Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Περί ελεύθερης αγοράς

Την τελευταία εικοσαετία παρατηρείται το φαινόμενο από όλες τις κυβερνήσεις να ιδιωτικοποιούνται τα πάντα. Άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο, οι Ελληνικές κυβερνήσεις εκχωρούν τη δημόσια περιουσία, ολόκληρη ή ποσοστό αυτής σε ιδιώτες, έναντι πινακίου φακής, με αποτέλεσμα να χάνει το κράτος την προοπτική να έχει κερδοφόρες επιχειρήσεις στη διάθεση του και να ασκεί κοινωνική πολιτική μέσω αυτών.
Σίγουρα ο δημόσιος τομέας έχει αναπτύξει παθογένειες, όμως για αυτές δεν ευθύνεται το ιδιοκτησιακό καθεστώς αλλά οι πελατειακές σχέσεις που έχουν αναπτύξει όλοι οι κομματικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα. Συνεπώς τα λάθη τα δικά τους οι κυβερνήσεις τα διορθώνουν εξολοθρεύοντας όλον το δημόσιο πλούτο και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας με το να τα εκχωρήσουν σε ιδιώτες.

Οι κυβερνήσεις δικαιολογούν την πολιτική αυτή λέγοντας πως αυτές είναι οι προσταγές της ευρωπαϊκής ένωσης της οποίας είμαστε μέλος και οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς. Το θέμα έχει πολλές προεκτάσεις όμως καθώς η μεν ευρωπαϊκή ένωση αποτελεί ένα μόρφωμα που φτιάχτηκε χωρίς τη συμμετοχή των ευρωπαϊκών λαών για να εξυπηρετήσει τα διαπλεκόμενα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ελίτ, η δε ελεύθερη αγορά στηρίζεται εξ ολοκλήρου στον παράγοντα απληστία ισοπεδώνοντας τον ανθρώπινο παράγοντα. Και η ευρωπαϊκή ένωση και η ελεύθερη αγορά έχουν έναν κοινό εχθρό κατά του οποίου μάχονται λυσσαλέα. Αυτός είναι το εθνικό συμφέρων της κάθε χώρας. Για αυτό το λόγο φρόντισαν με αστραπιαίες κινήσεις να περάσουν τη συνθήκη της Λισσαβόνας ως αντικαταστάτη του Ευρωσυντάγματος η οποία υπερισχύει των Εθνικών Συνταγμάτων.

Αυτό που συμβαίνει τώρα σε όλους γύρω μας είναι φυσική προέκταση της συνθήκης της Λισσαβόνας. Ακούγονται αρκετές φωνές που μιλούν για επαναστάσεις που θα ανακόψουν αυτόν τον Εθνικό κατήφορο, όμως έπρεπε αυτές να είχαν πραγματοποιηθεί τη νύχτα που οι 300 της βουλής επικύρωναν τη συνθήκη της Λισσαβόνας. Θα μου πει κανείς πως κάλιο αργά παρά ποτέ και θα έχει δίκιο απλώς εάν είχαμε αποτρέψει τότε εκείνη τη συνομωσία γιατί περί αυτού πρόκειται σήμερα θα είχαμε υποστεί απείρως λιγότερα δεινά. Τώρα μετράμε ήδη τα πρώτα θύματα αφού παρά τη σιωπή των ΜΜΕ δεκάδες είναι οι συνάνθρωποι μας που οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία, πολλές είναι οι ζωές που χάθηκαν από τους μηχανισμούς του παρακράτους (βλέπε ΜΑΡΦΙΝ, Σωκράτη Γκιόλια ) και γύρω μας έχει εγκατασταθεί ένα πέπλο απελπισίας και κοινωνικής αποψίλωσης. Το πρόβλημα είναι πως βρισκόμαστε ήδη σε εμπόλεμη κατάσταση μόνο που η μία πλευρά δεν φαίνεται να το έχει αντιληφθεί ακόμη.

Η ίδια η πολιτική ηγεσία κάνει ότι μπορεί για να νομιμοποιήσει την ανθρώπινη υποδούλωση στο σύγχρονο κόσμο συμμετέχοντας ενεργά στην ανθρωποφαγία που η ίδια διαμόρφωσε. Σχέδιο Τζουλιάνη λέει θα εφαρμόσει ο Χρυσοχοΐδης απασχολώντας στους Δήμους άστεγους για ένα ευρώ την ώρα. Αν αυτό δεν είναι εκμετάλλευση τότε εγώ έχω παρεξηγήσει τον όρο. Το ίδιο συμβαίνει έξω και με τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς. Μάλλον ελεύθερη ασυδοσία θα έπρεπε να ονομάζεται. Η ελεύθερη αγορά όπως μας την πλασάρουν επί της αρχής δεν μπορεί να υπάρξει στην ανθρώπινη κοινωνία. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Δεν γίνεται να σου παρέχω τις υπηρεσίες μου για κάτι και αυτές να σου αποφέρουν τζίρο 700000 – 800000 ευρώ ετησίως και εσύ να μου δίνεις ως αμοιβή 7500 – 8500 ευρώ το χρόνο και ας έχεις ελάχιστα έξοδα. Από μόνα τους τα ποσά δεν ταιριάζουν και φανερώνουν πως η σχέση είναι ετεροβαρείς. Όμως η ελεύθερη αγορά αυτούς τους κανόνες υπαγορεύει. Έτσι φτάνουμε στο αποτέλεσμα να πλουτίζουν οι λίγοι χωρίς να κάνουν τίποτε στην πλάτη των πολλών και να μεγαλώνουν οι κοινωνικές ανισότητες.

Χρειάζεται ένα πλαίσιο που θα βάζει φραγμούς στην απληστία μιας και δυστυχώς ο άνθρωπος πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει τα πάθη του από μόνος του. Τέτοιο πλαίσιο πρέπει να θεσπίσει το κράτος που θα λειτουργεί σαν φύλακας άγγελος των πολιτών και της κοινωνικής συνοχής. Για να επιτύχει κάτι τέτοιο όμως πρέπει να ηττηθούν οι μηχανισμοί που μας κρατάνε δέσμιους και ο κάθε ένας από εμάς ατομικά να υψώσει ως ελεύθερος άνθρωπος το ανάστημα του στο σύστημα. Το σύστημα θα αμυνθεί λυσσαλέα. Θα βρυχηθεί, θα εκφοβίσει, θα λαδώσει, θα απαξιώσει και αν χρειαστεί ακόμη και θα σκοτώσει όμως στο τέλος θα καταρρεύσει σαν πληγωμένο θηρίο. Αρκεί ο κάθε ένας από εμάς να δεχτεί να αναλάβει το ατομικό του κόστος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: