Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Βρήκαμε καινούριο παιχνίδι στη πλάτη της κοινωνίας

Άλλο ένα κεφάλαιο προστίθεται στο δράμα που ζει αυτός ο τόπος από τον κυβερνητικό θίασο. Το ζήσαμε και αυτό. Λαθρομετανάστες να καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια όπως είναι τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Ανενόχλητοι, μερικές εκατοντάδες από αυτούς διέσχισαν την Ελλάδα καθοδηγούμενοι από τους εκπρόσωπους της θολής κουλτούρας. Από τους αριστερούς με τη δεξιά τσέπη.

Αυτοί που καπηλεύονται την έννοια του ανθρωπισμού, με υποκρισία που περισσεύει, εκμεταλλεύθηκαν εξαθλιωμένες ανθρώπινες ψυχές για πολιτικές σκοπιμότητες. Και καθόμαστε και συζητάμε για φράχτες, ξένες δυνάμεις ασφαλείας και κουραφέξαλα.

Τόσα χρόνια πώς ο Ελληνικός στρατός διασφάλιζε το άβατο των συνόρων μας; Τι άλλαξε ξαφνικά; Θα σας πω τι πιστεύω πως άλλαξε. Το ότι η κοινωνία μας τυφλώθηκε και έχασε το ενδιαφέρων της για οτιδήποτε άλλο εκτός από το χρήμα. Η μοιραία αυτή αδιαφορία της, επέτρεψε σε πολιτικά ανδρείκελα και σάπιους μηχανισμούς να αναρριχηθούν και να καταλάβουν θέσεις κλειδιά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υποστούν ζημιά τα θεμέλια του έθνους, να εξασθενήσουν οι θεσμοί και η μία προδοσία να διαδέχεται την άλλη.

Και εμείς τυφλωμένοι από τα βεγγαλικά που μας πετούσαν για αντιπερισπασμό δεν βλέπαμε τι έρχεται. Και αν κάποιος τολμούσε να μιλήσει, οι συνομιλητές του τον απέρριπταν. Τον έλεγαν γραφικό, φαντασιόπληκτο, λάτρη των συνομωσιών. Εξάλλου η τηλεόραση έχει και το Τούρκικο. Δεν μπορούμε να χάνουμε την ώρα μας με βαρετές συζητήσεις.

Θα δουν πολλά τα μάτια μας ακόμη. Προορισμός μας είναι ο πάτος και θα φτάσουμε εκεί. Γιατί κινούμαστε σε λάθος βάσεις. Απεργίες και συλλαλητήρια. Μα αυτά προϋποθέτουν η άλλη πλευρά να σε ακούει. Να αφιερώνει έστω λίγα λεπτά να σκεφτεί το πρόβλημα. Αντίθετα γελάνε μαζί μας. Έχουμε γίνει το αντικείμενο ψυχαγωγίας τους. Και για να μην ξεστραβωθούμε ποτέ, μας σπέρνουν και τη φαγωμάρα για να σφαζόμαστε μεταξύ μας. Εδώ όμως φταίμε εμείς που τσιμπάμε το δόλωμα.

Με την κίνηση αυτή των λαθρομεταναστών και τον τρόπο που η πολιτεία χειρίστηκε το θέμα μου δημιουργήθηκαν δύο εύλογα ερωτήματα. Η Αστυνομία δεν αντέδρασε, διότι στο Πανεπιστήμιο υπάρχει το περίφημο Άσυλο. Μα και η εκκλησία δεν αποτελεί χώρο ασύλου; Εκεί όμως είδαμε πρόσφατα τα ΜΑΤ να δέρνουν με σαδιστική ευχαρίστηση και να πετάνε μέσα σε ναό δακρυγόνα. Ούτε τον ιερέα σεβάστηκαν.  Είδαμε επίσης τα ΜΑΤ να δέρνουν γυναίκες μέσα σε αρχαιολογικούς χώρους. Το άσυλο έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Χάρη στο Τζέφρεϊ το σίγουρο είναι πως δεν θα πλήξουμε. Μπορεί να δυστυχήσουμε αλλά η πλήξη θα είναι έννοια άγνωστη για εμάς. Έχουμε να δούμε πολλά ακόμη, πράγματα που δεν χωράνε σε ανθρώπου νου. Κάποια στιγμή θα αντιδράσουμε. Όχι γιατί θα το θέλουμε αλλά γιατί θα αναγκαστούμε. Μόνο που είναι κρίμα που θα το κάνουμε επειδή κλάπηκαν οι καταθέσεις και όχι γιατί βεβηλώνεται η πατρίδα μας.

2 σχόλια:

vasiliskos είπε...

Συμφωνώ με το κείμενό σου όπως και με πολλά άλλα που γράφεις, παρόλο που έχουμε τόσες διαφορές στα πιστεύω μας. Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να βλέπω την αξιοπρέπεια και την ειλικρίνεια που έχει κάποιος όταν γράφει.

Σου γράφω επίσης για να σε ευχαριστήσω που μίλησες με φωνή λογικής σε ένα ιστοχώρο όπου όλοι με έβριζαν χωρίς να έχουν σταθεί καθόλου να ψάξουν τι ακβιρώς είχα γράψει. Θέλει θάρρος να μπορείς να λες αυτό που πιστεύεις ακόμα κι αν δυσαρεστήσεις όσους σε εκτιμούν.

Το θάρρος του να εκφράζουμε τα πιστεύω μας δεν ανήκει σε κανένα κόμμα. Είναι τρόπος αντίληψης και θέλει κόπο για να το καταφέρεις.

Gorilaki είπε...

Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς. Το αυτονόητο έπραξα. Μπορεί να μη το έπιασα με τη πρώτη αλλά το κείμενο σου εμπεριέχει αλήθειες.

Κάποιες από αυτές τις έχω διδαχθεί, κάποιες άλλες τις έζησα εγώ ή κοντινά μου πρόσωπα και σε κάποιες έχω υπάρξει και εγώ πρωταγωνιστής.

Οι διαφωνίες όταν εκφράζονται χωρίς εγωισμούς αλλά με καλοπροαίρετη κριτική διάθεση, βοηθούν τους ανθρώπους να βελτιώνονται. Πρέπει να διαφωνούν οι άνθρωποι για να γίνονται καλύτεροι.

Όσο για τις ύβρεις απλώς είναι η ζωντανή απόδειξη για όσα έγραψες.