Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν τα εγκλήματα, ας αλλάξουν και οι ποινές.

Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα. Σήμερα θέλω να αναφερθώ σε ένα θέμα που μας αφορά όλους ως μέλη της ανθρώπινης κοινωνίας. Θέλω να αναφερθώ στα πολλά κρούσματα παιδικής κακοποίησης που παρατηρούνται τελευταία. Αφορμή στάθηκε άλλο ένα Amber Alert που είδα στο πολύ καλό ιστολόγιο http://koukfamily.blogspot.com και αυτό οδήγησε τις σκέψεις μου να μετουσιωθούν σε ανάρτηση. Δεν περνάει μέρα πλέον που να μην έρθει στη δημοσιότητα κάποιο καινούριο κρούσμα. Είτε αρπαγή κάποιου παιδιού, είτε σεξουαλική κακοποίηση, ή σωματική κακοποίηση, ή εργασιακή κακοποίηση ή και ψυχολογική. Διάφορες μορφές βίας που έχουν πάντα ως θύματα τα παιδιά.

Θέλω να ξεκαθαρίσω πως δεν έχω κάποια επιστημονική κατάρτιση επάνω στο θέμα και άρα δεν είμαι ειδικός, ότι πω είναι κάποιες προτάσεις μου, όπως τις αντιλαμβάνομαι ως πολίτης, κυρίως για τον περιορισμό αυτού του φαινόμενου. Η ελπίδα μου για αυτή την ανάρτηση είναι μήπως κατά τύχη την δει κάποιος αρμόδιος και ευαισθητοποιηθεί, ώστε να αντιμετωπίσει το κακό, αποτελεσματικά και με ανοικτό μυαλό νομοθετώντας προς τη σωστή κατεύθυνση.
Θεωρώ πως αυτού του είδους η εγκληματικότητα έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις το τελευταίο διάστημα στη χώρα μας. Αδυνατώ να κατανοήσω το γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό. Ίσως είναι σημείο των καιρών μας, που φανερώνει τη σήψη που διαπερνά την κοινωνία μας. Παλαιότερα η περίπτωση Δουρή είχε συγκλονίσει το Πανελλήνιο για μήνες και σήμερα οι ειδήσεις παιδικής κακοποίησης κινδυνεύουν να γίνουν ρουτίνα. Οι αστυνομικές αρχές έχουν σημειώσει αρκετές επιτυχίες σε αυτόν τον τομέα. Χωρίς όμως να επιθυμώ να τις μειώσω πιστεύω πως δεν αρκεί η προσπάθεια τους. Πρέπει στην προσπάθεια τους να μπει αρωγός η νομοθετική εξουσία, η οποία να κινηθεί νομοθετικά προς την κατεύθυνση της αποτροπής.

Να περαστούν τόσο αυστηροί νόμοι που θα κάνουν τον οποιονδήποτε σκεφτεί να κάνει κάποια κτηνώδη πράξη, να χάνει το χρώμα του από τον φόβο. Ειδικά όσων αφορά τη σεξουαλική κακοποίηση και την αρπαγή ανηλίκου. Διότι άποψη μου είναι πως μετά από τέτοια εγκλήματα και να πιαστεί ο δράστης, η πληγή στον ψυχικό κόσμο του παιδιού δεν επουλώνεται, οπότε δώρων άδωρων το πόσα χρόνια θα «φάει». Εδώ χρειάζεται κάτι πιο δραστικό από μία ποινή φυλάκισης. Πρέπει η πολιτεία δια της νομοθετικής εξουσίας της και η Ελληνική κοινωνία να είναι με σαφήνεια, κάθετες απέναντι σε αυτά τα εγκλήματα. Κινδυνεύοντας να χαρακτηριστώ γραφικός θα πω πως πρέπει να γίνουμε Ταλιμπάν απέναντι σε τέτοιους εγκληματίες. Ναι Ταλιμπάν. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινα δικαιώματα αλλά με κτηνωδία.

Για να τα πούμε έξω από τα δόντια. Ρίξε στη μηχανή του κιμά μερικά τέτοια καθάρματα να δεις για πότε περιορίζεται το φαινόμενο. Και δεν συμφωνώ με την άποψη ορισμένων που υποστηρίζει πως οι δράστες τέτοιων πράξεων είναι ασθενείς και χρήζουν ιατρικής βοήθειας. Στην Ολλανδία θέλουν να δημιουργήσουν πολιτικό κόμμα, που θα εδραιώσει το «δικαίωμα» τους στην παιδοφιλία. Είναι ασθενείς αυτοί; Όχι. Ενεργούν σκόπιμα προσβάλλοντας τη νοημοσύνη μας και την ανθρώπινη φύση.

Ίσως θα ήταν επιβεβλημένη για αυτού του είδους τα εγκλήματα η δημιουργία ενός ανεξάρτητου ειδικού δικαστηρίου που θα δικάζει αποκλειστικά αυτές τις υποθέσεις, ώστε να μην μπαίνουν στην «ουρά» μαζί με τις υπόλοιπες. Θα δικάζει τάχιστα και θα μπορεί να αποδίδει τις μέγιστες ποινές. Και εδώ απευθύνομαι πάλι προς την πολιτεία φέρνοντας την ενώπιον των ευθυνών της. Ή θα αποφασίσει να σταματήσει αυτά τα φαινόμενα ή δεν έχει τη βούληση να το κάνει. Διότι σε τέτοιες υποθέσεις, υποκρισίες και μισόλογα δεν χωράνε. Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν τα εγκλήματα, ας αλλάξουν και οι ποινές.

Δεν υπάρχουν σχόλια: