Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Η Αθήνα φέτος σε σχέση με πέρυσι τα Χριστούγεννα όπως την είδα.

Καλημέρα φίλοι αναγνώστες και καλή εβδομάδα. Το σημερινό μου άρθρο είναι μεγάλο αλλά απεικονίζει όλες τις διαφορές της τωρινής Αθήνας σε σχέση με την περσινή, την περίοδο των Χριστουγέννων, έτσι όπως τις είδα εγώ. Για αυτό το λόγο και δεν το σπάω σε μικρότερα κομμάτια για να βγει μια και έξω.

Σήμερα θέλω να αποτυπώσω κάποια πράγματα που είδα στην Αθήνα τα φετινά Χριστούγεννα. Κάποια πράγματα που δεν τα έχω ξαναδεί ποτέ στο παρελθόν σε αυτή την πόλη. Όχι τουλάχιστον στο βαθμό που τα είδα φέτος. Έχω λίγα χρόνια που την εγκατέλειψα για χάρη της υπαίθρου αλλά την επισκέπτομαι όποτε μου δοθεί η ευκαιρία.

Αυτό μου εξασφαλίζει το πλεονέκτημα να παρατηρώ καλύτερα την εξέλιξη της πόλης, τις αλλαγές που συντελούνται σε αυτήν, από όταν έμενα μόνιμα εκεί. Η αλήθεια είναι πως όταν ζεις μέσα σε ένα περιβάλλον αντιλαμβάνεσαι λιγότερο τις αλλαγές του, όταν αυτές συμβαίνουν σε ρυθμούς καθημερινότητας και ζεις μαζί τους.

Ετούτη τη φορά η Αθήνα ήταν μία διαφορετική πόλη. Ήταν μία πόλη που είχε χάσει τη ζωντάνια της, το χαμόγελό της. Λες και ένα αόρατο μαύρο πέπλο την είχε σκεπάσει. Πραγματικά την πόλη που μοιράστηκα μαζί της τα 23 από τα 32 μου χρόνια τη λυπήθηκα. Μου προκάλεσε οίκτο. Ήταν η Αθήνα του μνημονίου!!

Ας τα πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή. Για να πάω στην Αθήνα χρησιμοποίησα το τρένο. Όχι οποιοδήποτε τρένο αλλά ένα τοπικό τρένο με αφετηρία τη Στυλίδα και
τέρμα την Αθήνα. Η Αρραβωνιαστικιά μου και εγώ επιβιβαστήκαμε στη Λαμία. Το τρένο αυτό επί χρόνια εξυπηρετεί την τοπική κοινωνία της Φθιώτιδας και πάντα οι επιβάτες του προέρχονταν από τις τοπικές κοινωνίες.

Γονείς που πήγαιναν στα παιδιά τους, φοιτητές που κατέβαιναν στις σχολές τους και εργαζόμενοι ή άλλοι άνθρωποι που επισκέπτονταν κάποιον γιατρό στη πρωτεύουσα ήταν κατά βάση οι επιβάτες αυτού του δρομολογίου. Εισπράξαμε την πρώτη έκπληξη σε αυτό το τρένο μέσα όταν καταλάβαμε πως οι Έλληνες ήταν μειοψηφία. Χωρίς να υπερβάλλω τα Ελληνικά μειονεκτούσαν απέναντι στα Αφγανοπακιστανικά, που δεν είμαι και απόλυτα σίγουρος αν ήταν τέτοια απλώς έτσι εικάζω. Πάντως ήταν σίγουρα Αραβόφωνα.

Δεν μας πείραξε κανείς και το γεγονός το αναφέρω απλά επειδή δεν το έχω ξανασυναντήσει σε τέτοιον βαθμό και σίγουρα ποτέ στο συγκεκριμένο δρομολόγιο. Όταν φτάσαμε Αθήνα ένα γιγάντιο πανό του ΠΑΜΕ που έγραφε για το ξεπούλημα των σιδηροδρόμων επάνω στη πεζογέφυρα του ΟΣΕ πρόσθετε μυρωδιά μπαρουτιού στην ατμόσφαιρα. Από λόγια καλά πάμε. Στην πράξη τι γίνεται σκέφτηκα.

Από άποψη στολισμού η πόλη ήταν φτωχότερη από ποτέ. Ούτε το Σύνταγμα πλησίαζε τον στολισμό των προηγούμενων ετών. Παντού γύρω μας αλλοδαποί κάθε Ασιατικής κυρίως εθνότητας και ιδιαίτερα Αραβόφωνοι.

Κατά την παραμονή μου στην πρωτεύουσα χρησιμοποίησα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για τις μετακινήσεις μου. Τα προτιμώ γιατί θεωρώ πως είναι πιο γρήγορες οι μετακινήσεις από περιοχή σε περιοχή και σου προσφέρουν την ευκαιρία να δεις την πόλη. Τα λεωφορεία τουλάχιστον γιατί στο πολύ καλό μετρό αυτό δεν ισχύει. Στο εσωτερικό τους έβλεπες αφίσες από τα σωματεία τους. Απευθύνονταν στο επιβατικό κοινό και προέβαλαν τις θέσεις τους σε σχέση με το ξεπούλημα που ετοιμάζεται.

Κινήθηκα σε πολλές περιοχές αφού πάντα θέλω όποτε κατεβαίνω να επισκέπτομαι όλα τα παλιά μου λημέρια. Κηφισιά, Περιστέρι, Κέντρο, Αγ. Παντελεήμονα, Κυψέλη, Ν. Κόσμο, Πειραιά, Παγκράτι και φυσικά την περιοχή που μεγάλωσα τη Γούβα. Παντού παρατήρησα το ίδιο πράγμα. Πληθώρα αλλοδαπών, σε κάποιες περιοχές πιο έντονα που ο αριθμός τους αλλοιώνει ξεκάθαρα τη σύνθεση του πληθυσμού και επηρεάζει τις υποδομές.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και ο αριθμός των ΙΧ που κινούνταν στους δρόμους της Αθήνας και είχαν ξένες πινακίδες. Κατά βάση Αλβανικές και Βουλγάρικες. Εδώ παρατήρησα και μία αντίθεση αφού στατιστικά η πλειοψηφία των ΙΧ με Αλβανικές πινακίδες ήταν ακριβά και χλιδάτα αυτοκίνητα ενώ οι Βούλγαροι είχαν πιο ταπεινά. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν είχα δει τόσα ΙΧ με ξένες πινακίδες στους δρόμους της Αθήνας.

Ένα άλλο σημείο άξιο αναφοράς ήταν η Αστυνόμευση. Πολύ Αστυνομία στους δρόμους. Αυτό δεν είναι κακό αρκεί να είναι έξω για την προστασία των πολιτών και όχι για άλλους λόγους. Άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ αλώνιζαν ως και τη Γούβα που δεν είχε ποτέ καλή αστυνόμευση και όμως τώρα περνούσαν τακτικά από τη Φιλολάου και τα στενά. Μια μέρα μάλιστα τους είδα να ερευνούν και ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Κάτι θα είχαν εντοπίσει γιατί έξι Αστυνομικοί το έκαναν φύλο και φτερό στη κυριολεξία.

Επανέρχομαι στον στολισμό για να σας πω πως μου κακοφάνηκε φέτος που δεν ήταν όπως τις άλλες χρονιές, στα κτήρια στους δρόμους στις πλατείες. Θα μου πει κανείς πως αυτό δεν είναι το μείζον όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τόσα άλλα σοβαρότερα και θα συμφωνήσω μαζί του, όμως και αυτό αποτελεί δείγμα για το πώς άλλαξαν τα πράγματα. Πάντως σε αυτό το θέμα, λίγο καλύτερη ήταν η κατάσταση στο Περιστέρι.

Είδα στο κέντρο Αφγανούς να έχουν ράψει τα στόματα τους ως ένδειξη διαμαρτυρίας γιατί ήθελαν πολιτικό άσυλο. Ένα αστικό «φυσαρμόνικα» το Β9 που επέβαινα γέμισε μπούρκες και μουσουλμάνους. Και σε άλλα δρομολόγια οι αλλοδαποί επιβιβάζονταν σε κοπάδια. Επάνω στην Αχαρνών και σε άλλους δρόμους για ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, τα καταστήματα είχαν ταμπέλες στα Αραβικά. Κυψέλη και Πατησίων το βράδυ γίνονται αποικίες της Αφρικής και του Ισλάμ. Περπατάς στο δρόμο και πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα. Αναρωτήθηκα πολλές φορές μέσα μου αν βρίσκομαι όντως στην Αθήνα ή σε κάποια άλλη πόλη, σαν αυτές που παρουσίαζε ο Τάσος Δούσης στις εικόνες.

Με πλήγωσε η Αθήνα μου ετούτη τη φορά. Δεν ήταν η Αθήνα που ήξερα. Η κατήφεια των Ελλήνων κατοίκων της ήταν διάχυτη στα πρόσωπα τους. Αυτό δεν είναι μόνον δική μου παρατήρηση. Ενδεικτικά θα αναφέρω τα λόγια του πολύ καλού μου φίλου Δημήτρη. Κρεοπώλης στο επάγγελμα, συναναστρέφεται με πολύ κόσμο καθημερινά αφού εργάζεται σε κεντρικό σούπερ Μάρκετ. Οι Έλληνες μου λέει έχουν χάσει το χαμόγελο τους. Προσωπικά εγώ δεν θα συγχωρήσω ποτέ αυτούς που πέτυχαν αυτό το πράγμα.

Οι ορδές των αλλοδαπών πάλι είναι ένα τεράστιο θέμα που χρήζει άμεσης επίλυσης. Από τη μία τους λυπάσαι γιατί άνθρωποι είναι και αυτοί. Από την άλλη όμως ορισμένοι από αυτούς έχουν ζωώδη συμπεριφορά και ψυχολογία αγέλης αφού δεν διστάζουν να ποδοπατήσουν ακόμη και έναν γέρο για να προλάβουν μία θέση στο λεωφορείο. Χώρια που σίγουρα θα ξανά υπάρξουν ασθένειες που υποτίθεται έχουμε καταπολεμήσει.

Οι αρρωστημένοι εγκέφαλοι που λαμβάνουν αποφάσεις, τους φέρνουν μαζικά εδώ και σίγουρα αυτό γίνεται βάση κάποιου σχεδίου. Δεν γίνεται όλοι ξαφνικά να αγάπησαν την Ελλάδα και να τη θεωρούν δημοφιλή προορισμό τους. Ούτε η Ελλάδα αποτελεί το μοναδικό πέρασμα για την Ε.Ε. Τώρα υποκριτικά μας λένε πως θα μας σώσει ένας φράχτης 12,5 χλμ. Να δείτε που σύντομα θα γίνουμε και πηγή παράνομης εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων. Όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία. Φανταστείτε όλους αυτούς οπλισμένους να πλιατσικολογούν τα πάντα.

Πριν κάποιος με κατηγορήσει για ρατσισμό ας κάνει την ερώτηση στον εαυτό του, πού θα στοιβαχτούν όλοι αυτοί και ας προσπαθήσει να δώσει μία πειστική απάντηση. Μιλάμε για ανθρώπους, ψυχές, όχι για πράγματα. Η εικόνα να βλέπεις Πακιστανούς να κυκλοφορούν με σκούπες χωρισμένοι σε εξάδες και να περικυκλώνουν όπως τα ζόμπι στις ταινίες τρόμου τα αυτοκίνητα στα φανάρια της Π. Τσαλδάρη γεμάτοι απόγνωση είναι φρικιαστική.

Φέτος δεν είδα ούτε τους πλανόδιους μουσικούς στο Σύνταγμα. Γενικά εκεί επικρατούσε μία βουβαμάρα. Επίσης λουκέτα. Πολλά λουκέτα και ανακατατάξεις σε ιστορικά μαγαζιά. Τελευταίο θύμα είδα το Φίλιππο Νάκα στη Βουλιαγμένης. Ήταν τουλάχιστον 15 χρόνια εκεί. Μία που πέρασα απέξω και ήταν όλα κανονικά και την άλλη μέρα το κατάστημα άδειο και ενοικιαστήριο στη βιτρίνα. Έτσι απλά. Κρανίου τόπος τα μαγαζιά.

Ως αισιόδοξο μήνυμα εξέλαβα τα συνθήματα στους τοίχους τα οποία έχουν αυξητική τάση. Πολλά από αυτά είναι ευρηματικά και περνάνε έναν αέρα αντίστασης. Πως κάτι ακόμη κινείται και δεν έχουν νεκρωθεί τα πάντα. Προς τις διάφορες ομάδες και τους απανταχού Έλληνες που εκφράζουν τις απόψεις των συνθημάτων έχω να πω τούτο. Βρείτε τα μεταξύ σας γιατί ο εχθρός είναι κοινός και σίγουρα αυτός δεν είναι ο διπλανός σας.

Ένα βράδυ τα μέσα μαζικής μεταφοράς έκαναν στάση εργασίας. Δεν με πείραξε αυτό αλλά με πείραξε η συμπεριφορά ορισμένων ταξιτζήδων στο Σύνταγμα που συμπεριφέρονταν σαν πόρνες πολυτελείας και διάλεγαν κούρσες. Όχι όλοι αλλά αρκετοί από αυτούς. Δηλαδή ρε μάγκες τι εκμεταλλεύεστε το ότι ο άλλος δεν θέλει να σας πάρει τον αριθμό και να το τραβήξει; Έχετε το ελεύθερο αναμμένο και αφήνατε τον κόσμο μέσα στο κρύο επειδή δεν γουστάρατε την κούρσα; Η Νέα Τάξη δεν θα αφήσει ούτε εσάς. Δεν είναι τυχαίο πως το ταξί που πήρα για το σταθμό Λαρίσης στην επιστροφή μου, το οδηγούσε Ιρακινός! Συμπεριφέρεστε τώρα σαν κοράκια αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

Οι τιμές των ακινήτων σε σχέση με την ίδια χρονική περίοδο πέρυσι, έχουν πέσει πολύ. Κάποιοι ιδιοκτήτες ειδικά σε περιοχές όπου έχουν χτυπηθεί περισσότερο από τη μάστιγα των αλλοδαπών στην κυριολεξία σκοτώνουν τα ακίνητα τους. Θα πω μόνο μία λέξη. Κρίμα! Δικαίωμα σας είναι αλλά μη ξεπουλάτε τις περιουσίες σας έτσι.

Αυτά είδα και έτσι όπως τα μεταφέρω τα αφουγκράστηκα. Πολλά τα μηνύματα που έλαβα, άλλα ελπιδοφόρα και αισιόδοξα και άλλα όχι. Τελικά πως την καταντήσαμε έτσι την Αθήνα μας; Πως αφήσαμε όλοι την Ελλάδα μας να τα πάθει αυτά; Το μόνο σίγουρο είναι πως αν δεν αλλάξουμε την κατάσταση σύντομα όλοι μαζί θα κραυγάζουμε το «Αλλάχ Ακμπάρ» και θα έχουμε σβήσει από το χάρτη ως χώρα και ως έθνος!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια: