για να τους πληρώσει. Όποιος ήθελε αναβάθμιζε τη συμμετοχή του. Ύστερα τα ποσά που έβγαλαν δεν προέκυψαν από την πώληση του υλικού αλλά από συνδρομές που άλλοι άνθρωποι έδωσαν εθελοντικά. Άλλα είπαμε ο φθόνος για το διπλανό μας θα μας φάει. Υποκριτές και Φαρισαίοι όσοι έχουν τέτοιο σκεπτικό και αν δαγκώσουν κατά λάθος τη γλώσσα τους θα πεθάνουν από το ίδιο τους το δηλητήριο.

Αλήθεια μπήκε κανείς από τους αεριτζήδες αυτούς στην διαδικασία να σκεφτεί πόσος κόσμος δεν μπορεί να πάει ένα σινεμά λόγω κρίσης, πόσος κόσμος δεν μπορεί να αγοράσει ένα videogame ή κάποιο λογισμικό και το μόνο που έχει είναι τέτοιου είδους λύση; Τη λύση που ο ένας μοιράζεται με τον άλλον κάτι που έχει; Οι καθ όλα σεβαστοί νομοθέτες επάνω σε αυτό, ας ρίξουν μία ματιά τι γίνεται και σε χώρες όπως η Ισπανία. Και επειδή μακρηγόρησα θα κλείσω με τούτο. Για κάθε ένα που θα κλείνετε θα ανοίγουν 500. Και όσο δεν βάζετε μυαλό όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα μπαρκάρουν με το πειρατικό πλοίο. Τα σέβη μου και να μετρήσετε καλά τα αργύρια σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: