Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Οι δυο δρόμοι

Πολλές φορές ο άνθρωπος, στο μονοπάτι της ζωής του, καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε δυο κατευθύνσεις για τη συνέχιση της πορείας του. Η επιλογή που θα κάνει, θα έχει συνέπειες στη μετέπειτα διαδρομή του. Αν είναι η σωστή, θα τον οδηγήσει σε πιο βατά μονοπάτια και θα τον φέρει πιο κοντά στην υλοποίηση των στόχων του. Αν πάλι επιλέξει λάθος δρόμο, τότε θα καταλήξει σε δύσβατες περιοχές που θα τον δυσκολέψουν, θα τον καθυστερήσουν ή και θα τερματίσουν το ταξίδι του άδοξα.

Για τους παραπάνω λόγους η επιλογή πρέπει να γίνει με νηφαλιότητα και σωστά κριτήρια, λαμβάνοντας υπόψην όλες τις παραμέτρους σε συνάρτηση με το όραμα του. Βέβαια για να το πετύχει αυτό, πρέπει να έχει κατανοήσει ο ίδιος τη σπουδαιότητα της ύπαρξης του, ως είδος και ως οντότητα και να εκτιμήσει τη μοναδικότητα του, όχι με εγωισμό αλλά με ευγνωμοσύνη προς τον Δημιουργό του.

Είναι υποχρέωσή του να το κάνει, γιατί από τον Δημιουργό του, του έχει δοθεί ο νους, ένα χάρισμα που δεν δόθηκε στα άλλα είδη. Επειδή όμως ο Δημιουργός δεν είναι δυνάστης και δεν πράττει αδικίες, αντισταθμίζει αυτό το δώρο προς τον άνθρωπο με την ελεύθερη βούληση. Έτσι αφήνει τον άνθρωπο να αποφασίσει αν θα χρησιμοποιεί το νου του ή θα δρα ενστικτωδώς σαν τα υπόλοιπα είδη.

Αυτή τη λεπτομέρεια προσπαθούν να εκμεταλλευθούν άλλες δυνάμεις, σκοτεινές που φθονούν το Δημιουργό γιατί αδυνατούν να κατανοήσουν την αγάπη Του προς τον άνθρωπο και την Αγαθότητα των προθέσεων Του. Έτσι επιδιώκουν μέσω της ελεύθερης βούλησης, να αλλοιώσουν την κρίση του ανθρώπου και να τον στείλουν προς τη λάθος κατεύθυνση που οδηγεί στην απώλεια του και στην αιώνια σκλαβιά του από αυτές. Για να επιτύχουν το σκοπό τους χρησιμοποιούν τα πάντα, ακόμη και άλλους ανθρώπους που έχουν κατορθώσει να υποτάξουν.

Οι άνθρωποι αυτοί, με την θολωμένη κρίση τους από τις δυνάμεις του πονηρού, εμφανίζονται ως συνοδοιπόροι και προσπαθούν να κάνουν τους υπόλοιπους ανθρώπους να τους ακολουθήσουν στο δρόμο της απώλειας. Οι συνέπειες των πράξεων τους προκαλούν σύγχυση και πόνο στο ανθρώπινο είδος. Για αυτές εμφανίζεται ο πονηρός και κατηγορεί ψευδώς Τον Δημιουργό. Σπιλώνει το Όνομα Του και αμφισβητεί τη Δικαιοσύνη Του θέλοντας να Τον μειώσει στη συνείδηση των ανθρώπων.

Ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους λαμβάνουν πρόσκαιρη δύναμη και υλικές απολαύσεις, αφού ο πονηρός κατ εντολή Του Δημιουργού έχει εξουσία στην ύλη. Δεν μπορεί όμως ευθέως να παρέμβει στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, αφού ο Δημιουργός ήθελε τον άνθρωπο ελεύθερο ων. Ο άνθρωπος όμως μπορεί μόνος του να απολέσει την ελευθερία του. Προς απόδειξη τούτου δεν πρέπει να λησμονούμε πως όταν ο Θεός πήρε ανθρώπινη υπόσταση και περπάτησε ανάμεσα μας, ενώ δεν απώλεσε την παντοδύναμη ισχύ Του δεν υποδούλωσε κανέναν. Ούτε καν τους Δολοφόνους του.

Κανείς άνθρωπος όμως από μόνος του δεν θα δεχτεί να παραδώσει την ελευθερία του, αν επιστρατεύσει το νου του. Αν σκέφτεται, πάντα θα αντιλαμβάνεται τον ουσιαστικό σκοπό του, να διανύσει ελεύθερος τον δρόμο της ζωής του, που οδηγεί στον Δημιουργό του και αν είναι στο χέρι του να διασφαλίσει την ελευθερία και στους επόμενους διαβάτες. Για αυτό και ο πονηρός, επιχειρεί να θολώσει τον ανθρώπινο νου με τη μαεστρία του στο ψέμα και την εξουσία του στην ύλη.

Έτσι διαχρονικά παρουσιάζεται ως σύμμαχος και δείχνει τον λάθος δρόμο, την εύκολη λύση ως τη σωστή. Τον παρουσιάζει πιο όμορφο, πιο ξεκούραστο και κρύβει τον πραγματικό προορισμό. Επίσης μας παρασύρει στο να αντιλαμβανόμαστε τη μοναδικότητα μας με εγωισμό και όχι με ευγνωμοσύνη. Να βάζουμε πάνω από όλα το εγώ. Μας οδηγεί να σκεφτόμαστε πως οι αδύναμοι είναι παράσιτα και δεν χρήζουν συμπόνιας αλλά εξόντωσης. Γιατί για αυτόν δεν υπάρχουν αδύναμοι και δυνατοί αλλά μόνον άνθρωποι που πρέπει να εξαλειφθούν. Και επιχειρεί την παύση της ανθρώπινης εξέλιξης. Θέλει να κυριαρχήσουν στον άνθρωπο τα ζωώδη ένστικτα του.

Πολλοί άνθρωποι ξεστρατίζουν και αντί για τον πρωτογενή σκοπό κυνηγούν τις εφήμερες απολαύσεις. Όπως οι Ινδιάνοι παλαιότερα που για καθρεφτάκια έδιναν τη γη τους. Και η γη τους έγινε γη άλλων και αυτοί δεν χωρούσαν πουθενά ώσπου εξοντώθηκαν. Όπως σήμερα που υπηρετούμε τους αριθμούς εις βάρος των ανθρώπων. Σταματήσαμε να εξελισσόμαστε ως είδος αφού ξεχάσαμε τον πρωτογενή σκοπό και αυτή τη στάση παρουσιάζεται ως εξέλιξη.

Πριν από κάθε μας πράξη ακόμη και για την παραμικρή, πρέπει να ρωτάμε τους εαυτούς μας: «Αυτό που πάω να κάνω μήπως στερεί την ελευθερία μου;». Και να εξετάζουμε το αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα. Είναι δύσκολο σήμερα να πραγματοποιήσουμε το σωστό. Είναι πιο εύκολο να βρίσουμε, να φωνάξουμε από το να δείξουμε αλληλεγγύη και υπομονή. Είναι πιο εύκολο να διχαστούμε από το να ενωθούμε, να μισήσουμε από το να αγαπήσουμε, να αδιαφορήσουμε από το να ενδιαφερθούμε. Το σίγουρο όμως είναι ένα. Πως οι επιλογές μας θα καθορίσουν τη συνέχεια, για αυτό ας επιλέξουμε σωστά. Και οι χωματόδρομοι, οδηγούν σε παραδείσους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: