Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Όλη η ζωή μας ένα «φροντιστήριο»

Καλησπέρα σας φίλοι μου. Το σημερινό θέμα αφορά κάποιες σκέψεις μου που προέκυψαν ύστερα από μία συζήτηση μου με κάποιους φίλους, σχετικά με το τι είναι αυτονόητο και πως αυτό διαμορφώνεται.

Από τις μικρές ηλικίες το σύστημα, μας μαθαίνει να ακολουθούμε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Η εκπαίδευση, τα κοινωνικά πρότυπα, οι νοοτροπίες, οι πολιτικές, συμβάλλουν σε αυτό. Ειδικά στην Ελλάδα που οι πολιτικές της επηρεάζονται από τους Δυτικούς «συμμάχους» της, το φαινόμενο αυτό είναι κάτι παραπάνω από εμφανές.

Η ζωή των Ελλήνων πολιτών και όχι μόνο, είναι ένα διαρκές «φροντιστήριο» που ξεκινάει από την εκπαίδευση των παιδιών και συνεχίζεται στους ενήλικες μέσω των ΜΜΕ για να διαμορφωθεί ένα σύνολο ανθρώπων που θα είναι υπάκουο και χρήσιμο στην άρχουσα τάξη, την οικονομική και πολιτική ελίτ του τόπου.

Θεωρείται αυτονόητο πως θα πρέπει να υπηρετούμε τις ακόρεστες ορέξεις των μελών του ΣΕΒ και θα παραιτηθούμε από το δικαίωμα της προσωπικής ζωής, για να συμβάλουμε στην πάχυνση του πορτοφολιού τους. Είμαστε εργατικά χέρια, καλοκουρδισμένες μηχανές, απλοί αριθμοί και οτιδήποτε άλλο εκτός από ανθρώπινα όντα.

Αν θυμηθούμε πως είμαστε ανθρώπινα όντα, τότε υπάρχουν και οι λαθρομετανάστες που χάρη στις κυβερνήσεις έχουμε σε αφθονία. Και αυτοί ανθρώπινα όντα είναι αλλά τους πιέζει η ανάγκη και συμμετέχουν άθελα τους σε όλο αυτό, ως πιόνια στο παγκόσμιο σχέδιο της ανθρώπινης υποδούλωσης, αφού οι Δυτικές κυβερνήσεις έχουν φροντίσει να δημιουργήσουν τις συνθήκες εκείνες στις πατρίδες τους, που θα οδηγήσουν τους ανθρώπους στη μετανάστευση. Έτσι
η Ελλάδα μετατρέπεται σε μία αποθήκη ανθρώπινων ψυχών, οι οποίες γίνονται αναλώσιμα εργαλεία στα χέρια της ελίτ.

Να προσθέσω εδώ πως ελίτ που απαρτίζεται από τιποτένιους, πρώτη φορά βλέπω, αλλά χρησιμοποιώ τον όρο χάριν της συζήτησης.

Μαθαίνουν οι άνθρωποι να εγκαταλείπουν τα όνειρά τους. Σε αυτό βοηθάει η πολιτική. Για παράδειγμα αν η παιδεία λειτουργούσε σωστά, πόσοι θα ήθελαν να γίνουν δάσκαλοι και καθηγητές; Πόσοι θα έδειχναν την ίδια αγάπη για αυτό το αντικείμενο που είδαμε στο πρόσωπο της κας Χαράς Νικοπούλου; Αν οι θεσμοί λειτουργούσαν σωστά πόσοι θα ήθελαν να γίνουν στρατιωτικοί ή Αστυνομικοί; Πολλοί λίγοι θα απαντήσω. Ξέρω ανθρώπους που εγκατέλειψαν κατευθύνσεις που είχαν έμφυτο ταλέντο και ήταν όνειρο ζωής, για να ακολουθήσουν άλλους δρόμους μόνο και μόνο γιατί τα πράγματα λειτουργούν έτσι όπως λειτουργούν.

Έτσι κοπέλα με απίστευτο ταλέντο και αγάπη για την κομμωτική, «εξαναγκάζεται» από συστημικούς μηχανισμούς και αντιλήψεις να γίνει καθηγήτρια. Άντρας με απίστευτες γνώσεις στις μηχανές και πραγματική αγάπη για τα αυτοκίνητα, για τους ίδιους λόγους γίνεται δάσκαλος. Άνθρωπος που καίει σε πορείες την Ελληνική σημαία και δεν πιστεύει στα ιδανικά της πατρίδας μπαίνει στο στρατό! Το αποτέλεσμα είναι απαίσιο και για τους ίδιους και για τους αποδέκτες της δουλειάς τους.

Τα παραδείγματα που αναφέρω ως οντότητες δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Έχουν μόνον ένα κοινό σημείο. Η κοπέλα ασχολείται με το χρώμα των νυχιών της ακόμη και μέσα στην τάξη. Ο άνδρας αμέσως καταπιάστηκε με συνδικαλιστικά ζητήματα μήπως και γίνει εργατοπατέρας. Και ο στρατιωτικός αμέσως έβαλε λυτούς και δεμένους να πάρει μετάθεση σε καλύτερη μονάδα. Και οι τρεις αδιαφορούν για την ποιότητα των υπηρεσιών τους και δεν αγαπούν το αντικείμενο τους.

Είναι όμως η ανάγκη των μηχανισμών τέτοια για να εξασφαλιστεί η συνέχεια τους μέσα από αυτό τον τρόπο λειτουργίας. Έτσι «αιχμαλωτίζονται» άνθρωποι σε καταστάσεις ενώ παράλληλα λειτουργούν οι ίδιοι σαν ασπίδα για την ύπαρξη του συστήματος. Το σύστημα τους συντηρεί, δίνοντας σε μειοψηφίες προνόμια εις βάρος άλλων ανθρώπων, φράζοντας έτσι το δρόμο για μια αλλαγή προς το καλύτερο.

Έτσι στους εκπαιδευτικούς για παράδειγμα οι πέντε περίπου μήνες έμμισθης ανάπαυσης είναι ένα ελκυστικό κομμάτι τυρί στη φάκα του συστήματος. Ενώ θα μπορούσαν να εργάζονται όπως οι υπόλοιποι κλάδοι και το διάστημα των διακοπών της σχολικής χρονιάς να βοηθούν τους αδύναμους μαθητές ή να συμμετέχουν σε άλλες κοινωνικές δραστηριότητες. Αυτή η πρόταση όμως είναι από μόνη της αρκετή για να προκαλέσει τρομερές αντιδράσεις αφού «ξεβολεύει» καταστάσεις. Άλλωστε πρέπει να δουλέψουν και τα ιδιαίτερα!!

Η παιδεία εδώ στην Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μπακαλική αφού το κυνήγι της γνώσης δεν διαφέρει σε τίποτα από το να αγοράζεις δύο κιλά φέτα! Αν έχεις χρήματα θα την πάρεις αλλιώς ε τι να κάνουμε βολέψου με καμιά κονσέρβα.

Έτσι οι πολλοί θα αποτελούν αναλώσιμο υλικό, κάποιοι θα αποτελέσουν τους αυριανούς συνεχιστές του συστήματος και κάποιοι λιγότεροι θα εκτελέσουν χρέη βοσκού για να καθοδηγούν το κοπάδι. Όποιος ξεχωρίζει, για να δικαιωθεί θα πρέπει να υποστεί την προσωπική του Οδύσσεια σε τόπους μακρινούς και με τις επιτυχίες του να ξεμπροστιάσει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εδώ.

Συνεχίζεται…

Δεν υπάρχουν σχόλια: