Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Οι αξίες μου και όσα πίστευα ξεπουλήθηκαν.

Ο πατέρας μου από μικρό με είχε μάθει να σέβομαι τους θεσμούς. Να σέβομαι το στρατό, την πυροσβεστική, τη σημαία, την αστυνομία, την εκκλησία. Μεγαλώνοντας έμαθα πως ζούσα σε μία ουτοπία σε έναν κόσμο που ενώ τον πίστευα δεν πίστευε εκείνος στον εαυτό του. Το μόνο που έμεινε σταθερό και πιστό είναι η Σημαία, όμως και αυτή θα την «φροντίσουν» σύντομα και ίσως η πυροσβεστική αλλά και αυτή παλεύει άνισα με τα κενά που έχει.

Πάντα πίστευα πως τα πράγματα όσον αφορά τους θεσμούς, είναι αυτό που δείχνουν και δεν κρύβουν από πίσω κάτι άλλο. Καμιά φορά συνέβαιναν διάφορα «περίεργα» περιστατικά π.χ. η ζαρντινιέρα ή η «γυφτιά» ενός συνταγματάρχη κατά τη θητεία μου, που άρπαζε ψωμιά από τα μαγειρεία και τα έχωνε στη τσέπη της στολής ενώ ήταν εκτός υπηρεσίας, αλλά έλεγα πως πρόκειται για κάτι μεμονωμένο. Διαψεύστηκα οικτρά. Άργησα αλλά τελικά κατάλαβα πως τα πράγματα δεν είναι ότι δείχνουν. Συντελείται το απόλυτο ξεπούλημα, όλες οι προδοσίες που έχω διδαχθεί στην ιστορία στο σχολείο συμβαίνουν αυτή τη στιγμή μαζεμένες στο δικό μου παρών και οι θεσμοί ή είναι απόντες ή συναινούν στην προδοσία.

Με μεγάλη προθυμία οι Αστυνομικοί πήγαν στα μπλόκα των φορτηγατζήδων για να υπακούσουν στα φασιστικά νεοταξικά σχέδια της κυβέρνησης και υπερασπίζουν από την δικαιολογημένη οργή του κόσμου, αυτές τις βόμβες μεθανίου που κάθονται μέσα στη βουλή, ενώ οι ηγεσία του στρατού και της εκκλησίας σιωπούν για το ξεπούλημα της χώρας. Για το στρατό μοναδική δικαιολογία που μπορώ να σκεφτώ είναι το κόμπλεξ που του έχουν δημιουργήσει ύστερα από τα γεγονότα της δικτατορίας, όμως δεν είναι έτσι. Δυστυχώς η κομματική υποταγή είναι η αιτία της σιωπής του. Για την εκκλησία έχουμε την ατυχία έναν λαμπρό ηγέτη όπως ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος να τον διαδεχτεί ένας άνθρωπος με πολύ μικρότερο ειδικό βάρος όπως είναι ο Ιερώνυμος.

Θα περίμενε κανείς από αυτούς τους θεσμούς έστω μία υποτυπώδη αντίδραση να υπάρξει αλλά τίποτα. Που είναι ένας εισαγγελέας να διατάξει μία αυτεπάγγελτη έρευνα για τα αίσχη και το πλιάτσικο που γίνονται; Που είναι ο όρκος που έδωσαν όλοι αυτοί, πως θα υπερασπίζουν το Σύνταγμα της Ελλάδος; Τι υπερασπίζουν αυτή τη στιγμή; Που είναι τα ιερά και τα όσια μας; Αρχίζω να σκέφτομαι πως επί Τουρκοκρατίας οι Τούρκοι δεν έφυγαν μόνο με νομικά τερτίπια, παρακλήσεις και καλή προαίρεση αλλά έφυγαν με το καρυοφύλι και το ατσάλι. Και στριμώχνομαι…

Γιατί θα πρέπει να διαλέξω ποιον δρόμο να ακολουθήσω στο σταυροδρόμι που με οδηγούν. Σήμερα έκαναν όλη μέρα διαφημιστική καμπάνια για τις κωλοκάρτες τους από την τηλεόραση. Απλώς τις επιβάλλουν. Και θα με φέρουν αντιμέτωπο με τους θεσμούς που πίστευα πως αντιπροσωπεύουν τις αξίες μου. Αλλά δεν είναι έτσι γιατί οι θεσμοί ξεπουλήθηκαν. Ευτυχώς βρήκα καινούριες αξίες. Είναι εκεί έξω στην άσφαλτο των εθνικών οδών. Αυτοί δεν φορούν στολές και διακριτικά, όμως ξέρουν να μη σκύβουν το κεφάλι. Ξέρουν να είναι Έλληνες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: