Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Αλήθειες που πονάνε

Θέλω να αναφερθώ σε δύο θλιβερά περιστατικά που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες και προκαλούν αλγεινή εντύπωση. Δύο περιστατικά που αποτελούν ξεχωριστές περιπτώσεις αλλά και τα δύο έχουν κοινό παρονομαστή, την Ελληνική Αστυνομία. Αναδεικνύουν κάποιες νοοτροπίες που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια τις οποίες έχω ξανά επισημάνει σε προηγούμενα άρθρα μου και αποτελούν οδηγό για κάποιες πρώτες σκέψεις. Δεν έχω καμία διάθεση να «πληγώσω» τον θεσμό της Αστυνομίας, την οποία είχαν την τιμή να υπηρετήσουν μέλη της οικογενείας μου και για αυτό το λόγο θέλω να κάνω αυτές τις επισημάνσεις επειδή γνωρίζω πως λειτουργούσε και πως την κατάντησαν να λειτουργεί.

Το πρώτο περιστατικό που έκανε και το γύρο του κόσμου το είδαμε οι περισσότεροι και αφορά τον βάρβαρο ξυλοδαρμό του κυρίου Μπάγεβιτς, παρουσία των Ελλήνων Αστυνομικών. Είδαμε όλοι πως η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη προτού ξεκινήσουν τα έκτροπα αφού είχαν προηγηθεί οι αποδοκιμασίες και όμως ακόμη και όταν αυτά ξεκίνησαν οι αστυνομικοί τήρησαν απαθέστατη στάση ιδιαίτερα αυτοί των ΜΑΤ, διότι οι απλοί αστυνομικοί η αλήθεια να λέγεται προσπάθησαν να μπουν στη μέση, ο εξοπλισμός και η εξάρτηση τους όμως δεν τους επέτρεψαν να ελέγξουν τον φανατισμένο όχλο αλητών που αντιμετώπιζαν.
Το συμβάν αυτό δεν θα είχε συμβεί εάν κατά τη μετάβαση του κυρίου Μπάγεβιτς στα αποδυτήρια, οι αξιότιμοι κύριοι των ΜΑΤ είχαν κάνει έναν κύκλο γύρο του και απλά τον συνόδευαν ήρεμα και ωραία. Αντίθετα, απαθέστατα παρακολουθούσαν το λιντσάρισμα ενός ανθρώπου μέχρι που έπεσε κάτω.

Είμαι σίγουρος πως θα είχαν δράσει τελείως διαφορετικά εάν απέναντι τους είχαν αντικυβερνητικούς διαδηλωτές που αντιδρούσαν στα μέτρα της κυβέρνησης και του ΔΝΤ, γιατί όπως μας έχουν αποδείξει αυτή την αποστολή την εκτελούν άριστα. Σαν σύγχρονοι πραίτορες, η ντροπή της αστυνομίας, τα ΜΑΤ, ένα πράγμα μόνον ξέρουν να κάνουν καλά και αυτό είναι να διασφαλίζουν τις πομπές των πολιτικών ενάντια στην λαϊκή βούληση. Αυτό βέβαια έχει μία εξήγηση. Τα ΜΑΤ είναι η υπηρεσία εκείνη που έχει διαβρωθεί περισσότερο από τον κομματισμό. Αποτελείται στην πλειοψηφία της από αστοιχείωτους, χαμηλού πνευματικού επιπέδου ανθρώπους, με ελλιπέστατη εκπαίδευση που έχουν λάβει αυτή τη θέση με τις ανάλογες «κομματικές ευλογίες».Έτσι όταν ο «θείος» μέσα στη βουλή αισθανθεί ότι κινδυνεύει, τότε όλα λειτουργούν άψογα όσον αφορά την καταστολή της διαμαρτυρόμενης μάζας. Εάν όμως ο «θείος» δεν κινδυνεύει αλλά απλώς καταστρέφονται μαγαζιά, αυτοκίνητα, κάδοι σκουπιδιών ή έχουμε περιστατικά σαν τον ξυλοδαρμό του κυρίου Μπάγεβιτς, τότε δείχνουν την αστυνομική ανεπάρκειά τους σε όλο της το μεγαλείο.

Το δεύτερο περιστατικό που θέλω να σχολιάσω αφορά το μακελειό στις Ράχες Φθιώτιδας. Εκεί οι τοπικοί αστυνομικοί παρουσία και του διοικητή τους στάθηκαν ανίκανοι να περιορίσουν και να συλλάβουν τον δράστη και για να συμβεί αυτό έπρεπε να έρθουν οι συνάδερφοι τους από την Αθήνα οι οποίοι έδωσαν λύση μέσα σε λίγη ώρα, το κακό είχε όμως συμβεί. Εδώ σε αυτή την περίπτωση μπορεί να βγει λαβράκι καθώς τυγχάνει να είμαι γνώστης της περιοχής και αν οι αρμόδιοι ψάξουν το θέμα βαθύτερα θα οδηγηθούν σε καταστάσεις που ξεπερνούν την αστυνομία και επεκτείνονται και σε άλλα θέματα.

Η τοπική κοινωνία της ευρύτερης Φθιώτιδας συμπεριφέρεται σαν ένα «κλειστό» κλαμπ με αδιαπέραστα στεγανά που καλύπτουν τις παθογένειες της περιοχής και αποτρέπουν την οποιαδήποτε προσπάθεια προόδου. Επικρατεί η αντίληψη «το βόλεμα του βολέματος και ο γνωστός του γνωστού» ακόμα και για τα ποιο απλά καθημερινά πράγματα. Μα στις υπηρεσίες, τα καταστήματα, την αγορά εργασίας, όλα κινούνται ανάλογα με τον ποιον ξέρεις αλλιώς σε έφαγε η μαρμάγκα σε τέτοιο βαθμό που δεν έχω συναντήσει σε κανένα άλλο μέρος της Ελλάδος. Γιατί να διαφέρει και ο τομέας της αστυνομίας αφού κάθε ντόπια «μανούλα» έφερε εκεί το αγαπημένο της παιδάκι με μετάθεση, γιατί εδώ έχουμε τη δύναμη να το προστατέψουμε από συνέπειες που μπορεί να παρουσιάσει το επάγγελμα του; Συνένοχοι και πρωτεργάτες σε αυτή τη φαιδρή πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στη Φθιώτιδα, είναι οι πέντε βουλευτές που εκλέγει ο νομός οι οποίοι εναλλάσσονται στις εκλογές, η τοπική αυτοδιοίκηση και ισχυροί οικονομικά παράγοντες της περιοχής.

Αν θέλουμε να έχουμε ένα παράδειγμα για του λόγου το αληθές σε όσα περιγράφω για τη Φθιώτιδα, δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε το συμβάν στο Κοσταλέξη όπου όλη η τοπική κοινωνία σιωπούσε. Λειτουργούν μόνο με το «εγώ» ζώντας σε έναν μικρόκοσμο και δραστηριοποιούνται μόνον όταν θιγούν τα ατομικά τους συμφέροντα. Όλο αυτό είναι κρίμα γιατί η Φθιωτική γη είναι από τις ποιο ευλογημένες της πατρίδας μας, με απίστευτες φυσικές ομορφιές, σε ανθρώπινες νοοτροπίες όμως και αντιλήψεις βρίσκεται πολύ πίσω σε τέτοιον βαθμό που να εύχεσαι να σε φυλάει ο Θεός αν δεν κατάγεσαι από εκεί και η ζωή σε αναγκάσει να μένεις στη Φθιώτιδα. Και στα δύο θέματα που σχολίασα εξαιρέσεις υπάρχουν, είναι όμως πολύ λίγες για να κάνουν τη διαφορά στον βούρκο που έχει δημιουργηθεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: