Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Ας πάρουν το πόθεν αίσχος τους και ας το βάλουν εκεί που ξέρουν


Οι δημοσιογραφικοί θίασοι και τα κομματικά φερέφωνα συνεχίζουν να δίνουν ρεσιτάλ παραπληροφόρησης και εμπάθειας. Έχουν ακουστεί τα πάντα στην κυριολεξία. Οι φορτηγατζήδες ευθύνονται για όλα τα δεινά του τόπου. Ψάχνουν να βρουν ποιος έχει πάνω από ένα φορτηγό για να τον βαπτίσουν «μαφία». Δεν εξετάζουν όμως πως το απέκτησε. Αν δούλεψε για να το αποκτήσει ή ακόμα και αν το έχει με παρακράτηση κυριότητας. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι να κερδηθούν οι εντυπώσεις στη μάχη του μνημονίου.

Ένας πρόεδρος του σωματείου των φορτηγατζήδων, ρώτησε κάτι πολύ απλό. Είπε πως αυτός για να μεταβιβάσει το φορτηγό στο παιδί του πληρώνει φόρο μεταβίβασης. Οι πολιτικοί για να μεταβιβάσουν την εξουσία στα παιδιά τους τι πληρώνουν; Πειστική απάντηση δεν θα πάρει ποτέ έχω την αίσθηση από κανέναν αρμόδιο.

Ετούτη η χώρα είναι γη ηρώων. Το έχουν παραδεχτεί εχθροί και φίλοι. Είναι όμως και η γη του Εφιάλτη. Λες και υπάρχει στο αίμα μας αυτή η αντίθεση. Πολλοί ήρωες, μα και πολλοί προδότες. Οι Γερμανοί ποτέ δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν καταδότη στην κατοχή. Υπάρχουν και σήμερα τέτοια ποταπά ανθρωπάκια και ζουν ανάμεσα μας. Άνθρωποι που και χωρίς να έχουν κανένα προσωπικό όφελος, ευχαρίστως θα έβλαπταν τον διπλανό τους. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν. Ίσως για να ικανοποιήσουν τα αρχέγονα ένστικτα τους. Αυτοί είναι και η ραχοκοκαλιά του συστήματος.

Σήμερα έγινα μάρτυρας μιας εικόνας που με χάλασε πάρα πολύ. Ήταν μία σκηνή βγαλμένη από την κόλαση. Αλαζονεία, ταπείνωση, θλίψη στον μέγιστο βαθμό. Πλημμύρισα από οργή διότι ένιωσα πολύ αδύναμος για να βοηθήσω. Είχα πάει να πληρώσω τη ΔΕΗ. Είχε ασυνήθιστα πολύ κόσμο και μεγάλες ουρές. Όχι όμως στα ταμεία αλλά πιο πέρα στις διοικητικές υπηρεσίες. Κάποια στιγμή από εκεί ακούστηκαν κλάματα. Όλοι στρέψαμε το βλέμμα μας προς αυτή την κατεύθυνση ξαφνιασμένοι. Ήταν από το γραφείο της προϊσταμένης. Ήρθε η σειρά μου στο ταμείο και πλήρωσα όμως δεν έφυγα, ήθελα να δω τι συνέβαινε.

Στεκόταν εκεί μία γιαγιά κοντά στα 80. Εκλιπαρούσε κλαίγοντας για λίγες ημέρες παράταση για να μην της κόψουν το ρεύμα. Η υπεύθυνη της εξηγούσε με απαξιωτικό, έντονο ύφος πως η ΔΕΗ δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Μία άλλη υπάλληλος κράταγε ένα χαρτί. Έλεγαν στην γιαγιά να συμπληρώσει μία αίτηση. Πιο δίπλα στις καρέκλες καθόταν ο σύζυγος της γιαγιάς ο οποίος ήταν υπερήλικας και πρέπει να είχε πάρκινσον γιατί έτρεμε ολόκληρος και παρακολουθούσε συντετριμμένος τη σκηνή. Η γιαγιά έλεγε πως δεν ξέρει γράμματα και αυτές της έλεγαν να φωνάξει το γιο της.

Όλοι στην αίθουσα είχαν μείνει από την απαξίωση της ανθρώπινης προσωπικότητας. Οι αναιδέστατες χασκογέλαγαν μεταξύ τους και δεν προθυμοποιήθηκαν ούτε να βοηθήσουν στη συμπλήρωση της αίτησης. Ευτυχώς το έπραξε μία κοπέλα. Η προϊσταμένη σηκώθηκε όρθια καθώς έφευγε η γιαγιά και φοβέριζε λέγοντας «τι θέλετε να σας στείλουμε τους δικηγόρους;» «10 ήμέρες έχετε και θα στείλουμε τους δικηγόρους». Λειτουργούσε σαν υπάλληλος εισπρακτικής εταιρίας και εκμεταλλευόταν την άγνοια της γιαγιάς για να της προκαλέσει φόβο. Φαινόταν να απολαμβάνει την εξουσία που της έδινε η θέση της. Έβλεπες τα πάντα στα βλέμματα των ανθρώπων. Από τη μία ο κυνισμός και από την άλλη η απόγνωση. Ότι και να συνέβαινε έπρεπε να φερθεί πιο ανθρώπινα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Κάποια πράγματα τα σέβεσαι, τα μετράς αλλιώς.

Οι άλλοι άνθρωποι που περίμεναν για διακανονισμό, σίγουρα θα ένιωθαν σαν μελλοθάνατοι μπροστά στο απόσπασμα. Αυτή η γιαγιά θα μπορούσε να είναι η γιαγιά όλων μας. Μπορεί τα παιδιά της να φταίνε που την άφησαν μόνη της να τρέξει για αυτό το θέμα αλλά και πάλι δεν δικαιολογείται το φέρσιμο που εισέπραξε. Πρώτη φορά στη συγκεκριμένη ΔΕΗ είδα τόσους ανθρώπους μαζεμένους για διακανονισμό στις διοικητικές υπηρεσίες. Βγήκα έξω και σκεφτόμουν πως καταντήσαμε έτσι. Προσπαθώ ακόμα και τώρα που γράφω να πνίξω την οργή μου. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι μην χάσω την ψυχή μου με όλα αυτά. Αλήθεια το καταλαβαίνουν ότι μας παραδίδουν στο νόμο της ζούγκλας; Ας πάρουν το πόθεν αίσχος τους και ας το βάλουν εκεί που ξέρουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: