Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΑΕΙ ....?


Η διαφορά μεταξύ ενός ανθρώπου που έχει περάσει μια βαρειά αρρώστεια κι επέζησε κι εκείνου που γνωρίζει από διάφορες πληροφορίες για τη συγκεκριμένη ασθένεια, αλλά δεν τη πέρασε ποτέ, όπως καταλαβαίνετε, είναι τεράστια.

Πολλές φορές αυτές τις μέρες ακούγονται φράσεις όπως, αυταρχισμός της εξουσίας, παρακράτος, προβοκάτσια, καταπάτηση των δικαιωμάτων κλπ
Οι έννοιες αυτές προβληματίζουν ένα μεγάλο μερος του λαού, αλλα βαθειά μέσα του δεν τον τρομάζουν ακόμα. Οι συγκεντρώσεις. οι πορείες είναι ελεύθερες, ακόμα κι αν υπάρξουν προβοκατόρικες πράξεις, οι παρέες μιλάνε ελεύθερα, στο διαδίκτυο μπορεί και γράφει ο καθένας ότι θέλει έστω και ανώνυμα. Κι αυτό το τελευταίο αφορά τους νεόυς κυρίως.

Οι γεννιές που γεννήθηκαν προς το τέλος της χούντας μέχρι και σήμερα έχουν "πληροφορίες". Η απώλεια της προσωπικής ελευθερίας γι΄αυτούς είναι κάτι που γνωρίζουν από τους παλαιότερους, από τα βιβλία ιστορίας, από τα άρθρα των εφημερίδων ή κάποια ντοκυμαντέρ στη τηλεόραση.

Το πρόβλημα είναι ότι οι νεώτεροι εκτός του ότι έχουν διαμορφώσει συνειδήσεις σύμφωνες με το καπιταλιστικό μοντέλο διαβίωσης, με όλα όσα συνεπάγεται αυτό, δεν έχουν ακόμα λόγους να φοβούνται αρκετά. Υπάρχει η ανασφάλεια που μόλις αρχίζει και γεννιέται για το εργασιακό μέλλον, ο εφιάλτης μιας φτώχειας που δεν είχαν υπολογίσει, ο φόβος της απουσίας του κράτους , η κατάρρευση κοινωνικών δεσμών, η συναισθηματική μοναξιά, το σκληρό πρόσωπο μιας απρόσωπης κοινωνίας, αλλά ακόμα δεν έχουν βιώσει τη μεγάλη ασθένεια.

Μιλούν ελεύθερα κι όταν εκφράζονται ενάντια στο σύστημα βιώνουν την απαξίωση. Κανείς δεν ακούει και τα λόγια μένουν στον αέρα χωρίς αποδέκτη. Κατεβαίνουν σε μια πορεία κι αν η τηλεόραση εκείνη τη μέρα απεργεί δεν υπάρχει καν πληροφόρηση αν η πορεία ήταν μεγαλειώδης ή όχι. Αναρτούν κείμενα ανατρεπτικά μέσα στο δίκτυο και απλά "παρακολουθούνται" . Γιατί το κράτος ακόμα παρακολουθεί, στοχοποιεί, κάνει τη καβάτζα του για ώρα ανάγκης, αισθάνεται πως ακόμα δεν κινδυνεύει.

Τι θα συμβεί όμως σε περίπτωση που οι φωνές αυξάνονταν. Τι θα συμβεί αν την ίδια στιγμή που γράφεις ένα κείμενο εδώ μέσα ξαφνικά πέφτει η πόρτα στου σπιτιού σου και βρίσκεσαι με χειροπέδες στην υπόγα ενός αστυνομικού τμήματος? Αν μιλάς δημόσια και κρίνεσαι επικίνδυνος και συλαμβάνεσαι? Αν κάθε πορεία, συγκέντρωση, εκδήλωση μπορεί να κριθεί παράνομη και να διώκονται οσοι συμμετέχουν? Αν αρχίσει ένας νεός χαφιεδισμός όπου θα φοβάσαι ακόμα και τα τραγούδια που θ΄ακούς γιατί ο γείτονας μπορεί να σε καταγγείλει?

Πόσο καλά συνειδητοποιημένοι είναι όλοι αυτοί η νέοι τι σημαίνει καταργούνται οι ελευθερίες? Προσωπικά πιστεύω πως κανείς μας δεν είναι διατεθειμένος να βιώσει κάτι τέτοιο ξανά, και ούτε είμαστε στο ελάχιστο προετοιμασμένοι αν συμβεί. Νοιώθουμε πως όλα μπορούν να καταρρεύσουν αλλά με ένα νέο τρόπο. Ισως πεινάσουμε, ίσως βιώσουμε μια κοινωνία πνιγμένη στη δυστυχία και το έγκλημα, ίσως η ζωή μας φτάσει σε σημείο να ξευτιλιστεί, αλλά κάπου μέσα μας υπάρχει η εικόνα του εξαθλιωμένου αλλά ελεύθερου να φωνάζει, η εικόνα ενός ανώνυμου μπλογκερ που τα χώνει.

Είναι όμως έτσι? Ισως αυτό που πρέπει να υπερασπιστούμε με νύχια και με δόντια αυτή τη στιγμή να είναι ακριβώς αυτό που δεν υποπτευόμαστε.

Κάποτε (τα παλιά εκείνα χρόνια) τον πατέρα μου το κάλεσαν στην αστυνομία για μια εξακρίβωση στοιχείων. Μπήκε φορώντας το κουστούμι του τη γραβάτα του, φρεσκοξυρισμένος, το πρωί πριν πάει στη δουλειά. Μόλις τον είδε το "όργανο" του λέει ευγενέστατα καλημέρα σας κύριε καθήστε σας παρακαλώ σε τι μπορώ να σας εξυπηρετήσω. Του λέει ο πατέρας μου ΤΑΔΕ λέγομαι και με καλέσατε να περάσω από δω. Το όργανο κοιτάζει κάτι χαρτιά και μετά αλλάζοντας όψη και τρόπο του λέει
"Α εσύ ρε καθήκι?"

Είναι πολύ εύκολο παιδιά μου να μετατραπείτε από ατίθασα νιάτα σε διωκόμενα καθήκια. Είναι πολύ εύκολο να ξυπνήσετε μια μέρα και εκτός από το ψωμί, τη παιδεία σας να σας έχουν κλέψει και την ελευθερία σας. Και δεν είναι απαραίτητο να γίνουν όλα όπως οι πληροφορίες που έχετε. Η νέες εποχές που έρχονται θα βρίσκουν νέους τρόπους καταστολής κάθε επικίνδυνης αντίδρασης. Προς το παρόν υπάρχει ένας καλός και δυνατός τρόπος. Η συνολική προσπάθεια αποβλάκωσης. Κι έχει πιάσει καλά. Ομως τα μέτρα που χρειάζεται να πάρουν για να διαφυλάξουν το πλούτο τους και τη καλοπέρασή τους σκληραίνουν όλο και περισσότερο. Και οι βλάκες μπορεί να ξυπνήσουν.

Να είστε λοιπόν προετοιμασμένοι πως η επιβολή αυτων των σκληρών μέτρων προυποθέτει την αποδοχή σας, τη συνέναιση σας, την υποταγή σας. Δεν υπάρχουν ερωτήσεις αν σας αρέσουν ή όχι. Δεν υπάρχει διάλογος. Επιβάλλονται τελεία και παύλα. Και ειναι κατανοητό πως θα αποδεχτούν χλιαρές αντιδράσεις, βρισίδι, ανώδυνες απειλές και ειρηνικές πορείες. Μέσα στο πρόγραμμα είναι όλα. Αυτό όμως που δεν θα γίνει αποδεκτό θα είναι μια καλά οργανωμένη αντίδραση που θα παρασύρει πολύ κόσμο.

Τότε να είστε προετοιμασμένοι πως από πολίτες θα μετατραπείτε σε καθηκια. Κι αυτό πρέπει να το προλάβουμε πριν γίνει. Γιατί μετά θα είναι πολύ αργά. Αν θέλετε κοιτάξτε λίγο γύρω σας και δείτε ήδη ποιοι στοχοποιούνται σαν ταραχοποιοί, τι έντεχνα αρχίζουν και περνάνε διάφορα σενάρια καταστολής. Η κατάκτηση ενός επίγειου παραδείσου μοιάζει ουτοπία. Το πέρασμα όμως στη κόλαση είναι πανεύκολο. Κι αυτή τη φορά ο διάβολος δεν θα είναι ένας φανατισμένος αγράμματος ξεπουλημένος χαφιές, ο διάβολος θα φοράει πράντα κι έχει μεγάλη μόρφωση σχετικά με το θέμα...

Πηγή: http://vasiliskos2.blogspot.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια: