Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

Σαν σήμερα 19 Μαΐου του 1919 γράφτηκε μία από τις ποιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του Ελληνισμού. Είναι η ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.
Δυστυχώς στα σχολικά βιβλία αναφέρονται ελάχιστα πράγματα από αυτή την περίοδο και αποκρύπτονται σκόπιμα οι φρικαλεότητες που διέπραξαν οι Τούρκοι στους Ελληνικούς πληθυσμούς.


Το υπουργείο παιδείας τα τελευταία χρόνια τηρεί μία Τουρκόδουλη στάση υποκινούμενη από ανθελληνικά κέντρα εξουσίας του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού και προσπαθεί να <<εξαφανίσει>> ή να αλλοιώσει σημαντικά κομμάτια της Ελληνικής ιστορίας. Τα γεγονότα όμως είναι γεγονότα και όσο και αν θέλουν κάποιοι δεν κρύβονται, διότι δεν είναι καλό να ξεχνάς από που έρχεσαι και ποιος είσαι. Ας δούμε λοιπόν κάποια γεγονότα που έγιναν τότε όπως τα αναπαράγουμε από την ιστοσελίδα http://el.metapedia.org

Α' Περίοδος Διωγμών (1904 - 1914)
Στα 1909 το απολυταρχικό καθεστώς του Σουλτάνου και των λεγόμενων «Παλαιότουρκων» δίνει την θέση του στο καθεστώς των Νεότουρκων, οι οποίοι μετά την τελική επικράτησή τους ανακηρύσσουν το «Σύνταγμα» της Τουρκίας. Σε αυτό το «σύνταγμα», ενώ θα περιμέναμε να εφαρμοστούν διακηρύξεις περί ισότητας, ελευθερίας, δικαιοσύνης και αδελφοσύνης [όπως αναφέρονται συνήθως τα «συντάγματα» του κόσμου (άσχετα εάν αυτό εφαρμόζεται ποτέ)], οι Νεότουρκοι ρίχνονται με φανατισμό, μισαλλοδοξία και λύσσα εναντίων των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Έτσι ξεκίνησε μία εποχή βίας και πιέσεων που έκανε πολλούς να νοσταλγούν ακόμα και εκείνο το απολυταρχικό καθεστώς του Σουλτάνου. Με την σοβινιστική και σκληρή τους πολιτική οι Νεότουρκοι προκάλεσαν την δυσπιστία και αντιπάθεια των γειτονικών προς την Τουρκία κρατών, της Ελλάδας, Σερβίας, Βουλγαρίας και Μαυροβουνίου, τα οποία τον Οκτώβριο του 1912 κήρυξαν πόλεμο εναντίων της, που ως αποτέλεσμα είχαν τον πρώτο Βαλκανικό πόλεμο. Οι Τούρκοι, φανερά θορυβημένοι από τις συνεχείς νίκες του Ελληνικού στρατού (απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, νίκη στον 2ο Βαλκανικό πόλεμο) ξέσπασαν με φοβερά καταπιεστικά μέτρα και έντονη ανθελληνική προπαγάνδα εναντίον των Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας. Χαρακτηριστικά της Τουρκικής βαρβαρότητας οι εγκληματικές πράξεις όπως: λεηλασίες, βεβηλώσεις ιερών, εμπρησμοί, ξυλοδαρμοί, μαστιγώσεις, βιασμοί και φόνοι. Ακολούθησαν εξορίες και διωγμοί των Ελλήνων, μέτρο που εφαρμόστηκε μετά από εισήγηση των Γερμανών και παρουσιάστηκε εντονότερο κατά την τελευταία περίοδο του διωγμού (1921-22). Οι διωγμοί αυτοί δεν ήταν απλώς διωγμοί. Οι Τουρκικές αρχές μάζευαν τους κατοίκους των Ελληνικών χωριών του Πόντου, χωρίς να τους αφήνουν να πάρουν τίποτα μαζί τους, ή να πουλήσουν την περιουσία τους για να έχουν χρήματα για το ταξίδι, αφού δώριζαν τα σπίτια τους σε διαφόρων ειδών εγκληματίες ή σε φτωχούς Τούρκους τους ανάγκαζαν να περπατούν χιλιόμετρα ολόκληρα χωρίς στάσεις, χωρίς να τους παρέχουν τροφή ή νερό, μέσα από πυκνό χιόνι ή στον καυτερό ήλιο. Όποιος σταματούσε για να ξεκουραστεί μαστιγωνόταν για να αναγκαστεί να προχωρήσει. Γυναίκες βιάζονταν ανελέητα, γέροι όπως και παιδιά πέθαιναν στον ατελείωτο δρόμο και ετοιμόγεννες γυναίκες γεννούσαν στον δρόμο χωρίς ιατρική περίθαλψη. Τα βράδια τους στοιβάζανε όλους μαζί σε χάνια ή σε διάφορα «χαμάμ» όπου ο πιο τυχερός έβρισκε ένα σκληρό μέρος να κοιμηθεί. Στα «χαμάμ» ανάγκαζαν όλον τον κόσμο να κάνει μπάνιο στον καυτό αέρα - καπνό και μετά τον έβγαζαν έξω στο χιόνι και την παγωνιά, με αποτέλεσμα ο κόσμος να πεθαίνει από πνευμονίες και παντός είδους αρρώστιες. Δεν είναι λίγες οι αναφορές που λένε ότι μανάδες παρακαλούσαν άλλες μανάδες (εκτός των καραβανιών) να κρατήσουν τα παιδιά τους για να τα μεγαλώσουν, για να τα κρατήσουν στη ζωή. Αυτοί οι «Τραντέλληνες» (ποντιακή λέξη), οι γενναίοι, πέθαιναν στους δρόμους του αλύτρωτου μα όχι χαμένου Πόντου και έμειναν άθαφτοι έρμαια στα νύχια των σκυλιών και των άγριων πουλιών, αλλά και στα νύχια των άλλων σκυλιών (όχι των τετράποδων, των δίποδων) που ακόμα και νεκρούς δεν τους άφησαν σε ηρεμία, αντιθέτως τους κατάκλεβαν, και φωτογραφίζονταν μαζί τους για να δείξουν στον κόσμο την βαρβαρότητα τους.

Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Δεν θα τελείωνε όμως τόσο εύκολα η κτηνωδία, υπήρξε και δεύτερη περίοδος διωγμών (1914 - 1922). Οι Τούρκοι έχοντας εμπλακεί στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο και θέλοντας να εξοντώσουν τους «γκιαούρηδες» (άπιστους), κήρυξαν επιστράτευση σε αυτόν για 30 ηλικίες (20 - 50 ετών). Σκοπός τους δεν ήταν να ρίξουν τους αγύμναστους και απειροπόλεμους Χριστιανούς στον πόλεμο, αλλά να επιφέρουν τον αφανισμό και την φθορά τους, όπως δυστυχώς έδειξε η πραγματικότητα αργότερα. Έτσι ιδρύθηκαν τα λεγόμενα εργατικά τάγματα, τα οποία αποτελούνταν από 250.000 Έλληνες και ισάριθμοι περίπου Αρμένιοι. Οι άντρες των ταγμάτων αυτών συστεγάζονταν κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο. Οι άθλιες αυτές συνθήκες έφεραν με τη σειρά τους τις ψείρες και τον τύφο... Οι Πόντιοι Έλληνες, άρχισαν να λιποτακτούν από τα τάγματα και να συσπειρώνονται στα πρώτα αντάρτικα σώματα. Είναι η εποχή του οργανώνεται το αντάρτικο στον Πόντο, αντίστοιχο με αυτό του 1821. Οι Τούρκοι απάντησαν με ακόμα σκληρότερα μέτρα, ιδιαίτερα εναντίον των συγγενών των ανταρτών. Σχημάτισαν καταδιωκτικά αποσπάσματα που προέβησαν σε φοβερές αγριότητες: σφαγές και λεηλασίες περιουσιών, καύσιμο σπιτιών και εκκλησιών για εκδίκηση. Με την συνεχή όμως προέλαση των Ρωσικών στρατευμάτων (Ρωσοτουρκικός πόλεμος), τη νίκη των Ρώσων στον Καύκασο, οι αντάρτες άρχισαν να προμηθεύονται όπλα, με το αζημίωτο βέβαια. Έτσι οι Τούρκοι μπροστά στον αυξανόμενο κίνδυνο να γενικευθεί η αντίσταση, προχώρησαν στη μετακίνηση των πληθυσμών (1916 - 1917). Η εκδικητική μανία των Τούρκων, μετά την αποχώρηση των Ρώσων (εξαιτίας της επανάστασης των Μπολσεβίκων) ξέσπασε άγρια στον Ελληνισμό του Καυκάσου. Τα αποτελέσματα της εκδίκησης; Νέοι διωγμοί, καμιά κοινωνική πρόνοια, εκτοπίσεις, εξορίες. Τις πενήντα χιλιάδες φτάνουν οι εκτοπισμένοι Έλληνες των περιοχών Τριπόλεως, Κερασούντος, Κοτυώρων ή Ορδού ή Ορντού και Αμισού, οι περισσότεροι από τους οποίους άφησαν την τελευταία τους πνοή στα ιερά εκείνα χώματα της Ανατολίας, και όσοι ελάχιστοι επέστρεψαν ξανά-κυνηγήθηκαν από το καθεστώς του Κεμάλ Ατατούρκ.

Η Συνθήκη των Σεβρών - Το κίνημα του Κεμάλ - Β' Περίοδος Διωγμών (1914 - 1922)
Μετά την συνθήκη των Σεβρών και την αποκοπή μεγάλων τμημάτων από την Τουρκία και απόδοσή τους στα γειτονικά κράτη, δημιουργείται κλίμα έντονης δυσφορίας για την κεντρική εξουσία της Κωνσταντινούπολης, έρχεται σαν επακόλουθο η ανταρσία του Κεμάλ, ο οποίος σχηματίζοντας κυβέρνηση το 1919, κηρύσσει τον αγώνα ενάντια στις Ελληνικές και Αρμένικες οργανώσεις. Οι βασικότεροι λόγοι της επιτυχίας του κινήματος του Κεμάλ –και κατά συνέπεια του ανθελληνικού έργου- ήταν η δυσμενής για την Ελλάδα στάση των Γάλλων και Ιταλών, σε συνδυασμό με τη χλιαρή στάση Άγγλων και Αμερικάνων (όπου έβλεπαν τις θηριωδίες και δεν έκαναν τίποτα, ενώ οι Άγγλοι μετά από λίγο καιρό άρχισαν να χρηματοδοτούν τον Κεμάλ), την εχθρική στάση των Μπολσεβίκων και την εξ αρχής υποστήριξη των Γερμανών, όσον αφορά τον διεθνή χώρο. Μάλιστα οι Μπολσεβίκοι σε αντίθεση με τον Τσάρο άρχισαν να χρηματοδοτούν και να προσφέρουν όπλα στον Κεμάλ και στο κίνημά του, επίσης άφηναν τον άτακτο στρατό τους να λεηλατεί τα μαγαζιά των Ποντίων που είχαν απομείνει. (Παρόλα αυτά, ένα γεγονός που δεν μαθαίνουμε στα ελληνικά σχολεία, είναι ότι ένα μέρος του Πόντου κατάφερε να ελευθερωθεί από τους τυράννους με το αίμα και τις ζωές των ανταρτών όμως η κυβέρνηση του κ. Βενιζέλου δεν υπέγραψε αυτή την ανεξαρτησία, και δεν βοήθησε τον Ποντιακό ελληνισμό στις ενέργειές του με αποτέλεσμα ο Πόντος να ξαναπέσει σε χέρια τουρκικά. Με την εγκατάσταση του Κεμάλ, όμως, στην εξουσία ξεκίνησε το έργο της εξοντώσεως των Ποντίων. Ίδρυσε αρχικά άτακτα σώματα, τους «Τσέτες» από εγκληματίες και φυλακισμένους, τα οποία με αρχηγό τον Τοπάλ Οσμάν έσφαζαν, έκαιγαν και κατέστρεφαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, από άκρη σ’ άκρη του Πόντου. Υπάρχουν βέβαια και φωτογραφίες απανθρακωμένων πτωμάτων και κατεστραμμένων περιουσιών, αδιάψευστα δείγματα των «έργων» θηρίων - εγκληματιών οργάνων του Κεμάλ, ενός από τους μεγαλύτερους ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, τον οποίο λατρεύουν ως εθνικό ήρωα σήμερα οι Τούρκοι δείχνοντας έτσι τις «καλές» και «ειρηνικές» τους προθέσεις απέναντι των Ελλήνων. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι Πόντος δεν υπήρξε ποτέ, ότι αυτός ο πολιτισμός που αναφέρουμε είναι το τουρκικό φύλλο «Λάζοι» ή «Λαζοί», πως ποτέ δεν έβλαψαν ούτε τους Αρμένιους, ούτε τους Πόντιους, ούτε τους Κούρδους πράττοντας 3 γενοκτονίες μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνια.

Το παρακάτω βίντεο το αφιερώνουμε εξαιρετικά σε όλους τους Πόντιους.






2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η Διαμαντοπούλου τίμησε την γενοκτονία επιλέγοντας Κεμάλ
Το αστείρευτο συμπλεγματισμό όσων το λυμαίνονται βγάζει στις Πανελλαδικές Εξετάσεις το Υπουργείο (μη εθνικής) Παιδείας. Οι εξεταζόμενοι στο μάθημα της Λογοτεχνίας για την εισαγωγή τους στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, είδαν χθες, 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας όπυ χιλιάδες Πόντιοι σφαγιάστηκαν μετά από διαταγή του ίδιου του Κεμάλ, ένα θέμα που μύριζε Διαμαντοπούλου, Δραγώνα και Ρεπούση από χιλιόμετρο.
Σύμφωνα με μαρτυρίες εξεταζομένων, το κείμενο, στο οποίο εκλήθησαν να εξετασθούν, λέγεται «Στου Κεμάλ το σπίτι», ανήκει στην συλλογή «Η μόνη κληρονομιά» και γράφτηκε το 1974 από τον Γιώργο Ιωάννου (1927-1985), πρόσφυγα από την Ανατολική Θράκη! Πραγματεύεται τις διαδοχικές επισκέψεις μίας τουρκάλας που είχε εγκαταλείψει την Θεσσαλονίκη με την ανταλλαγή των πληθυσμών, στο σπίτι που κατοικούσε, δίπλα ακριβώς σε αυτό που γεννήθηκε Κεμάλ, που σήμερα φιλοξενεί το τουρκικό προξενείο.
Είναι το ίδιο σπίτι που το 1955 οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες τοποθέτησαν μιας μικρής ισχύος βόμβα και στην συνέχεια διέδωσαν πως ανατινάχθηκε από τους Έλληνες, με αποτέλεσμα την καταστροφή του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης με τα γνωστά «Σεπτεμβριανά».
Η απόλυτη σύμπνοια της «Παιδείας» με την συμφωνία «εκλειάνσεως» των ιστορικών παθών της χώρας μας από τον Κεμάλ, τους προγόνους και τους απογόνους του δεν μας εκπλήσσει. Είναι γνωστό ποια «σχολή» κάνει κουμάντο μέσα στο υπουργείο και ποιοι επιλέγουν την διδακτική ύλη. Εκείνο που μας ενοχλεί και το φωνάζουμε είναι ότι επέλεξαν τη μέρα της εξόντωσης των συμπατριωτών μας από τον αρχισφαγέα Κεμάλ για να προπαγανδίσουν στην νεολαία και τους επίδοξους επιστήμονές της, ότι υπήρξαν και Τούρκοι πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να «συνωστισθούν» και να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Πρόκειται για άνευ προηγουμένου έμφαση του ραγιαδισμού, της ηττοπάθειας και του αφελληνισμού που καλλιεργούν στην νεολαία τα πιόνια της Νέας Τάξεως.
Σύντομα βέβαια, οι απόγονοι της Τουρκάλας θα μπορούν να βλέπουν το σπίτι της γιαγιάς τους από ψηλά, αφού τα τουρκικά F-16 θα κάνουν σε λίγο παραβιάσεις στο σύνολο του ελληνικού εναερίου χώρου... Να δούμε τότε πώς θα «εκλειάνουμε» τα πάθη...

Gorilaki είπε...

Αγαπητέ αναγνώστη/ια συμφωνώ με το σχόλιο σου και θα προσθέσω πως η κυρία Διαμαντοπούλου είναι μέλος της λέσχης Μπίλντεμπεργκ όπως έχει παραδεχτεί και η ίδια. Αυτό δεν είναι κάποια προπαγάνδα ούτε εμπάθεια ή συνομοσιολογία. Είναι γεγονός που πρέπει να γνωρίζουμε όλοι. Σίγουρα τα σχέδια τους είναι προαποφασισμένα και θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα μόρφωμα, όμως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που δεν τους υπολογίζουν λόγω της αλαζονείας τους και δεν θα τους περάσει. Στο χέρι μας είναι να τους εμποδίσουμε, αν μέσα από τη δύσκολη καθημερινότητα μας αφιερώνουμε λίγο χρόνο για να λέμε στα παιδιά μας την αλήθεια, έτσι ώστε η αλήθεια να μην εξαρτάται από τα νύχια της εκάστοτε ηγεσίας του υπουργείου παιδείας.