Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΈΝΩΣΗ;

Είναι πλέον σαφές πως όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την ευρωπαϊκή ένωση αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την καθημερινότητά τους. Στη χώρα μας ένας στους πέντε συμπολίτες μας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι δείκτες της ανεργίας συνεχώς μεγαλώνουν και ο δανεισμός των νοικοκυριών έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Οι μικρομεσαίοι «στραγγαλίζονται» και οι εργασιακές σχέσεις ισοπεδώνονται σε τέτοιο βαθμό, που η δουλειά να μετατρέπεται σε δουλεία. Ιδιαίτερα σε πολλές περιπτώσεις του ιδιωτικού τομέα οι εργαζόμενοι έχουν μετατραπεί σε «κατοικίδια» του εργοδότη. Αυτό το τελευταίο είναι που έχει οδηγήσει ορδές συμπολιτών μας να σχηματίζουν ουρές έξω από τα πολιτικά γραφεία εκλιπαρώντας για μία θέση στο Δημόσιο, για μία θέση στον ήλιο, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη δημιουργία πελατειακών σχέσεων. Γιατί το Δημόσιο δεν το έχει αγγίξει ακόμη ο εργασιακός μεσαίωνας. Κάποιες ΔΕΚΟ μόνο άλλαξαν εργασιακό καθεστώς, εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόζουν τα τελευταία χρόνια οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα, να παίρνουν κάτι καλό και να το κάνουν χειρότερο. Γιατί αντί να αντιγράψουν τα όποια καλά του ιδιωτικού τομέα πήραν και εφάρμοσαν τα στραβά του. Το κακό κατά τη γνώμη μου δεν ξεκινάει τώρα με την περιβόητη οικονομική κρίση, αλλά από την εποχή της μετάβασης στο Ευρώ. Όχι απαραίτητα για την αλλαγή του νομίσματος αλλά για τον τρόπο που αυτή διεξήχθη. «Οικονομική κρίση» μία φράση που έχει γίνει καραμέλα από πολλούς και παράλληλα η τέλεια δικαιολογία στο στόμα των υπεύθυνων για την επίλυση των προβλημάτων μας. Συνέχεια μας λένε «θέλουμε αλλά δεν μπορούμε, η οικονομική κρίση βλέπετε.» Μία οικονομική κρίση που όταν δεν υπήρχε, την θέση της έπαιρνε ένας άλλος μπαμπούλας η Ευρωπαϊκή Ένωση. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει πως εάν η κυβέρνηση δώσει παροχές τότε θα μας βάλουν σε επιτήρηση οι Ευρωπαίοι εταίροι μας; Μία ευρωπαϊκή ένωση χωρίς καμία κοινωνική ευαισθησία, με μόνο ενδιαφέρων την ευημερία των οικονομικών δεικτών. Μία ευρωπαϊκή ένωση που δεν ενδιαφέρεται για τον παράγοντα άνθρωπο και δεν έχει καμία συνοχή στο εσωτερικό της γιατί στηρίζεται σε λυκοφιλίες και τα πρόσκαιρα συμφέροντα των ισχυρών μελών της. .

Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί γιατί τα συμφέροντα της Αγγλίας ή της Γερμανίας θα πρέπει να είναι και δικά μας συμφέροντα; Γιατί οι ανάγκες άλλων κρατών θα πρέπει να είναι και δικές μας; Τελικά είμαστε κυρίαρχο κράτος ή όχι; Γιατί αν είμαστε θα πρέπει να πάψουμε να εφαρμόζουμε τα θέλω των άλλων και να αρχίσουμε να εφαρμόζουμε τα δικά μας θέλω. Γιατί αν φτιάξουμε παραδείγματος χάριν με τη μορφή ΔΕΚΟ μία βιοτεχνία παραγωγής υποδημάτων θα έχει ο κόσμος φτηνά παπούτσια, θα μειωθεί η ανεργία και θα πιει ξύδι ο ΣΕΒ που συνέχεια εκβιάζει για τα εργασιακά δικαιώματα. Γιατί αν επανιδρύσουμε τη ΜΟΜΑ θα πάψουν οι μίζες στα δημόσια έργα. Γιατί αν φτιάξουμε μια ΔΕΚΟ παραγωγής τροφίμων θα σπάσει το καρτέλ αυτού του κλάδου. Και οι ΔΕΚΟ αν δούμε το παράδειγμα του ΟΤΕ που δυστυχώς ξεπουλήθηκε στους Γερμανούς και της ΔΕΗ πριν την καταντήσουν όπως την κατάντησαν μπορούν να είναι κερδοφόρες και τότε θα έχει έσοδα και το κράτος. Το σπουδαιότερο βέβαια είναι πως θα πεθάνει το τέρας της οικονομικής κρίσης. Αν γίνουν όμως όλα αυτά θα δυσαρεστηθεί η ευρωπαϊκή ένωση. Αφού δεν σέβεται τις ιδιαιτερότητες των μελών της τότε τι την χρειαζόμαστε; Εκτός και αν είμαστε υποτελείς και τότε μπορώ να πω πως ότι δεν πέτυχε ο Χίτλερ με το στρατό του το 1940, το πέτυχαν οι δουλοπρεπείς πολιτικοί μας. Έλληνες ξυπνήστε εμείς έχουμε τη δύναμη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: