Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Το φοβισμένο κοπάδι

Την συνέντευξη του διακαναλικού (μήπως διαγαλαξιακός; Λόγω της απόστασης του από την πραγματικότητα)  πρωθυπουργού δεν την είδα. Για την ακρίβεια μπορώ να πω, πως δεν άνοιξα καθόλου την τηλεόραση. Θεωρώ όπως και πολλοί άλλοι πως κάτι τέτοιες κινήσεις από πολιτικούς και κανάλια, είναι απόπειρα για να υποτιμηθεί η νοημοσύνη μου, οπότε και εγώ τους δείχνω το ενδιαφέρων που τους αρμόζει. Φυσικό επακόλουθο είναι να μην ξέρω τι είπε στην πολυδιαφημισμένη του συνέντευξη, αλλά είμαι βέβαιος πως δεν έχασα κάτι σημαντικό από τα λόγια του πολιτικού τίποτα.

Θα ομολογήσω όμως πως πέρασα την ώρα μου χθες, την ώρα της διαβόητης συνέντευξης. Έπεσε στα χέρια μου μία παλιά Ελληνική ταινία πολεμική για το 1940. Ο τίτλος της ήταν «28η Οκτωβρίου ώρα 05:30» και έβαλα να τη δω. Κάποια στιγμή στην πλοκή της ταινίας διαδραματίστηκε μία σκηνή που μου φάνηκε πολύ γνώριμη, διότι την αντικρίζω κάθε μέρα στους κόλπους της Ελληνικής κοινωνίας. Ήταν το σημείο στην ταινία που οι Γερμανοί άρπαξαν το σιτάρι από τους κατοίκους ενός χωριού της Μακεδονίας μας. Όλο το χωριό υπάκουα και πειθαρχημένα μετέφερε με δικά του μέσα, το σιτάρι στις αποθήκες του κατακτητή.

Ένας μεσήλικας όμως που ήταν και το πρωτοπαλίκαρο του χωριού αντιστάθηκε στις Γερμανικές προσταγές και οργισμένα ενώπιον όλων απαίτησε πίσω το σιτάρι του. Ο Γερμανός διοικητής για δικούς του λόγους τον άφησε να το πάρει. Τότε ο Έλληνας με το ανυπότακτο πνεύμα ζήτησε να επιστραφεί το σιτάρι και στους υπόλοιπους κατοίκους. Ο Γερμανός του αρνήθηκε και του είπε, «όποιος θέλει πίσω το σιτάρι να το ζητήσει μόνος του». Ο ήρωας μας τότε κοίταξε τους συγχωριανούς του και περίμενε και άλλους να βγουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του. Αντί για αυτό όμως αντίκρισε την εικόνα του φοβισμένου κοπαδιού μέσα στα βλέμματα των χωρικών. Κανείς δεν μίλησε…

Ήταν η ίδια εικόνα που με μερικές εξαιρέσεις συναντά κανείς και σήμερα σε όλο το εύρος της Ελληνικής κοινωνίας, όταν την καλέσεις να ξεφύγει από τα αδιέξοδα που η ίδια δημιούργησε άθελα της, καθοδηγούμενη από λάθος ανθρώπους τη στιγμή που είχε την εξουσία στα χέρια της. Αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η μεταπολίτευση που βιώνουμε μέχρι τώρα. Λες και σηκώθηκε κάποιος διακόπτης και διαλύθηκε το σύμπαν από τότε που κυριάρχησε η "γενιά του πολυτεχνείου" στο πολιτικό σκηνικό.

Είναι ίδιος ο τρόμος των κατοίκων της ταινίας με τον τρόμο που σε κοιτάζει ο άλλος όταν του μιλήσεις για την Άμεση Δημοκρατία. Το βλέπεις στα μάτια του όταν σε μία συζήτηση τον καλείς να μη δώσει μία προσωρινή λύση για την επόμενη τετραετία, ψηφίζοντας τον λιγότερο χειρότερο, αλλά να κινηθεί προς την κατεύθυνση αλλαγής του πολιτικού συστήματος, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο μόνιμη και οριστική λύση.

Να απαιτήσει περισσότερη συμμετοχή στα κοινά για τον εαυτό του. Του έχει καλλιεργηθεί η εντύπωση πως δεν έχει δικαίωμα να ζητάει κάτι τέτοιο. Θεωρείται Ταμπού να πειράξεις το πολιτικό σύστημα. Στην καλύτερη περίπτωση μια τέτοια πρόταση την αντιμετωπίζει με απαξίωση θεωρώντας την ουτοπιστική.

Φοβούνται οι άνθρωποι σήμερα να διεκδικήσουν το καλύτερο για τον εαυτό τους. Φοβούνται εξαιτίας των αντιλήψεων που έχουν εντρυφήσει στην κοινωνία. Φοβούνται μη χαθεί η πρόσκαιρη βόλεψη τους. Μη χαθούν τα μικροσυμφέροντα τους. Μόνον που όλα αυτά που δόθηκαν τόσο καιρό, θα χαθούν ούτως ή άλλως. Διότι ήρθε η ώρα να τα πάρουν πίσω. Κανείς δεν χαρίζει τίποτα σε κανέναν ειδικά σε αυτή την εποχή του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Πόσο μάλλον ο χασάπης να χαρίσει το οτιδήποτε στα πρόβατα.

Καταλήγοντας θέλω να συμφωνήσω πως είναι ωραίο το συναίσθημα που αισθάνεσαι μπροστά στην κάλπη τιμωρώντας τον εκάστοτε δυνάστη μας και γκρεμίζοντας τον από τη θέση του. Μόνο που υπάρχουν τα αληθινά συναισθήματα και οι ψευδαισθήσεις. Και αν σκεφτούμε λίγο βαθύτερα σε συνδυασμό με το ερώτημα τι πραγματικά θα αλλάξει, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως αυτό που νιώθουμε είναι ψευδαίσθηση.

Αντίπαλος μας είναι η λανθάνουσα Παγκοσμιοποίηση και αντίβαρο σε αυτήν μπορεί να αποτελέσει μόνον η άμεση Δημοκρατία. Και για πολλοστή φορά εκφράζω τη άποψη πως πρέπει να αρχίσουμε να κινούμαστε συλλογικά προς αυτή την κατεύθυνση. Τρόποι υπάρχουν ειρηνικότατοι αρκεί να το θελήσει ο λαός. Μέχρι να υπερκεράσουμε τους φόβους μας ο εκάστοτε πολιτικός θα μας αντιμετωπίζει με την ψυχολογία του φόβου. «Ή με ψηφίζετε ή το χάος». Εμείς τους δώσαμε αυτό το δικαίωμα. Στο χέρι μας είναι να τους κάνουμε να φοβούνται αυτοί.


Υ.Γ. Ως Γοριλάκι δηλώνω πως δεν έδωσα άδεια σε καμία μαϊμού να πραγματοποιήσει διακαναλική συνέντευξη.


Υ.Γ.1 Να θυμάστε οι Γερμανοί είναι φίλοι μας

Δεν υπάρχουν σχόλια: