Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

<<Από τη Σκύλα στη Χάρυβδη>>.

Παρατηρώ σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς για όλους μας τις ενέργειες και τις δηλώσεις των στελεχών των δύο μεγάλων κομμάτων, διότι με τα σημερινά δεδομένα αυτά τα δύο θα εξακολουθούν να πρωταγωνιστούν στον πολιτικό στίβο της χώρας. Αυτό που συμπεραίνω είναι πως και οι δύο παρατάξεις εμφανίζουν τρομερή ομοιότητα στην αντιμετώπιση όλων των ζητημάτων. Στην αναποτελεσματικότητα, την ασάφεια και τις κινήσεις εντυπωσιασμού παίρνουν ακριβώς τον ίδιο βαθμό. Άριστα! Σε ιδέες, στην προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων, στην ουσία και την παρακαταθήκη για ένα καλύτερο μέλλον για τη χώρα, αγγίζουν το απόλυτο μηδέν. Εδώ θέλω να πω πως δεν τους θεωρώ ανίκανους σε καμία περίπτωση καθώς οι περισσότεροι έχουν κάνει εξαιρετικές σπουδές ενώ σε ότι αφορά το ατομικό τους συμφέρον ενεργούν με στοιχειώδη ευφυΐα. Το όλο πρόβλημα έγκειται στο ότι δεν θέλουν. Δεν θέλουν διότι οποιαδήποτε λύση σε ένα πρόβλημα απαιτεί πολιτικό κόστος και οι κύριοι αυτοί δεν θέλουν να το επωμιστούν. Δεν αναφέρομαι στο πολιτικό κόστος της ψήφου του απλού πολίτη, γι αυτήν άλλωστε έχει φροντίσει ο κομματικός μηχανισμός που έχει διεισδύσει σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας μας και έχει αναλάβει τη χειραγώγηση της λαϊκής μάζας με το να μετατρέπει τους πολίτες σε όχλο και κομματικό στρατό. Μπορεί κάλλιστα να παραλάβει έναν αξιόλογο και ικανότατο άνθρωπο και να τον μετατρέψει στον απόλυτο αχυράνθρωπο. Οι ίδιοι οι πολιτικοί είναι «αιχμάλωτοι» του κομματισμού. Για του λόγου το αληθές αναλογιστείτε με ποια κριτήρια ψηφίζουν οι εργαζόμενοι στις συνδικαλιστικές εκλογές; Ή με ποια κριτήρια ψηφίζουν οι φοιτητές τις φοιτητικές παρατάξεις; Ή και με ποια κριτήρια δίνονται οι προαγωγές στο Δημόσιο, τον Στρατό, την Αστυνομία κλπ. Η απάντηση είναι γνωστή. Με κομματικά κριτήρια. Ο κάθε ένας βάζει τους δικούς του. Δεν μας ενδιαφέρει αν είσαι ικανός για τη θέση αρκεί να είσαι «δικός μας». Ο κομματισμός είναι ένα θηρίο που κατατρώγει τις σάρκες του Ελληνικού Έθνους και δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστο κανέναν ευαίσθητο τομέα. Να πω λοιπόν πως το πολιτικό κόστος που τους ενδιαφέρει είναι αυτό που θα έχουν από τους εντολοδόχους τους. Πρόκειται για ανθρώπους ή οργανισμούς με ισχυρά οικονομικά ή γεωπολιτικά συμφέροντα που παρεμβαίνουν στο εσωτερικό μιας χώρας δρώντας στο παρασκήνιο και φροντίζουν για την τοποθέτηση του «σωστού» ανθρώπου στη σωστή θέση. Έτσι διασφαλίζουν την επίτευξη των συμφερόντων τους. Για να φτάσουν εκεί πέτυχαν να ελέγχουν το θηρίο του κομματισμού. Στην ουσία ελέγχουν όλο το πολιτικό σύστημα ξεπερνώντας τον όποιο σκόπελο βρεθεί μπροστά τους, αφού ο κομματισμός είναι υπεράνω προσώπων και όποιος του εναντιωθεί απαξιώνεται και «εξαφανίζεται». Ελέγχουν τον κομματισμό εύκολα διότι οι ίδιοι τον δημιούργησαν για τους παραπάνω σκοπούς. Αλήθεια ποιοι χρηματοδότησαν την ίδρυση των κομμάτων; Ποιοι και γιατί εξακολουθούν να τα χρηματοδοτούν μέχρι σήμερα; Γιατί ένα τέτοιο τερατούργημα απαιτεί τεράστια ποσά για την στήριξή του και ο κρατικός προϋπολογισμός δεν φτάνει. Σκεφτόμενος όλα τα παραπάνω και μαθαίνοντας τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, θλίβομαι που η μόνη μας επιλογή με βάσει το υπάρχων πολιτικό σύστημα είναι εάν θα μας φάει η <<Σκύλα>> ή η <<Χάρυβδη>>.
Χαρούμενες Ευρωεκλογές σε όλους όσους ψηφίσουν και τα <<πεφωτισμένα βλαστάρια μας>> να μας κάνουν περήφανους όπως μόνο αυτοί ξέρουν και στο εξωτερικό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: