Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

15 Χρόνια από τα γεγονότα των Ιμίων.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα αγαπητοί αναγνώστες. Περνάει ο καιρός γρήγορα τελικά. Σήμερα συμπληρώνονται 15 χρόνια από την προδοσία των Ιμίων. Ήμουν μαθητής στην Γ’ Λυκείου τότε που παρακολουθούσε όλη η Ελλάδα με κομμένη την ανάσα τα γεγονότα εκείνα που ντρόπιασαν την πατρίδα μας και χάρη στην προδοσία της πολιτικής ηγεσίας παγιώθηκε το καθεστώς των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο. Ήταν τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου του 1996.

Δεν θα προβώ σε τακτικές αναλύσεις, θα σταθώ όμως σε τρία ονόματα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος, Έκτορας Γιαλοψός. Οι δύο πρώτοι έφεραν το βαθμό του υποπλοίαρχου και ο τρίτος ήταν αρχικελευστής. Βρήκαν τραγικό θάνατο εκείνο το βράδυ ύστερα από την πτώση(;) του ελικοπτέρου όπου επέβαιναν.

Το αίμα των αδικοχαμένων ηρώων δεν το γεύτηκε η Θάλασσα εκείνη τη νύχτα. Το γεύτηκε σαν ακριβό κρασί η πολιτική ηγεσία. Άνθρωποι χωρίς ιερά και όσια που θα ξεπούλαγαν και την ίδια τους τη μάνα για να μη χάσουν τη βόλεψη τους, να ικανοποιήσουν προσωπικές φιλοδοξίες και να αποκομίσουν κέρδη.

Το μόνο που ήξεραν είναι να αποποιούνται τις ευθύνες και για να επιτύχουν το σκοπό τους δεν δίστασαν να επιχειρήσουν να σπιλώσουν την υπόληψη ακόμα και των νεκρών ηρώων, διαρρέοντας πως η πτώση του ελικοπτέρου οφείλεται σε ανθρώπινο λάθος. Το ζητούμενο για τους πολιτικούς ήταν να βγουν άμοιροι ευθυνών στα μάτια της κοινής γνώμης για αυτό μας είπαν στο πόρισμα τους, πως οι τρύπες στην άτρακτο του ελικοπτέρου οφείλονταν στα μπουλόνια.

Η συνταγή γνωστή και οι τρεις νεκροί αξιωματικοί αντιμετωπίστηκαν ως αναλώσιμο υλικό στη μηχανή των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Οι πολιτικοί όμως δεν υφίστανται από παρθενογένεση. Βρίσκουν και τα κάνουν αφού εκμεταλλεύονται πάντα με τον καλύτερο τρόπο τα μαλακά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Μία κοινωνία που επέδειξε από τότε σημάδια σήψης αφού στις αμέσως επόμενες εκλογές, έδειξε πως δεν ίδρωσε το αφτί της από την προδοσία των Ιμίων και ξαναέδωσε ψήφο εμπιστοσύνης σε εκείνη την κυβέρνηση.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη αυτής της κοινωνίας που εκφράζεται μέσα από το πρόσωπο εκείνων που δεν ξεχνούν. Υπάρχουν και εκείνοι που αποτέλεσαν εκείνη τη νύχτα τον «Άγνωστο Στρατιώτη». Από τον Έβρο ως την Κύπρο. Που με αυταπάρνηση είχαν πιάσει τα πόστα τους φυλώντας Θερμοπύλες και ήταν έτοιμοι να τιμωρήσουν αυτούς που επιβουλεύονταν τα δίκαια μας. Που με χαμόγελο πήγαιναν στα στρατολογικά γραφεία ζητώντας να επιστρατευτούν. Γιατί υπήρξαν και τέτοιοι. Μόνο που δεν γνώριζαν πως ο εχθρός τελικά ήταν εντός των τειχών.

Η κρίση αυτή που οφείλεται καθαρά στο θράσος της Τουρκίας και στις σκοπιμότητες των Αμερικανών επί της ουσίας δεν τελείωσε ποτέ και εξακολουθεί να υφίσταται ως και σήμερα. Η υποχωρητικότητα μας ακόμα και σε θέματα που θεωρούνται αυτονόητα, έχει δημιουργήσει ένα «άρρωστο» καθεστώς στο Αιγαίο και κάποιοι περιφέρονται με ηλίθια χαμόγελα δηλώνοντας ικανοποιημένοι με αυτό.

Αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι πως οι πρωταίτιοι εκείνης της Εθνικής ταπείνωσης εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να κατέχουν δημόσια αξιώματα και συμβάλλουν τα μέγιστα ώστε εκτός από τη σημαία μας ο άνεμος να παίρνει και τα όνειρα μας.

Ολόκληρο το χρονικό της κρίσης μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: