Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Παράδεισος και Κόλαση

Ένας άντρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν στο δρόμο. Κάποια στιγμή περνώντας δίπλα από ένα τεράστιο, δέντρο πέφτει ένας κεραυνός και τους σκοτώνει επί τόπου. Ο άντρας δεν συνειδητοποίησε το θάνατο του και συνέχισε να βαδίζει παρέα με τα ζώα του. Καμιά φορά οι πεθαμένοι αργούν να αντιληφθούν τη κατάσταση τους.

Το ταξίδι ήταν πολύ μακρύ και ο δρόμος ανηφορικός, ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός, είχαν ιδρώσει και διψούσαν απελπισμένα. Στη στροφή του δρόμου βλέπουν μία μεγαλοπρεπέστατη πύλη, φτιαγμένη ολόκληρη από μάρμαρο, που οδηγούσε σε μία πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι και στο κέντρο της υπήρχε μία πηγή που ανάβλυζε γάργαρο νερό.

Ο άντρας απευθύνθηκε στο φύλακα της πύλης:
- «Καλημέρα, ποιο είναι αυτό το πανέμορφο μέρος;»
- «Εδώ είναι ο Παράδεισος». Απάντησε ο φύλακας.
- «Τι ωραία που φτάσαμε στον Παράδεισο και είμαστε πάρα πολύ διψασμένοι.».
- «Μπορείς να πιεις όσο νερό θέλεις». Είπε ο φύλακας.
- «Το άλογο μου και ο σκύλος μου διψάνε επίσης».
- «Λυπάμαι δεν επιτρέπονται τα ζώα σε αυτό το μέρος». Διευκρίνισε ο φύλακας.

Ο άντρας ήταν πολύ απογοητευμένος γιατί η δίψα του ήταν μεγάλη, όμως δεν ήθελε να πιει μόνος του, χωρίς τα ζώα του. Έτσι ευχαρίστησε το φύλακα και συνέχισε τον δρόμο του. Αφού ταξίδεψαν και οι τρεις για αρκετή ώρα εξαντλημένοι στην κυριολεξία, έφτασαν έξω από μία άλλη πύλη, που ήταν φτιαγμένη από παλιά σανίδια ετοιμόρροπα και οδηγούσε σε έναν χωματόδρομο ανάμεσα σε δέντρα. Στην είσοδο ο φύλακας καθόταν και φορούσε ένα μεγάλο καπέλο που κάλυπτε το κεφάλι του. Μάλλον κοιμόταν.

«Καλημέρα» είπε ο διαβάτης και ο φύλακας έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι του ως απάντηση.

- «Διψάμε πολύ ο σκύλος μου, το άλογο μου και εγώ».
- «Υπάρχει μία πηγή εκεί ανάμεσα στα δέντρα» αποκρίθηκε ο φύλακας δείχνοντας του ταυτόχρονα το σημείο. «Πιείτε όσο θέλετε».
Ο διαβάτης με τα ζώα του πήγαν στην πηγή και ήπιαν ανακουφισμένοι ώσπου έσβησε η δίψα τους.

Ύστερα ο διαβάτης γύρισε να ευχαριστήσει τον φύλακα.
«Μπορείτε να ξαναέρθετε όσες φορές θέλετε» απάντησε εκείνος.
«Με την ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος;» Ρώτησε ο διαβάτης.

«Εδώ είναι ο Παράδεισος» είπε ο φύλακας.
«Ο Παράδεισος; Μα ο φύλακας στη μαρμάρινη είσοδο μου είπε πως ο Παράδεισος είναι εκεί.» Είπε απορημένος ο διαβάτης. «Ίσως θα έπρεπε τότε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν αυτή την ονομασία γιατί θα δημιουργούνται παρεξηγήσεις».

«Σε καμία περίπτωση» Αποκρίθηκε ο φύλακας. Για την ακρίβεια μας κάνουνε και μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν ακόμη και τους καλύτερους τους φίλους».

Από το βιβλίο του Paulo Coelho "Ο Διάβολος και η Δεσποινίδα Πριμ".

Δεν υπάρχουν σχόλια: