Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

Άγιος Βασίλης

Δεν γίνεται αυτές τις γιορτινές ημέρες να μην αναφερθούμε στον Άγιο Βασίλη. Τον συναντάμε παντού σε παιδικές ιστορίες, ταινίες, διαφημίσεις, στολισμούς και γενικά αποτελεί μία χαρούμενη νότα και βασικό συντελεστή του εορτασμού των Χριστουγέννων. Μικροί και μεγάλοι σε όλον τον κόσμο περιμένουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο τον δικό τους Αϊ Βασίλη. Ας δούμε όμως ποιος πραγματικά είναι ο Άγιος Βασίλης μέσα από τη Λαογραφία.
Ο Άγιος Βασίλης ή Αϊ-Βασίλης αποτελεί σήμερα μια διεθνή λαογραφική μορφή η οποία διανέμει δώρα σε παιδιά και ενηλίκους που υπήρξαν "καλοί" κατά τη διάρκεια του χρόνου. Είναι κυρίαρχο πρόσωπο του εορτασμού της πρωτοχρονιάς και των Χριστουγέννων. Η γνωστή παρουσία του με κόκκινη στολή, λευκή γενειάδα, πάντα χαμογελαστός με το σάκο με τα δώρα, πάνω σε έλκηθρο που το σέρνουν ζωηρά ελάφια ή τάρανδοι αποτελεί σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα τον πλέον αγαπημένο ήρωα των παιδιών τις ημέρες αυτών των εορτών ακόμη και σε χώρες μη Χριστιανικές. Ξεκινά κάθε χρόνο από χώρα του Βορρά, παραμονές πρωτοχρονιάς, για να χαρίσει δώρα σε όλα τα παιδιά της γης.
Είναι ακριβώς ο ίδιος ο "Πατέρας των Χριστουγέννων" των Άγγλων, ο "Περ Νοέλ" των Γάλλων, ο "Σίντερ-Κλάας" των Ολλανδών, ο "Βάιναχτσμαν" των Γερμανών, ο "Λαμ-Κουνγκ-Κουνγκ" (= ο Καλός γερο-πατέρας) των Κινέζων, ο "Χοτέισο" των Ιαπώνων.
Προέλευση της μορφής του
Η σημερινή μορφή του Άϊ-Βασίλη με την κόκκινη στολή και την άσπρη γενιάδα άρχισε να γίνεται δημοφιλής το 1931 όταν η γνωστή αμερικάνικη εταιρεία αναψυκτικών Coca-Cola παρουσίασε τον Αϊ-Βασίλη με πρωτοχρονιάτικα δώρα τα προϊόντα της εταιρείας στα χρώματα βεβαίως εκείνης. Περίπου στη σημερινή του μορφή τον φαντάστηκε πρώτος ο Αμερικανός σκιτσογράφος Τόμας Νάστ αλλά η Coca-Cola ανέθεσε σε έναν άλλον Αμερικανό καλλιτέχνη τον Χάντον Σάνμπλομ να τον σχεδιάσει. Η διαφήμιση δε αυτή υπήρξε εμπορικά τόσο επιτυχής που έμελλε να γίνει σήμα δημοτικότητάς της ανά τον κόσμο. Η μορφή όμως του Αϊ-Βασίλη όπως περίπου είναι σήμερα ήταν γνωστή μερικά χρόνια νωρίτερα από το 1931.
Όπως γράφει στο βιβλίο του «Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών» ο καθηγητής Λαογραφίας Δημήτρης Λουκάτος
Ο σημερινός Αι-Βασίλης είναι δημιούργημα του αγγλοσαξονικού κόσμου και απηχεί την νοοτροπία του. Ο Αι-Βασίλης αυτός γεννήθηκε αρχές του 19ου αιώνα από έναν αστό προτεστάντη καθηγητή, τον Κλημέντιο Κλάρκ Μούρ πού έγραψε για τα παιδιά του μια ιστορία με ήρωα έναν Αι-Βασίλη, την The Night Before Christmas και δημοσιεύθηκε την 23 Δεκεμβρίου του έτους 1823 στην εφημερίδα « Sentinel» .
Η ιστορία αυτή εικονογραφήθηκε από τον πατέρα του χιουμοριστικού αμερικανικού σχεδίου Τόμας Νάστ, ο οποίος ήταν γερμανικής καταγωγής και δανείστηκε στοιχεία από την γερμανική λαϊκή παράδοση των Χριστουγέννων αλλά και την παραδομένη μορφή του πλανόδιου γερμανού εμπόρου. Υπάρχουν αναλύσεις σύμφωνα με τις οποίες « ο Άγιος Βασίλης γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του αμερικανικού Εμφυλίου, όταν ο Νάστ εργαζόταν στο Harper's Weekly, στο μεγαλύτερο περιοδικό της εποχής, και του είχε ανατεθεί να απεικονίζει με αλληγορικές εικόνες τα δρώμενα του πολέμου. Μία από αυτές ήταν "ο Άγιος Βασίλης στο στρατόπεδο", όπου παρουσιάζεται για πρώτη φορά ο Άγιος με τα χαρακτηριστικά ενός ευτραφούς άνδρα, ολοστρόγγυλου και ροδαλού, καλυμμένου από άστρα, ο οποίος μοίραζε δώρα σε ένα στρατόπεδο των Βορείων. Ο Άγιος Βασίλης του Νάστ δεν εξελίχθηκε, παρέμεινε ο ίδιος με το κόκκινο κουστούμι με τα λευκά γουνάκια, την άσπρη γενιάδα και τα παιχνίδια του. Με αυτό το σκίτσο, τα Χριστούγεννα έγιναν ημέρα αργίας και ο Άγιος Βασίλης αναγορεύτηκε σε τοπική θεότητα - καλόκαρδο πνεύμα που αντιπροσώπευε την ευημερία και την οικογενειακή ζωή των Βορείων, σε αντίθεση με το μύθο της ιπποτικής παράδοσης και της βαθύτατα ιθαγενούς κουλτούρας του Νότου. Βασισμένος στην επιτυχία που γνώρισε το έργο του το 1862, ο Νάστ συνέχισε να παράγει σχέδια του Άγιου Βασίλη κάθε Χριστούγεννα κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου. Και η σύλληψή του έγινε αποδεκτή, διότι έδωσε στην παραδοσιακή ασκητική αυστηρή και αποστεωμένη εικόνα του Father Christmas του Pelze - Nicol και του Pere Noel, μια άλλη διάσταση που αντικατόπτριζε την αφθονία και την ευμάρεια. Ο δικός μας άγιος Βασίλης
ήταν ένας καθαρά πρωτοχρονιάτικος άγιος, κάτι ανάμεσα στον πραγματικό Ιεράρχη της Καισαρείας και σ' ένα πρόσωπο συμβολικό του Ελληνισμού, που ξεκινούσε από τα βάθη της ελληνικής Ασίας, κι έφτανε την ίδια μέρα σ' όλα τα πλάτη, από τον Πόντο ως την Επτάνησο κι από την Ήπειρο ως την Κύπρο. Ξεκινούσε σαν μεσαιωνικός πεζοπόρος, αμέσως ύστερα από τα Χριστούγεννα, με το ραβδί στο χέρι και περνούσε απ' τους διάφορους τόπους, καλόβολος πάντα και κουβεντιαστής με όσους συναντούσε. Δεν κρατούσε κοφίνι στην πλάτη του ούτε σακί φορτωμένο με δώρα. Εκείνο που έφερνε στους ανθρώπους ήταν περισσότερο συμβολικό η καλή τύχη ιδιαίτερα κι η ιερατική ευλογία του.
Ιστορικά στοιχεία
Για τους Ορθόδοξους χριστιανούς ο Αϊ-Βασίλης ανάγεται στον Μέγα Βασίλειο, ο οποίος έζησε στη Καππαδοκία και αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μέγας Βασίλειος ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια και γένια. Ακόμη και ο Άγιος Νικόλαος στην Ορθόδοξη παράδοση αγιογραφείται ως ισχνός ασπρογένης γέροντας. Ο Μέγας Βασίλειος πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 379μχ. Αυτή η ημερομηνία, ημέρα θανάτου του, διατηρούμενη στη παράδοση, θεωρήθηκε (πρώτα) απ΄ όλους χριστιανικούς λαούς ότι φέρνει ευλογία και καλή τύχη στη νέα χρονιά. Στα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς πέρα από τα παινέματα κύριο πρόσωπο είναι ακριβώς ο Μέγας Βασίλειος για το έργο του οποίου γίνεται υπενθύμιση στον σπιτονοικοκύρη ώστε να επαναλάβει επ΄ ωφελεία βεβαίως των παιδιών που ψάλλουν αυτά.
Στη Δύση το πρόσωπο του Αγίου Βασιλείου έχει ταυτιστεί με την ιστορία του Αγίου Νικολάου που φημιζόταν για τη γενναιοδωρία του. Στην ιστορία του Αγίου Νικολάου οι βόρειοι λαοί έχουν προσθέσει στοιχεία των δικών τους παραδόσεων (τάρανδοι, έλκηθρο, άστρο του Βορρά, μεγάλες κάλτσες κλπ) μια κουλτούρα που τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα. Στα ελληνικά δεδομένα η μετατροπή αυτή φαίνεται να πέρασε περίπου στη δεκαετία του 1950-1960, κυρίως στον αστικό πληθυσμό από τους "συγγενείς" μετανάστες που με τις ευχητήριες κάρτες τους εισήγαγαν τον "Δυτικό" Άϊ-Βασίλη.
Στην Δύση υπήρχε άλλος τύπος του δικού μας Αι-Βασίλη. Στην Ευρώπη και ιδίως στην Ολλανδία ήταν ο Sinter Klaas, ο οποίος ήταν ο προστάτης των ναυτικών, των εμπόρων και των παιδιών, έτσι όπως αυτός λατρεύτηκε στις κάτω Χώρες, κυρίως από τον 12ο αιώνα και μετά. Τον 17ο αιώνα Ολλανδοί Καλβινιστές μεταναστεύοντας στην Αμερική έπαιρναν μαζί τους και την εικόνα του Αγίου Νικολάου και έγινε ο Saint Nick και ο Santa Claus. Μετακινήθηκε όμως μερικές εβδομάδες αργότερα για να επισκεφθεί τα παιδιά την παραμονή των Χριστουγέννων. Ο τύπος αυτός ταξίδευσε και σε άλλες Χώρες. Γύρω στα 1870 η γλυκιά και γενναιόδωρη μορφή του ταξίδεψε και στην Βρεταννία, όπου και συγχωνεύτηκε με τον σκανδιναβικής προέλευσης, πατέρα των Χριστουγέννων και γέννησε μύθους, θρύλους, τραγουδάκια και αξεπέραστες συνήθειες. Ταυτιζόμενος ο Saint Nick, με τον Santa Claus και τον Father Christmas μεταφέρθηκε στην Αμερική από τους Ευρωπαίους μετανάστες και όπως ήταν επόμενο εκεί αλλάζει μορφή, αποκτά την μορφή του καλοθρεμμένου και ολοπόρφυρου αγίου, που επειδή δεν μπορεί να ζει στις χιονισμένες πλαγιές του Άσπεν ή του Βερμόντ για λόγους παραδοσιακής αλλά και εμπορικής αποστασιοποίησης μένει κάπου στον Βόρειο Πόλο» .
Άϊ-Βασίλης και καμινάδες
Η παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Αι-Βασίλης περνά μέσα από καμινάδες για να δώσει δώρα στα παιδιά προέρχεται από το ποίημα του Κλέμεντ Μούρ με τίτλο « μία επίσκεψη του Αγίου Νικόλα», ο οποίος « δανείστηκε την ιδέα της καμινάδας, μαζί με την ιδέα του έλκηθρου και των οκτώ ελαφιών που το σέρνουν, από ένα φινλανδικό παραμύθι».
Το Gorilaki εύχεται χαρούμενα Χριστούγεννα σε όλους.

Πηγές: http://el.wikipedia.org/
http://www.paidika.gr/
Βιβλίο «Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών» του καθηγητή Λαογραφίας Δημήτριου Λουκάτου.

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Η κλιματική αλλαγή απειλεί τους Εθνικούς Δρυμούς

Η συγκεκριμένη δημοσίευση κέρδισε στον διαγωνισμό Best Post Awards ‘09 στην κατηγορία περιβάλλον!

"Η κλιματική αλλαγή απειλεί τους Εθνικούς Δρυμούς" αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει από τις μελέτες που γίνονται και μας κρουν το κώδωνα του κινδύνου σχετικα με τις επιπτώσεις για το τι πρόκειται να συμβεί την επόμενη μέρα σχετικά με τις κλιματικές συνθήκες και τις συνέπειες τους στις δασικές περιοχές.

Οι συνέπειες της δραμάτικης αλλαγής των καιρικών συνθηκών προβλέπουν ότι θα αυξηθούν οι μέρες με μεγάλο κίνδυνο εμφάνισης πυρκαγιάς σε όλες τις δασικές εκτάσεις από 5 έως 15 μέρες και ότι θα αυξηθεί η θερμοκρασία το καλοκαίρι περίπου έως 20 βαθμούς . Οι βροχερές μέρες θα μειωθούν δραματικά και αυτό θα επηρεάσει το οικοσύστημα μας και κάθε μορφή ζωής στα δάση και όχι μόνο.

Γενικά όλα αυτά θα προσβάλουν τις δασικές περιοχές με αστάθειες στο τομέα των πυρκαγιών και των ασθενειών καθώς θα βάλλουν σημαντικά στο να αποξηρανθεί σταδιακά το τοπίο αλλά και να αναταραχθεί ο κύκλος της ζωής μέσω των ζωών και των φυτών.

Πολλοί φορείς της κοινωνίας μας πρέπει να δραστηριοποιηθούν και να λάβουν κάθε αναγκαίο μέτρο προκείμενου να εξασφαλίσουμε μια σταδιακή ομαλότητα και να αποφύγουμε την επερχόμενη καταστροφική αλλαγή.

Πρώτα από όλα μπορούμε να αναδιαμορφώσουμε την προστασία των δασικών εκτάσεων με επιπρόσθετη φύλαξη από φορείς της πολιτείας, να ενισχύσουμε κάθε εθελοντικό φορέα προστασίας δασικών εκτάσεων αλλά και πάνω από όλα να αποκτήσουμε περιβαλλοντική συνείδηση ώστε να καθυστερήσουμε τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής όσο το δυνατόν περισσότερο μιας και κατά την προσωπική μου άποψη έχει επέλθει ένα τέλμα πλέον.

Όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε κάτι για το μέλλον του πνεύμονα του πλανήτη μας.

Παρίσι για τρελό shopping και αξέχαστες εμπειρίες

Παρίσι μια μαγευτική μεγαλούπολη που τα Φώτα της μας παραπέμπουν σε κόσμους ονειρικούς και μαγεμένους. η πόλη του φωτός πήρε το όνομα της όταν οι κύριες λεωφόροι της άναψαν τα λαμπιόνια τους για πρώτη φορά το 1828 και από τότε μας ταξιδεύον στο κοσμοπολίτικο αέρα της πόλης.

Σαν πόλη φημίζεται για την ομορφιά της αλλά και για τους διάσημους οίκους μόδας καθώς και τα αμέτρητα μαγαζιά που μπορείτε άνετα να κάνετε τα ψώνια σας ανάμεσα σε 80.000 χιλιάδες φίρμες που σίγουρα θα σας ξετρελάνουν….

Σας προτείνω λοιπόν να ξεκινήσετε με περιοχή που αποπνέει έναν αέρα πολυτελείας την πλατεία βαντόμ που μπορείτε να ξεκουραστείτε σε ένα από τα γραφικά café της αλλά και να ψωνίσετε ανάμεσα από bulgari , cartier και dior που λίγο λίγο θα αδειάζουν το πιστωτικό σας λογαριασμό… ωστόσο μπορείτε να τριγυρίσετε και σε καταστήματα ρούχων όπως Armani,Channel και Benetton.

Ύστερα από την πολύωρη ξενάγηση αλλά και τα κουρασμένα χέρια σας από τις φορτωμένες με ψώνια τσάντες ίσως θελήσετε να ξεκουραστείτε με ένα διάλειμμα στο μπαρ του ξενοδοχείου ριτζ σε κάποιο από τα πολλά νεανικά και τρεντυ καφέ.

Το Παρίσι είναι η μόδα λένε πολλοί όποτε επιβάλετε να ντυθείτε ανάλογα όταν το επισκεφτείτε αν και ένα παπούτσι αθλητικά θα σας είναι ιδιαίτερα χρήσιμο ειδικά αν σκέφτεστε να επισκεφτείτε κάθε δρομάκι του ή το Λούβρο. Επισκεφτείτε οπωσδήποτε τον Πύργο του Άιφελ και την Παναγία των Παρισίων που η ατμόσφαιρα ειδικά όταν λειτουργεί είναι ιδιαίτερα κατανυκτική και ιδιαίτερη.

Γενικά μπορεί να πει κανείς ότι το Παρίσι είναι σαν μια φωτογραφία… αξίζει παραπάνω από χίλιες λέξεις και ταυτόχρονα συνεπαίρνει τους επισκέπτες τους… Και όπως έλεγε παλιότερα ένα διαφημιστικό σλόγκαν κανείς δεν μπορεί να πάει μόνο μία φορά…πρέπει απαραιτήτως να δεις και άλλη μία τουλάχιστον είναι κάτι που μόνο οι γάλλοι το έχουν περιγράψει σωστά με μια δική τους έκφραση Déjà vu!

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΟΧΙ

Σαν σήμερα οι απανταχού Έλληνες έγιναν για άλλη μια φορά παράδειγμα προς μίμηση για τον υπόλοιπο κόσμο, προβαίνοντας σε μία πράξη ηρωισμού και αυταπάρνησης, απέναντι σε έναν φαινομενικά υπέρτερο αντίπαλο.

Στις 28-10-1940 οι Έλληνες δια στόματος του πρωθυπουργού Ι. Μεταξά είπαν ένα βροντερό <<Όχι>> στο τελεσίγραφο που επέδωσε η Ιταλία, αποφασισμένοι να σταθούν απέναντι στα σχέδια των δυνάμεων του φασιστικού άξονα.

Με αυταπάρνηση, φιλότιμο και ομοψυχία οι Έλληνες αφήνουν άφωνη την Οικουμένη και καταφέρνουν ένα ισχυρό πλήγμα στον εισβολέα, γεμίζοντας ελπίδα τους λαούς της Ευρώπης που υπέφεραν απο το ναζισμό. Οδήγησαν σε παταγώδη αποτυχία και ταπείνωση τον Μουσολίνι, αναγκάζοντας τον σύμμαχο του Α. Χίτλερ να παρέμβει στέλνοντας κατά της Ελλάδος επίλεκτα τμήματα στρατιωτικών δυνάμεων καθυστερώντας έτσι σημαντικά τα σχέδια του για εισβολή στη Ρωσία.

Όπως ήταν αναμενόμενο μετά απο σκληρό αγώνα η Ελλάδα ηττήθηκε και τέλεσε υπο στρατιωτική κατοχή. Ο Ελληνικός λαός τότε αντιμετώπισε φοβερές κακουχίες οι οποίες όμως δεν στάθηκαν ικανές να εμποδίσουν τους Έλληνες να συνεχίσουν να παραδίδουν μαθήματα ηρωισμού μέσω της Εθνικής Αντίστασης. Καθημερινά στα Ελληνικά βουνά έγραφαν με χρυσά γράμματα κομμάτια της ιστορίας.

Ο εθνικός μας αγώνας αποτέλεί πηγή έμπνευσης για όλο τον κόσμο και πρέπει να είναι οδηγός για όλες τις γενιές. Είναι λυπηρό που κάποιοι σήμερα θέλουν να καταργήσουν τις εκδηλώσεις μνήμης, στις ενέργειες των προγόνων μας υποβαθμίζοντας και παρουσιάζοντας τες ως περιττές και μη αναγκαίες. Δεν νομίζω πως πρέπει να ενοχλεί κανέναν η στρατιωτική παρέλαση που τόσο κόπτονται να καταργήσουν. Αντίθετα είναι μία ευκαιρία να έρθει ποιό κοντά και να γνωρίσει καλύτερα ο κόσμος τον θεσμό των ενόπλων δυνάμεων.

Όπως και οι μαθητικές παρελάσεις είναι μια συμβολική πράξη δείχνοντας πως ο ανθός, το μέλλον της χώρας δηλώνει παρών στους εορτασμούς μνήμης. Μία πράξη που τιμά και τα ίδια τα παιδιά που συμμετέχουν.
Ας σταματήσουμε να βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας και ας πάψουμε να το παίζουμε αλλεργικοί στους θεσμούς βγάζοντας κάθε είδους κόμπλεξ απέναντι τους.

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Σαν σήμερα 14 Σεπτεμβρίου του 1814 έλαβε χώρα ένα σπουδαίο γεγονός που αφορά την αρχή της αποτίναξης του Τούρκικου ζυγού για την Ελλάδα μας. Το γεγονός αυτό είναι η ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας στην μακρινή Οδησσό απο τους Εμμανουήλ Ξάνθο, Νικόλαο Σκουφά και Αθανάσιο Τσακάλωφ . Η Φιλική Εταιρεία ανέλαβε όλο το βάρος της προετοιμασίας της επανάστασης.

Ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας

Στα πλαίσια του διακαούς πόθου για αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και με σαφή την επίδραση των μυστικών εταιρειών της Ευρώπης, συναντιούνται το 1814 στην Οδησσό τρεις Έλληνες και αποφασίζουν τη σύσταση μιας αυστηρά συνωμοτικής οργάνωσης, η οποία θα προετοίμαζε τον ξεσηκωμό όλων των Ελλήνων. Πρόκειται για τον Νικόλαο Σκουφά, 35 χρόνων, από το Κομπότι της Άρτας, τον Εμμανουήλ Ξάνθο, 42 χρόνων, από την Πάτμο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, 26 χρόνων, από τα Γιάννενα . Και οι τρεις έχουν ήδη γίνει κοινωνοί των επαναστατικών ιδεών και του εταιρισμού. Ο Σκουφάς είχε ιδιαίτερες επαφές με τον Κωνσταντίνο Ράδο, ο οποίος ήταν μυημένος στον Καρμποναρισμό. Ο Ξάνθος είχε μυηθεί σε τεκτονική Στοά της Λευκάδας («Εταιρεία των Ελεύθερων Κτιστών», της Αγίας Μαύρας), ενώ ο Τσακάλωφ είχε υπάρξει ιδρυτικό μέλος του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου. Σκοπός της Φιλικής Εταιρείας είναι η γενική επανάσταση των Ελλήνων για την «ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδoς μας», όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Ξάνθος. Και σημειώνει στα «Aπομνημονεύματά» του: ..δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό,τι ματαίως από πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων».Η πορεία ανάπτυξης της Φιλικής είναι εντυπωσιακή. Το διάστημα 1814-1816 τα μέλη της αριθμούν περίπου 20. Ως τα μέσα του 1817 αναπτύσσεται κυρίως μεταξύ των Ελλήνων της Ρωσίας και της Μολδοβλαχίας, αλλά και πάλι τα μέλη της δεν υπερβαίνουν τα 30. Όμως, από το 1818 σημειώνονται αθρόες μυήσεις. Κατά το 1820 εξαπλώνεται σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας και τις περισσότερες ελληνικές παροικίες του εξωτερικού. Χιλιάδες υπολογίζονται οι μυημένοι, μολονότι είναι γνωστά μόνο 1096 ονόματα. Τους πρώτους μήνες του 1821 τα μέλη της αριθμούν δεκάδες χιλιάδες. Η οργάνωση είχε υπερβεί τα ίδια της τα όρια. Στις γραμμές της συσπειρώνονται κυρίως έμποροι και μικροαστοί, αλλά και Φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες και κληρικοί, πρόσωπα που θα διαδραματίσουν αγωνιστικό ρόλο (θετικό ή αρνητικό) στον αγώνα για την ανεξαρτησία, όπως οι οπλαρχηγοί Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αναγνωσταράς, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), οι Φαναριώτες Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Νέγρης, οι μεγαλοκαραβοκύρηδες Κουντουριώτηδες, οι μεγαλοκoτζαμπάσηδες Ζαΐμης, Λόντος, Νοταράς, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός κ.ά.Η όλη διάρθρωση της Φιλικής Εταιρείας στηρίχθηκε στα οργανωτικά πρότυπα των Καρμπονάρων και των Ελευθεροτεκτόνων. Η ηγετική της ομάδα απεκαλείτο «η Αόρατος Αρχή» και περιβλήθηκε από την πρώτη στιγμή με τέτοια μυστική αίγλη, ώστε να πιστεύεται ότι συμμετείχαν σε αυτήν πολλές σημαντικές προσωπικότητες, όχι μόνον Έλληνες μα και ξένοι, όπως ο τσάρος Αλέξανδρος Α' της Ρωσίας. Στην πραγματικότητα, τον πρώτο καιρό ήταν μόνο οι τρεις ιδρυτές της. Κατόπιν, από το 1815 έως το 1818, προστέθηκαν άλλοι πέντε και μετά το θάνατο του Σκουφά προστέθηκαν άλλοι τρεις. Το 1818 η Αόρατη Αρχή μετονομάστηκε σε «Αρχή των Δώδεκα Αποστόλων» και κάθε Απόστολος επωμίστηκε την ευθύνη μιας μεγάλης περιφέρειας.Η όλη δομή ήταν πυραμιδοειδής και στην κορυφή δέσποζε η «Αόρατος Αρχή». Κανείς δε γνώριζε ούτε είχε δικαίωμα να ρωτήσει ποιοι την αποτελούσαν. Οι εντολές της εκτελούνταν ασυζητητί, ενώ τα μέλη δεν είχαν δικαίωμα να λαμβάνουν αποφάσεις. Η Εταιρεία απεκαλείτο «Ναός» και είχε τέσσερις βαθμίδες μύησης: α) οι αδελφοποιητοί ή βλάμηδες, β) οι συστημένοι, γ) οι ιερείς και δ) οι ποιμένες. Οι Ιερείς ήταν επιφορτισμένοι με το έργο της μύησης στους δύο πρώτους βαθμούς. Όταν ο Ιερέας πλησίαζε κάποιον, σιγουρευόταν για τη φιλοπατρία του και τον κατηχούσε πλάγια στους σκοπούς της εταιρείας, οπότε το τελευταίο στάδιο ήταν να ορκιστεί. Ο όρκος, ελαιογραφία του Δ. Τσόκου (1849). Τότε τον πήγαινε σε κάποιον κληρικό κάτι καθόλου εύκολο αν ο ιερέας δεν ήταν ήδη μυημένος. Πήγαινε και έβρισκε τον ιερέα και του έλεγε ότι ήθελε να ορκίσει κάποιον για προσωπική τους υπόθεση, προκειμένου να διαπιστώσει ότι λέει την αλήθεια. Ο κληρικός φορούσε το πετραχήλι και έπαιρνε το Ευαγγέλιο, οπότε ο κατηχητής έπαιρνε παράμερα τον υποψήφιο και του υπαγόρευε ψιθυριστά τον «μικρό όρκο», τον οποίο έπρεπε να τον επαναλαμβάνει ο κατηχούμενος χαμηλόφωνα τρεις φορές.«Ορκίζομαι εις το όνομα της αληθείας και της δικαιοσύνης, ενώπιον του Υπερτάτου Όντος, να φυλάξω, θυσιάζων και την ιδίαν μου ζωήν, υποφέρων και τα πλέον σκληρά βάσανα το μυστήριον, το οποίον θα μου εξηγηθεί και ότι θα αποκριθώ την αλήθειαν εις ό,τι ερωτηθώ».Όταν γινόταν αυτό, τότε ο κατηχητής πλησίαζε τον υποψήφιο στον ιερέα και τον ρωτούσε:«Είναι αληθινά, αδελφέ, αυτά που μου επανέλαβες τρεις φορές;» «Είναι και θα είναι αληθινά και για την ασφάλειά τους ορκίζομαι στο Ευαγγέλιο», απαντούσε ο υποψήφιος. Την ίδια περίπου ερώτηση, έκανε και ο κληρικός και αφού έπαιρνε καταφατική απάντηση, τον όρκιζε στο Ευαγγέλιο, δίχως να γνωρίζει την ουσία της υπόθεσης». Από εκεί και μετά ο μυούμενος θεωρείτο νεοφώτιστο μέλος της Εταιρείας, ήταν δηλαδή Βλάμης, με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. Ο Φιλικός με το βαθμό του Ιερέα είχε αμέσως την υποχρέωση να του δείξει όλα τα σημάδια αναγνώρισης μεταξύ των Βλάμηδων. Τόσο οι Βλάμηδες όσο και οι Συστημένοι αγνοούσαν τους επαναστατικούς σκοπούς της οργάνωσης. Ήξεραν μόνο πως υπήρχε μια Εταιρεία που πασχίζει για το γενικό καλό του έθνους, η οποία συμπεριελάμβανε στους κόλπους της και σημαντικά πρόσωπα. Κάτι τέτοιο διαδιδόταν σκόπιμα, για να τονώνεται το ηθικό των μελών αφενός και αφετέρου για να γίνεται ευκολότερα ο προσηλυτισμός.

Πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Η ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Σήμερα 14 Σεπτεμβρίου είναι μία μεγάλη γιορτή για τον Χριστιανισμό, η Ύψωσις του Τίμιου Σταυρού.
Χρόνια πολλά και καλά σε όλους τους εορτάζοντες.
Με αφορμή το γεγονός πως αυτή είναι η πρώτη μου ανάρτηση σε αυτό το ιστολόγιο μετά απο την καλοκαιρινή ανάπαυλα θέλω να ευχηθώ καλό χειμώνα σε όλους και όλες.

Η 14η Σεπτεμβρίου είναι γνωστή εις τούς Χριστιανούς ως ημέρα «της παγκοσμίου Υψώσεως του τιμίου καί ζωοποιού Σταυρού. Είναι ημέρα αργίας καί νηστείας, διά νά δυνηθούν οι πιστοί νά προσκυνήσουν «τό ζωομύριστον ξύλον» καί τόν «θαυμάτων θησαυρόν», τόν «συνθετοτρισόλβιον» Σταυρόν καί «χαρίτων παροχέα» (α’ Οίκος εις τόν τίμιον Σταυρόν).
Πρίν προχωρήσωμεν εις τήν περιγραφήν της εικόνος της Υψώσεως, είναι ανάγκη νά ιδωμεν τό ιστορικόν της εορτής καί τήν θεολογικήν της σημασίαν.
Διά τήν θέσπισιν της εορτής αυτής ο Καθηγητής Ι. Φουντούλης γράφει: «Οι ιστορικές αρχές της εορτής χάνονται μέσα στήν πολιά αρχαιότητα. Στίς 13 Σεπτεμβρίου του έτους 335 έγιναν τά εγκαίνια του μεγάλου ναού της Αναστάσεως, πού έκτισε ο Μέγας Κωνσταντίνος στόν τόπο της ταφής του Κυρίου. Έκτοτε κατά τήν επέτειο των εγκαινίων μεγάλη πανήγυρις εγίνετο στά Ιεροσόλυμα. Καί στά σημερινά μας λειτουργικά βιβλία τήν ίδία ημέρα αναγράφεται η «μνήμη των εγκαινίων της αγίας Χριστού του Θεού ημών Αναστάσεως» καί η ακολουθία της ημέρας αναφέρεται στά εγκαίνια του ναού εκείνου. Η εορτή διαρκούσε οκτώ ημέρες. Τήν δευτέρα ημέρα της εορτής, τήν 14 Σεπτεμβρίου, κατά τήν μαρτυρίαν Αρμενικού λειτουργικού κειμένου το? Ε’ αιώνος, εγίνετο σύναξις εις τόν Γολγοθά «καί 'εδειχναν τόν τίμιο Σταυρό σε όλο τό εκκλησίασμα». Ο τίμιος Σταυρός του Χριστού ήταν τό σεβασμιώτερο κειμήλιο του ναού της Αναστάσεως καί ήταν επόμενο ειδική πανήγυρις νά καθιερωθή για αυτόν επί τη ευκαιρία της συρροϊς του λαού γιά τόν εορτασμό των εγκαινίων».
Ο Σταυρός αυτός, πού ύψωνε τόσον πανηγυρικά η εκκλησία των Ιεροσολύμων, ήτο ο Αληθής Σταυρός, πού ανεύρεν η Αγία Ελένη, η μητέρα του Μ. Κωνσταντίνου. Εκκλησιαστικοί συγγραφείς το? 4ου καί 5ου μ.Χ. αιώνος ομιλούν διά τήν θαυματουργικήν ανεύρεσιν του τιμίου Σταυρού του Κυρίου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος π.χ., τό 395, αναφέρει οτι εις τόν Γολγοθάν ανευρέθησαν τρείς σταυροί, μεταξύ των οποίων ανεγνωρίσθη ο Σταυρός του Κυρίου, πού ήτο εις τό μέσον των δύο άλλων καί είχε καί τήν γνωστήν επιγραφήν (Εις Ιωάν. ομιλία 85, 1). Άλλοι συγγραφείς ομιλούν διά επιτελεσθέντα θαύματα, τά οποία έγιναν αιτία νά αναγνωρισθή ο Σταυρός το? Κυρίου. Ένα τέτοιο θαύμα αναφέρει καί τό Συναξάριον της εορτής της Υψώσεως: «Διαπορούσης δέ της Βασιλίσσης (της Αγίας Ελένης), τίς αν ειη ό του Κυρίου Σταυρός, διά της εις θανούσαν γυναίκα χήραν θαυματουργίας δείκνυται? η καί ανέστη τη τούτου προσψαύσει? των δέ λοιπών δύο σταυρών των Ληστών μηδέν εις τούτο ενδειξαμένων εις θαυματοποιίας υπόδειγμα. Ον δήτα τίμιον Σταυρόν προσεκύνησεν η Βασίλισσα, καί ησπάσατο μετά της Συγκλήτου άπάσης».
Τήν αμηχανίαν δηλαδή της Αγίας Ελένης διά τό ποιος ήτο ο Σταυρός του Κυρίου έλυσε τό θαύμα, πού έγινεν εις μίαν πεθαμένην χήραν γυναίκα, η οποία ανέστη όταν τήν ήγγισεν ο Σταυρός. Τό θα?μα αυτό δέν έκαμαν οι δύο σταυροί των ληστών. Έτσι η Βασίλισσα μαζί μέ όλην τήν Σύγκλητον προσεκύνησε καί ησπάσθη τόν τίμιον Σταυρόν. Αί νίκαι του αυτοράτορος Ηρακλείου (610-641) κατά των Περσών, η αρπαγή υπ αυτών του τιμίου Σταυρού καί η επανάκτησίς του υπό ευσεβούς Στρατηλάτου έδωκαν νέαν αίγλην εις τήν εορτήν του Σταυρού. Ο ζωοποιός Σταυρός υψώθη καί πάλιν εις τά Ιεροσόλυμα (τόν Μάρτιον του 630). Δικαιολογημένως ψάλλει έκτοτε η εκκλησία μας: «Σώσον, Κύριε, τόν λαόν σου καί ευλόγησον τήν κληρονομίαν σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος καί τό σόν φυλάττων διά του Σταυρού σου πολίτευμα» (Απολυτίκιον).
Από τό 614 η τελετή της υψώσεως εγίνετο καί εις τήν Κωνσταντινούπολιν διά νά διαδοθή εν συνεχεία καί εις άλλα χριστιανικά κέντρα. Ετσι η εορτή της υψώσεως του τιμίου Σταυρού επεσκίασε τήν εορτήν των εγκαινίων. Ακόμη επέβαλε τόν τοπικόν της χαρακτήρα καί έγινεν οικουμενική εορτή, δόξα καί καύχημα ολοκλήρου της εκκλησίας. Ο Σταυρός πλέον υμνείται ως «οικουμένης φύλαξ» καί ως «η δόξα της εκκλησίας».
Η σημερινή τελετή της υψώσεως είναι σχεδόν απομίμησις της τελετής, πού ?γινεν εις τά Ιεροσόλυμα μετά τήν ανεύρεσιν του τιμίου ξύλου. «Ζητών δέ καί ο κοινός λαός προσκυνήσαι, ούκ ηδύνατο καί ητήσατο καν ιδείν αυτόν. Τότε ανήλθεν ο Μακάριος Πατριάρχης Ιεροσολύμων καί ύψωσεν επί του άμβωνος τόν τίμιον Σταυρόν? καί ιδόντες, ήρξατο ο λαός κράζειν τό «Κύριε ελέησον». Καί έκτοτε επεκράτησεν η τιμία εορτή της Υψώσεως». (από τό Συναξάριον της ημέρας). Αυτήν ακριβώς τήν κατανυκτικήν σκηνήν απαθανατίζει καί η βυζαντινή εικών της Υψώσεως.
Τήν θεολογικήν σημασίαν της εορτής ευρίσκομεν εις τά τροπάρια της ημέρας. Από αυτά εκείνα του Εσπερινού καί των Αίνων είναι τά πιό μεστά εις νοήματα καί τά πλουσιώτερα εις ποιητικάς εξάρσεις.
Ο Σταυρός, πού υψούται εις προσκύνησιν υπό των πιστών, είναι τό τρόπαιον, τό οποίον έστησεν η εκκλησία του Χριστού εις τόν πόλεμόν της κατά του Σατανά. Ο Σταυρός άνοιξε τήν κλεισμένην θύραν του Παραδείσου, αφού κατήργησε τήν δύναμιν του θανάτου καί ύψωσε τούς πιστούς από τήν γήν εις τόν ουρανόν. Τό ακαταμάχητον όπλον του Σταυρού ασφαλίζει τούς πιστούς κάθε εποχής, πού αντιπαλαίουν μέ τόν Σατανά καί γίνεται δόξα καί στολίδι των Μαρτύρων καί των Όσίων της εκκλησίας.
Τά θεολογικά αυτά νοήματα συμπυκνώνει εις τούς στίχους του τό πρώτον απόστιχον του Εσπερινού του πλ. α’ ήχου:
«Χαίροις ο ζωηφόρος Σταυρός, της ευσεβείας τό αήττητον τρόπαιον, η θύρα του Παραδείσου, ο των πιστών στηριγμός, τό της εκκλησίας περιτείχισμα? δι ού εξηφάνισται η φθορά καί κατήργηται καί κατεπόθη του θανάτου η δύναμις καί υψώθημεν από γης πρός ουράνια. Όπλον ακαταμάχητον, δαιμόνων αντίπαλε, δόξα Μαρτύρων Οσίων, ως αληθώς εγκαλώπισμα, λιμήν σωτηρίας, ο δωρούμενος τω κόσμω τό μέγα έλεος».
Εις τά τροπάρια της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού κυριαρχεί τό αίσθημα της χαράς διά τήν ανεύρεσιν καί τήν θαυματουργόν δύναμιν του Σταυρού. Οι υμνογράφοι όμως δέν ξεχνούν ότι επάνω εις τό ευλογημένον αυτό ξύλον εκαρφώθη ο Σωτήρ του κόσμου, ο Χριστός. Έτσι οι πιστοί καλούνται νά ασπασθούν τόν Σταυρόν «τη χαρά καί τω φόβω? φόβω διά τήν αμαρτίαν, ως ανάξιοι όντες? χαρά δέ διά τήν σωτηρίαν, ην παρέχει τω κόσμω ο εν αυτώ προσπαγείς (=καρφωθείς) Χριστός ο Κύριος, ο έχων τό μέγα έλεος» (Δοξαστικόν των Αίνων). Επί πλέον κατά τήν ημέραν αυτήν νηστεύομεν, διότι η εορτή της Υψώσεως φέρει «τά ίσα της αγίας καί Μ. Παρασκευής».
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ (Της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού)Τό κέντρον τ?ς εικόνας καταλαμβάνει ο 'Αμβων, επάνω εις τόν οποίον ο Άγιος Μακάριος (314-333) ύψωσε τόν τίμιον Σταυρόν. Ένα σκοτεινόν άνοιγμα εις τήν βάσιν του Άμβωνος δείχνει τό μέρος της ανευρέσεως.
Τό δεύτερον μετά τόν Πατριάρχην πρόσωπον, πού κυριαρχεί εις τήν εικόνα είναι η Αγία Ελένη ενδεδυμένη τήν βασιλικήν της στολήν καί συνοδευομένη από δύο ευλαβών γυναικών. Τόν Πατριάρχην κυκλώνουν κληρικοί καί λαϊκοί, πού παρακολουθούν μέ ιερόν δέος τήν τελετήν.
Τό δέος αυτό προκαλεί αφ ενός η θέα του Σταυρού καί αφ ετέρου τά θαύματα πού έγιναν κατά τήν ανεύρεσίν του. Νομίζει κανείς, καθώς παρατηρεί τά βυθισμένα εις σκέψεις πρόσωπα της εικόνος, Ότι όλοι των ανακαλούν εις τήν μνήμην των τά γεγονότα της Σταυρώσεως, τά πρίν καί τά μετά από αυτήν. Έτσι καί ο θεατής αναπολεί τά σωτήρια περιστατικά συμφώνως πρός τήν ευχήν της εκκλησίας: «Μεμνημένοι τοίνυν της σωτηρίου ταύτης εντολής καί πάντων των υπέρ ημών γεγενημένων, του σταυρού, του τάφου, της τριημέρου αναστάσεως, της εις ουρανούς αναβάσεως, της εκ δεξιών καθέδρας, της δευτέρας καί ενδόξου πάλιν παρουσίας…» (Από τήν ευχήν της αναφοράς της Λειτουργίας του Χρυσοστόμου).
? σκηνή μας μεταφέρει εις τά τελούμενα σήμερον εις τήν εκκλησίαν κατά τήν 14ην Σεπτεμβρίου διά νά ακουσθή από όλα τά μέλη της εκκλησίας «έν ενί στόματι καί μια καρδία» ό νικητήριος παιάν:
«Τόν Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, καί τήν αγίαν σου ανάστασιν δοξάζομεν».

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

ΣΤΟΠ ΣΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ

Καλημέρα και καλό μήνα.
Από σήμερα η Ευρώπη αποφάσισε την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους και στους χώρους εργασίας. Μέτρο που εφαρμόζεται και στην χώρα μας.
Με μία πρώτη σκέψη θα μπορούσε κάποιος να πει <<μα τι καλοί άνθρωποι είναι αυτοί που νοιάζονται τόσο για την υγεία μας>>. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος. Καταρχήν στη χώρα μας θα δούμε ένα μέτρο υποτίθεται για το κοινό καλό να μετατρέπεται σε μέτρο εισοδηματικού χαρακτήρα μέσω των προστίμων που θα πέφτουν στους παραβάτες από το κράτος. Στη συνέχεια πίσω από όλο το εγχείρημα κρύβεται αρκετή δόση φασισμού και υποκρισίας. Γνωρίζει το κράτος πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι εθισμένο στο τσιγάρο. Οι στατιστικές μελέτες μας βγάζουν πρωταθλητές στο κάπνισμα. Συμμετέχει στο μέτρο απαγόρευσης του, χωρίς όμως να παίρνει και κάποια άλλα μέτρα έστω να βοηθήσει αυτούς που θέλουν να απαλλαγούν από αυτή τη συνήθεια. Θα μπορούσαν τα ταμεία υγείας να συμπεριλάβουν στις δαπάνες τους, βοήθεια για τη διακοπή του καπνίσματος, π.χ να δικαιολογούν αυτοκόλλητα νικοτίνης. Επίσης δεν φροντίζει να διασφαλίσει σε αυτούς που ως ελεύθεροι πολίτες επιθυμούν να συνεχίσουν αυτή τη βλαβερή συνήθεια το δικαίωμα τους να το πράττουν. Δείχνει υπερβολική ευαισθησία επικαλούμενο λόγους δημόσιας υγείας σε αυτή τη βλαβερή συνήθεια αλλά για άλλους κινδύνους για τη δημόσια υγεία δεν ενδιαφέρεται καθόλου.

Το μόνο καλό κατά την άποψή μου στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι η απαγόρευση πώλησης τσιγάρων σε ανήλικους. Είναι μία συνήθεια που αν την αρχίσεις δύσκολα ξεκόβεις και κατά τη γνώμη μου ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι ώριμος ηλικιακά πρίν πάρει μία τέτοια απόφαση. Όλα τα άλλα είναι προχειροδουλειές και θα μας δώσουν την ευκαιρία να δούμε για άλλη μία φόρα τους φαρισαϊκούς μηχανισμούς του κράτους σε δράση.

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

<<Έφυγε>> ο Αστυνομικός

Έχασε τη μάχη για τη ζωή ο αστυνομικός της ομάδας ΔΕΛΤΑ, Σπύρος Θεοδώρου, που είχε δεχθεί τα πυρά κακοποιού στην Κυψέλη, τα μεσάνυχτα της 3ης Απριλίου.
Ο αρχιφύλακας νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση στον Ερυθρό Σταυρό.
Είχε τραυματιστεί σε επιχείρηση σύλληψης δραστών κλοπής αυτοκινήτου. Την ώρα που προσπαθούσαν, μαζί με συνάδελφό του αστυνομικό της ομάδας «Δ» να ακινητοποιήσουν έναν ύποπτο κοντά στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας, δέχτηκαν πυροβολισμούς από το συνεργό του, τον οποίο δεν είχαν αντιληφθεί.
Το πρόσωπο - κλειδί της υπόθεσης ήταν μια γυναίκα, η οποία κατά τη διαδικασία ελέγχου προσπάθησε να παρέμβει, με αποτέλεσμα –όπως ισχυρίζονται οι αστυνομικοί– οι δύο ειδικοί
φρουροί να αποπροσανατολιστούν και να αιφνιδιαστούν.
Ο 30χρονος Σπύρος Θεοδώρου δέχθηκε μια σφαίρα από όπλο Μακάροφ στη βάση του αυχένα. Ο δράστης πυροβόλησε και τον 34χρονο Γ. Αναγνωστόπουλο και τον τραυμάτισε στο κεφάλι κάτω από το κράνος. Αμέσως μετά οι δύο δράστες άρπαξαν τα όπλα και τα κινητά τηλέφωνα των αστυνομικών και διέφυγαν με μοτοσικλέτα.
Συλλυπητήριο μήνυμα απηύθυνε στην οικογένεια του άτυχου αστυνομικού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. «Με οδύνη απευθύνομαι στην οικογένεια του αδικοχαμένου αστυνομικού Σπύρου Θεοδώρου, εκφράζοντας τη βαθιά θλίψη όλων μας», αναφέρει ο κ. Παπούλιας.
«Εκφράζω την οδύνη και τα ειλικρινή συλλυπητήριά μου στην οικογένεια του ειδικού φρουρού Σπύρου Θεοδώρου, ο οποίος υπέκυψε στα τραύματα της εγκληματικής επίθεσης που είχε δεχθεί το βράδυ της 2ας Απριλίου», αναφέρει σε συλλυπητήρια δήλωσή του ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. «Για τη θυσία και την προσφορά του εκλιπόντος είμαστε ευγνώμονες. Το όνομά του θα μείνει ως ηχηρή απάντηση σε όσους ανεύθυνα λαϊκίζουν εναντίον της Ελληνικής Αστυνομίας συλλήβδην, παραγνωρίζοντας και αποσιωπώντας το σημαντικό έργο που επιτελούν καθημερινά τα στελέχη της», προσθέτει.
«Βαθιά οδύνη» εκφράζει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου. «Ο Σπύρος Θεοδώρου, που χτυπήθηκε κατά την εκτέλεση του καθήκοντος, έδωσε γενναία μάχη για την ζωή του. Η Πολιτεία οφείλει να συμπαρασταθεί σε όλους τους άνδρες και τις γυναίκες της Ελληνικής Αστυνομίας, που επιτελούν το έργο τους σε σκληρές συνθήκες. Αυτές τις δύσκολες ώρες, η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στην οικογένεια του, στην οποία εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια», καταλήγει.
Μετά την τραγική εξέλιξη που είχε η υπόθεση, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για θέματα Δημόσιας Τάξης Χρήστος Μαρκογιαννάκης δήλωσε: «Εκφράζω τη βαθύτατη οδύνη και τα συλλυπητήριά μου στην οικογένεια του αστυνομικού Σπύρου Θεοδώρου που έχασε τη μάχη για τη ζωή που έδινε γενναία επί δίμηνο, μετά από τα δολοφονικά πυρά που είχε δεχθεί από κακοποιό, κατά την εκτέλεση του καθήκοντος. Αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω ότι θα σταθούμε δίπλα στην οικογένεια του αδικοχαμένου αστυνομικού και να υποσχεθώ ότι η Ελληνική Αστυνομία, θα εξιχνιάσει και αυτήν την υπόθεση και θα παραδώσει τον δράστη του εγκλήματος στη Δικαιοσύνη».


Σχόλιο. Δεν είδα να γίνεται κάποια εκδήλωση διαμαρτυρίας για τον θάνατο του αστυνομικού, ούτε τα ΜΜΕ έδωσαν την ανάλογη βαρύτητα στο θέμα. Να θυμίσω εδώ πως αυτός δεν ήταν ο μόνος θάνατος αστυνομικού την ώρα του καθήκοντος το τελευταίο διάστημα. Εάν όμως είχε συνάχι κάποιος κουκουλοφόρος ή κάποιος αλλοδαπός το κέντρο της Αθήνας θα γέμιζε διαδηλώσεις, θα είχαμε παντού φεστιβάλ διαμαρτηρίας και τα τηλεοπτικά πάνελ θα είχανε πάρει φωτιά. Τα συλληπητήρια μου στην οικογένεια του εκλιπόντα και μία ευχή να είναι ο τελευταίος που χάνεται στη μάχη της καθημερινότητας.

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

<<Από τη Σκύλα στη Χάρυβδη>>.

Παρατηρώ σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς για όλους μας τις ενέργειες και τις δηλώσεις των στελεχών των δύο μεγάλων κομμάτων, διότι με τα σημερινά δεδομένα αυτά τα δύο θα εξακολουθούν να πρωταγωνιστούν στον πολιτικό στίβο της χώρας. Αυτό που συμπεραίνω είναι πως και οι δύο παρατάξεις εμφανίζουν τρομερή ομοιότητα στην αντιμετώπιση όλων των ζητημάτων. Στην αναποτελεσματικότητα, την ασάφεια και τις κινήσεις εντυπωσιασμού παίρνουν ακριβώς τον ίδιο βαθμό. Άριστα! Σε ιδέες, στην προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων, στην ουσία και την παρακαταθήκη για ένα καλύτερο μέλλον για τη χώρα, αγγίζουν το απόλυτο μηδέν. Εδώ θέλω να πω πως δεν τους θεωρώ ανίκανους σε καμία περίπτωση καθώς οι περισσότεροι έχουν κάνει εξαιρετικές σπουδές ενώ σε ότι αφορά το ατομικό τους συμφέρον ενεργούν με στοιχειώδη ευφυΐα. Το όλο πρόβλημα έγκειται στο ότι δεν θέλουν. Δεν θέλουν διότι οποιαδήποτε λύση σε ένα πρόβλημα απαιτεί πολιτικό κόστος και οι κύριοι αυτοί δεν θέλουν να το επωμιστούν. Δεν αναφέρομαι στο πολιτικό κόστος της ψήφου του απλού πολίτη, γι αυτήν άλλωστε έχει φροντίσει ο κομματικός μηχανισμός που έχει διεισδύσει σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας μας και έχει αναλάβει τη χειραγώγηση της λαϊκής μάζας με το να μετατρέπει τους πολίτες σε όχλο και κομματικό στρατό. Μπορεί κάλλιστα να παραλάβει έναν αξιόλογο και ικανότατο άνθρωπο και να τον μετατρέψει στον απόλυτο αχυράνθρωπο. Οι ίδιοι οι πολιτικοί είναι «αιχμάλωτοι» του κομματισμού. Για του λόγου το αληθές αναλογιστείτε με ποια κριτήρια ψηφίζουν οι εργαζόμενοι στις συνδικαλιστικές εκλογές; Ή με ποια κριτήρια ψηφίζουν οι φοιτητές τις φοιτητικές παρατάξεις; Ή και με ποια κριτήρια δίνονται οι προαγωγές στο Δημόσιο, τον Στρατό, την Αστυνομία κλπ. Η απάντηση είναι γνωστή. Με κομματικά κριτήρια. Ο κάθε ένας βάζει τους δικούς του. Δεν μας ενδιαφέρει αν είσαι ικανός για τη θέση αρκεί να είσαι «δικός μας». Ο κομματισμός είναι ένα θηρίο που κατατρώγει τις σάρκες του Ελληνικού Έθνους και δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστο κανέναν ευαίσθητο τομέα. Να πω λοιπόν πως το πολιτικό κόστος που τους ενδιαφέρει είναι αυτό που θα έχουν από τους εντολοδόχους τους. Πρόκειται για ανθρώπους ή οργανισμούς με ισχυρά οικονομικά ή γεωπολιτικά συμφέροντα που παρεμβαίνουν στο εσωτερικό μιας χώρας δρώντας στο παρασκήνιο και φροντίζουν για την τοποθέτηση του «σωστού» ανθρώπου στη σωστή θέση. Έτσι διασφαλίζουν την επίτευξη των συμφερόντων τους. Για να φτάσουν εκεί πέτυχαν να ελέγχουν το θηρίο του κομματισμού. Στην ουσία ελέγχουν όλο το πολιτικό σύστημα ξεπερνώντας τον όποιο σκόπελο βρεθεί μπροστά τους, αφού ο κομματισμός είναι υπεράνω προσώπων και όποιος του εναντιωθεί απαξιώνεται και «εξαφανίζεται». Ελέγχουν τον κομματισμό εύκολα διότι οι ίδιοι τον δημιούργησαν για τους παραπάνω σκοπούς. Αλήθεια ποιοι χρηματοδότησαν την ίδρυση των κομμάτων; Ποιοι και γιατί εξακολουθούν να τα χρηματοδοτούν μέχρι σήμερα; Γιατί ένα τέτοιο τερατούργημα απαιτεί τεράστια ποσά για την στήριξή του και ο κρατικός προϋπολογισμός δεν φτάνει. Σκεφτόμενος όλα τα παραπάνω και μαθαίνοντας τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, θλίβομαι που η μόνη μας επιλογή με βάσει το υπάρχων πολιτικό σύστημα είναι εάν θα μας φάει η <<Σκύλα>> ή η <<Χάρυβδη>>.
Χαρούμενες Ευρωεκλογές σε όλους όσους ψηφίσουν και τα <<πεφωτισμένα βλαστάρια μας>> να μας κάνουν περήφανους όπως μόνο αυτοί ξέρουν και στο εξωτερικό.

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Άλωση της Κωνσταντινούπολης

Σαν σήμερα πρέπει να θυμόμαστε την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. 29 Μαϊου 1453 και ημέρα Τρίτη έπεσε η Πόλη των Πόλεων για όλον τον Ελληνισμό και σηματοδοτείται το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μιας Αυτοκρατορίας που κράτησε περισσότερο απο οποιαδήποτε άλλη και σκόρπισε στον τότε γνωστό κόσμο τον πολιτισμό, που μέσα στα 1000 και πλεόν χρόνια ύπαρξης της είχε και Λάθη και Πάθη αλλά ήταν γεμάτη απο Ελληνικό χρώμα και πρόσφερε τα μέγιστα στον υπόλοιπο κόσμο. Λυπάμαι που σήμερα για κάποιους συνέλληνες και ιδιαίτερα για τους πολιτικούς η Κωνσταντινούπολη είναι στη συνείδηση τους <<χαμένη πατρίδα>> ενώ θα έπρεπε να είναι <<Αλύτρωτη Πατρίδα>>.

Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος, από τον οθωμανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο, Μωάμεθ Β'. Η πολιορκία διήρκεσε από τις 7 Απριλίου ως τις 29 Μαϊου 1453 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Όταν τελικά η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε, η υπερχιλιετής Βυζαντινή Αυτοκρατορία, έπαψε να υπάρχει.
Το Βυζάντιο ήταν ήδη εξασθενημένο και διαιρεμένο τους τελευταίους δύο αιώνες, σκιά της παλιάς Αυτοκρατορίας. Η Άλωση του 1204 από τους Σταυροφόρους και αργότερα οι εσωτερικές έριδες των Παλαιολόγων, παρόλο που επανέκτησαν την Κωνσταντινούπολη, οδήγησαν στην σταδιακή εξασθένηση και συρρίκνωση. Ήδη από το 1354 με την κατάληψη της Αδριανούπολης από τους Οθωμανούς, το Βυζάντιο, κυκλωμένο πλέον εδαφικά, ήταν φόρου υποτελής στον Οθωμανό σουλτάνο. Έτσι, η Άλωση ήλθε ως φυσικό αποτέλεσμα της αδιάκοπης επέκτασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην ευρύτερη περιοχή. Οι συγκρούσεις ήταν ιδιαίτερα άνισες υπέρ των Τούρκων, σε σημείο που να μνημονεύεται από τις πηγές το τετελεσμένο της έκβασης της πολιορκίας. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στον ηρωισμό των πολιορκημένων και ιδιαίτερα του Αυτοκράτορα. Το γεγονός της πτώσης της «θεοφυλάκτου Πόλεως», άφησε βαθιά ίχνη στις πηγές της εποχής.
Ως απόρροια της Άλωσης ήταν η συνέχιση της εδαφικής προώθησης των Τούρκων. Κατά τα τέλη του 17ου αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφτασε στο απόγειό της, απειλώντας την Βιέννη.
Πολλές φορές η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς ως γεγονός που σηματοδοτεί το τέλους του Μεσαίωνα και την έναρξη της Αναγέννησης. Κύριος παράγοντας της ευρωπαϊκής Αναγέννησης αποτέλεσε η διαφυγή μεγάλου αριθμού Βυζαντινών λογίων και επιστημόνων, λόγω της Άλωσης, προς τα αστικά κέντρα της Δύσης και κυρίως της Ιταλίας.


Πηγή: Βικιπαίδια

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται σε σφαγές και απελάσεις εναντίον χριστιανών Λάζων στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 1914-1923. Εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή περίπου 213.000-368.000 Ελλήνων. Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα. Τα γεγονότα αυτά δεν αναγνωρίζονται διεθνώς ως γενοκτονία, με την εξαίρεση του Ελληνικού Κράτους με Νόμο του 1994, με τον οποία καθιερώθηκε η 19 Μαΐου ως ημέρα τιμής. Οι τουρκικές κυβερνήσεις αρνούνται πως υπήρξε γενοκτονία και τοποθετούν επισήμως το θάνατο των Ελλήνων στα πλαίσια των ευρύτερων απωλειών του πολέμου, του λιμού που προκλήθηκε από τη ρωσική εισβολή στη βόρεια Τουρκία ή άλλων κοινωνικών αναταράξεων.
Διεθνής αναγνώρισηΠριν από τον όρο "Γενοκτονία" υπήρχε ο όρος "Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας". Πρόβλημα στη δίκη των γενοκτόνων μπορεί να υπάρξει με το νομικό όρο "nullum crimen nulla poena sine lege", δηλαδή δίχως προϊσχύοντα νόμο δεν υπάρχει έγκλημα ούτε ποινή. Ο όρος της Γενοκτονίας δεν υπήρχε την εποχή εκείνη, έτσι η τιμωρία και καταδίκη εκείνων τίθεται υπό ερωτηματικό. Το ποινικό Δίκαιο, για να εξασφαλίσει τη δίκαιη μεταχείριση των κατηγορουμένων δεν μπορεί να δράσει αναδρομικά. Από την άλλη άποψη όμως σε όλα τα νομικά πλαίσια υπήρχε η τιμωρία της δολοφονίας.
Η Τουρκία αρνείται την ύπαρξη γενοκτονίας των Ποντίων το 1922.
Στις 16 Δεκεμβρίου 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ασσυρίων και Ελλήνων του Πόντου. Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα.

Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Χρόνια πολλά στη Μητέρα!

Είναι ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό και κάθισα να γράψω δύο λόγια για την Γιορτή της Μητέρας. Δεν θα ήθελα να σας μιλήσω μόνο για το πως και πότε καθιερώθηκε αυτή η γιορτή. Μητέρα για τον καθένα από εμάς είναι ένα συγκεκριμένο άτομο και όχι μια αφηρημένη έννοια. Έτσι όταν σκέφτομαι την λέξη μητέρα, το μυαλό μου γεμίζει από την μορφή της μάνας. Που η ανιδιοτέλεια της αγάπης της σε κάνει να μένεις άφωνος. Που είναι μια αστείρευτη πηγή τρυφερότητας και δύναμης. Που την μια στιγμή την πικραίνεις και όχι μόνο σε συγχωρεί αμέσως άλλα τρέχει να σε παρηγορήσει κι όλας. Που παρ’ όλη την αγάπη και την αδυναμία που σου έχει σε αφήνει να τραβήξεις τον δρόμο σου και να κάνεις τα λάθη σου, μένοντας πάντα στο πλευρό σου για να σε βοηθήσει εάν την χρειαστείς. Αυτή είναι η Ελληνίδα μάνα που γιορτάζει την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Ας δούμε όμως τα ιστορικά στοιχεία αυτής της εορτής. Στην Θεά Γαία (Μητέρα Γη) ήταν αφιερωμένη μια γιορτή των αρχαίων Ελλήνων που λάμβανε χώρα την άνοιξη. Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτάσμου της Μητέρας. Την γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας την Ρέα. Η Ρέα ήταν Μητέρα του Δία και συνεπώς όλων των Θεών της αρχαίας Ελλάδας. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία συναντάμε την Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στην Θεά Κυβέλη. Γιορτή που γινόταν κάθε Μάρτιο. Συνεχίζοντας το ταξίδι μας στον χρόνο, θα φτάσουμε στην Αγγλία του 15ου με 16ου αιώνα μ.Χ. όπου η τέταρτη Κυριακή της Σαρακοστής είναι αφιερωμένη στις μητέρες και ονομάζεται Κυριακή της Μητέρας. Πλησιάζοντας την σημερινή εποχή θα συναντήσουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής των αρχών του 20ου αιώνα, την δασκάλα Άννα Τζάβρις (Anna Javris), να αγωνίζεται για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Γιορτή αφιερωμένη, όπως ήθελε η ίδια, στην μητέρα της που αγωνίστηκε για την συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά την λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου. Οι αγώνες της Άννας Τζάβρις δικαιώθηκαν το 1915 όπου το Κογκρέσο καθιέρωσε την γιορτή αυτή. Στην χώρα μας γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929. Τοποθετήθηκε την ημέρα αυτή θέλοντας να συνδυάσει την Γιορτή της Μητέρας με την χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. Τελικά κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 60 η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στην δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Θα ήθελα να κλείσω αυτό το κείμενο με ένα πολύ σύντομο λαϊκό μύθο που δείχνει την ανιδιοτέλεια της μητρικής αγάπης με θαυμαστό τρόπο. Κάποτε ήταν, αναφέρει ο μύθος, κάποιος που αγαπούσε πολύ μια κοπέλα. Αυτή του ζήτησε ως απόδειξη της αγάπης του, να της φέρει την καρδιά της μητέρας του. Εκείνος (ας μην χαρακτηρίσω τόσο αυτόν όσο και την αγαπημένη του) πήγε σκότωσε την μητέρα του και της ξερίζωσε την καρδιά με σκοπό να την προσφέρει στην γυναίκα που αγαπούσε. Προχωρώντας στον δρόμο, και κρατώντας στα χέρια του την καρδιά της μητέρας του, σκόνταψε και έπεσε. Τότε, σύμφωνα με τον μύθο, ακούστηκε μια φωνή από την μητρική καρδιά που έλεγε: «Χτύπησες παιδί μου;». Έτσι είναι η καρδιά κάθε μητέρας. Η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου είναι μια ευκαιρία να της δείξουμε, με όποιο τρόπο μπορούμε, και την αγάπη του υιού ή της κόρης. Κι αυτό είναι κάτι που καλό θα είναι να το θυμόμαστε και να το κάνουμε όχι μόνο εκείνη την μέρα, όπως εκείνη μας δείχνει την δική της αγάπη κάθε στιγμή. Χρόνια πολλά μάνα!

Αντίο Ευγένιε Σπαθάρη

Ένα μεγάλο κεφάλαιο του πολιτισμού μας έκλεισε το Σάββατο το βράδυ με τον θάνατο του άρχοντα του θεάτρου Σκιών Ευγένιου Σπαθάρη. Ο 85χρονος Ευγένιος Σπαθάρης «έφυγε» στις 22:40 το βράδυ του Σαββάτου μετά από νοσηλεία τεσσάρων ημερών στο ΚΑΤ. Τις τελευταίες ημέρες ζούσε με μηχανική υποστήριξη λόγω ατυχήματος που του συνέβει στο Ινστιτούτο Γκαίτε όπου παραπάτησε στις σκάλες και έπεσε με αποτέλεσμα να υποστεί πολλαπλές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης είναι ο πιο γνωστός καλλιτέχνης του ελληνικού θεάτρου σκιών και ένας από τους πιο σημαντικούς καραγκιοζοπαίχτες και ζωγράφους. Γεννήθηκε στην Κηφισιά τον Ιανουάριο του 1924. Μετά τις σπουδές του άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και ιδιαίτερα με τους ήρωες του θεάτρου σκιών, από τους πρωτοπόρους του οποίου ήταν ο πατέρας του Σωτήρης Σπαθάρης.
Ο Σωτήρης Σπαθάρης θεωρείται ο δημιουργός της «αποθέωσης», του έμψυχου, δηλαδή, θεατρικού επιλόγου των ηρωικών συνήθως έργων, που ερμηνευόταν με κατεβασμένο τον μπερντέ από τον ίδιο τον καραγκιοζοπαίχτη και τους βοηθούς του.
Υπήρξε, ένας από τους πρώτους ιδρυτές και ένθερμους υποστηρικτές του Πανελλήνιου Σωματείου Καραγκιοζοπαικτών που σχηματίστηκε το 1924.

Όντας γιος του Σωτήρη Σπαθάρη και σε συνάρτηση με τις άσχημες συνθήκες της γερμανικής κατοχής που δεν θα του επέτρεπαν να ακολουθήσει τον τομέα της αρχιτεκτονικής που αγαπούσε, ο Ευγένιος αφιερώθηκε με ιδιαίτερο ζήλο στο θέατρο σκιών.
Αγκάλιασε αυτό το καλλιτεχνικό είδος μέσα στο οποίο είχε γεννηθεί και ξεκίνησε την καριέρα του το 1942 και από το 1945 έως το 1950 έδινε παραστάσεις σε θέατρα της Αθήνας, σε Πρεσβείες, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη κ.α.
Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα έχει δώσει εκατοντάδες παραστάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, ενώ έχει συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια ειδικά για το θέατρο σκιών.
Το 1962 ο ηχογράφησε στην Κολούμπια τις σημαντικότερες παραστάσεις του Καραγκιόζη και κυκλοφόρησαν οι πρώτοι δίσκοι του. Το 1966 δημιουργείται ο Πειραματικός Σταθμός Τηλεόρασης και ξεκινά με τον Καραγκιόζη του Σπαθάρη, ο οποίος συνεχίστηκε έως το 1992.
Ο Ευγένιος Σπαθάρης, παρουσίασε πολλά έργα με ήρωα τον Καραγκιόζη τόσο ως άψυχο υλικό (φιγούρες ηρώων), όσο και σε έμψυχη (ζωντανή) παράσταση με ηθοποιούς. Σκηνοθέτησε και σκηνογράφησε με τεράστια επιτυχία τον "Μέγα Αλέξανδρο" με το Ελληνικό Χορόδραμα (1950), το ίδιο έργο "Μέγα Αλέξανδρο" σε συνεργασία με την Σοφία Βέμπο (1954), "Το ταξίδι" του Γ. Θέμελη (1965), τον "Καραγκιόζη Δικτάτορα" του Γ. Γιαννακόπουλου (1969), "Το μεγάλο μας τσίρκο" του Ι. Καμπανέλλη (1972), τον "Καραγκιόζη παρά λίγο Βεζύρη" του Σκούρτη, "τα Καραγκιοζέϊκα" του Ρώτα και πολλά άλλα έργα.

Το 1998, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Τσαρούχη, επαναφέρει στη σκηνή την επινόηση του πατέρα του, την "ολόσωμη αποθέωση", ανεβάζοντας το ηρωικό έργο "Αθανάσιος Διάκος". Ενώ το 1999 έγραψε και σκηνοθέτησε το έργο "Σκιών Καμώματα" που παιζόταν έως πρόσφατα σε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα.
Ο μεγάλος Έλληνας καλλιτέχνης είχε εμφανιστεί και σε διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές όπως, στο "Πικρό Ψωμί" του Γ. Γρηγορίου (1950), στον "Εξυπνότερο άνθρωπο του κόσμου" (1950), στην "Κιβωτό" μαζί με την Μελίνα Μερκούρη και τον Μίνω Αργυράκη (κινούμενα σχέδια 1956), στον "Μέγα Αλέξανδρο" του Γ. Ζερβουλάκου (1960), σε οκτώ ταινίες παραγωγής Ιωαννίδης Φίλμς με κλασσικές κωμωδίες του Καραγκιόζη (1962), στην "Λυσιστράτη" του Γ. Ζερβουλάκου (1974), στο "Τεριρέμ" του Α. Δοξιάδη (1992) και σε πολλά ντοκιμαντέρ με θέμα την Ελλάδα.
Η φωνή του Ευγένιου Σπαθάρη είναι ταυτισμένη πλέον τόσο πολύ με τον αγαπημένο μας Καραγκιόζη, που τον οδήγησε σε διάφορες μουσικές συνεργασίες. Οι κυριότερές ήταν τα τρία τραγούδια με τον τίτλο "Εμένα φίλε με λένε Καραγκιόζη", (στίχοι Ν. Γκάτσου - μουσική Σ. Ξαρχάκου), το τραγούδι "Για την Ελλάδα ρε γαμώτο" του Στέλιου Φωτιάδη και "Η εκδίκηση του Καραγκιόζη" του συγκροτήματος Modern Fears. Ο Ευγένιος Σπαθάρης είχε συνεργαστεί σε πολλές συναυλίες με τον Διονύση Σαββόπουλο, ενώ το 2001 συνεργάστηκε με τον Ψαραντώνη και τον Λουδοβίκο των Ανωγείων στην πρωτότυπη παρουσίαση του ποιήματος του Βιντσέντζου Κορνάρου «Ερωτόκριτος».

Εκτός από την εγχώρια καλλιτεχνική του δράση, ο Σπαθάρης κατάφερε να βγάλει την τέχνη του και εκτός συνόρων.
Έχει εμφανιστεί στο "Κάρνεγκυ Χωλ" της Αμερικής, στον Καναδά, στην Κούβα. Το 1958 λαμβάνει μέρος στο Παγκόσμιο Συνέδριο και Φεστιβάλ θεάτρου Σκιών των Βρυξελλών ενώ το 1959 συμμετέχει στο Διεθνές Φεστιβάλ θεάτρου Σκιών Παρισίων.
Το 1961 συνεχίζει τις εμφανίσεις του στο Κάϊρο και στην Αλεξάνδρεια και το 1962 βραβεύεται στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ θεάτρου Σκιών και Κούκλας στη Ρώμη. Το 1971 συμμετέχει στο Φεστιβάλ Ανατολικών Χωρών της Πολωνίας, εμφανίζεται στο Λονδίνο, περιοδεύει στη Γερμανία και καταλήγει με το θέατρο του στη Δανία ενώ το 1972 παρουσιάζεται με το θίασο του στη Γενεύη και στην Πάρμα. Το 1978, στα πλαίσια του ελληνικού μήνα στη Στοκχόλμη, περιοδεύει και σ' ολόκληρη τη Σουηδία. Με την ευκαιρία της έκθεσης παιδικού βιβλίου στο Μόναχο, προσκαλείται, το 1979, για έκθεση φιγούρας και σειρά παραστάσεων.
Το 1980, οργανώνεται προς τιμήν του, στο Παρίσι, φεστιβάλ Παγκοσμίου θεάτρου Σκιών ενώ την ίδια χρονιά δημιουργεί "Σχολή θεάτρου Σκιών στη Δανία", η οποία λειτουργεί μέχρι σήμερα από τους Δανούς μαθητές του. Αργότερα περιοδεύει πάλι στην Αμερική, στα πλαίσια της έκθεσης των ευρημάτων της Βεργίνας, με το έργο "Ο Μέγας Αλέξανδρος και το Καταραμένο Φίδι".

Ο Ευγένιος Σπαθάρης, το 1981 συμμετείχε στον ελληνικό μήνα που διοργανώθηκε στο Βυρ της Νορμανδίας και παράλληλα εγκαινίασε το ελληνικό θέατρο της Μασσαλίας. Το 1982 δίνει παραστάσεις στην Ολλανδία και παρουσιάζεται στο Φεστιβάλ θεάτρου Σκιών του Ανατολικού Βερολίνου. Το 1984, φεύγει πάλι για το εξωτερικό, προσκεκλημένος από τα Πανεπιστήμια Ρώμης, Νάπολης, Μπολόνιας και κατόπιν από τους διοργανωτές φεστιβάλ στο Λονδίνο, στη Γλασκόβη και στο Εδιμβούργο. Την ίδια χρονιά, συμμετέχει στο δεκαήμερο ανταλλαγών Μόσχας-Αθήνας.
Το 1985 ταξιδεύει στα Φεστιβάλ Μεσογειακού θεάτρου της Λυών, Νυρεμβέργης και Μαριγκύ, στην Ουτρέχτη Ολλανδίας, στη Σουηδία, στις Άλπεις, στη Ραβέννα Ιταλίας και στο Ανατολικό Βερολίνο (1986), στο Δυτικό Βερολίνο και στη Ρώμη (1987), στην Καλαβρία Ιταλίας (1988) πάλι στη Δανία, στη Νίκαια, στην Τουλούζ, στις Κάννες και άλλες πόλεις (1989), σε όλα τα Φεστιβάλ της Ισπανίας (1990), άλλη μια φορά στον ελληνικό μήνα της Σουηδίας (1991), στις εκδηλώσεις του παγκοσμίου Μπάσκετ στην Ρώμη (1992), στο Φεστιβάλ Όμπερχαουζεν Γερμανίας (1993), στην Αμερική, στον Καναδά και στην Τεχεράνη (1994) και τέλος, ξανά στην Κύπρο, κατόπιν στο Φεστιβάλ Μεσογειακού θεάτρου της Στουτγκάρδης (1995) και στο Μπορντώ Γαλλίας (1996).
Το 1997 δίνει παραστάσεις σε εκδηλώσεις αφιερωμένες στον Μάνο Χατζηδάκι στο Παρίσι. Το 1998, στο θέατρο του Κρεμλίνου (Μόσχα). Την ίδια χρονιά ο Ευγένιος Σπαθάρης πραγματοποιεί σειρά ομιλιών για το Ελληνικό Θέατρο Σκιών και παραστάσεις στα πανεπιστήμια Καίμπριτζ, Οξφόρδης και East Anglia. Το 1999 λαμβάνει μέρος στο Φεστιβάλ που διοργανώθηκε για τη Λεμεσό ως πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Οι βασικότερες δραστηριότητες του Ευγένιου Σπαθάρη στο εξωτερικό μέσα στο 2000 ήταν η συμμετοχή του με σειρά παραστάσεων και ομιλιών στα πλαίσια των εκδηλώσεων για το Millennium στην Αγγλία, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού.
Επανεμφανιζόμενος το 2002 στη Γαλλία «Μασσαλία και Τουλόν», το καλοκαίρι της ίδιας χρονιά καταλήγει στην Κύπρο όπου ο Πολιτισμικός Οργανισμός Λεμεσού διοργανώνει προς τιμήν του έκθεση φιγούρας και ανεβάζει με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον Ευγένιο Σπαθάρη το θεατρικό έργο «Σπαθάρης ο Έλληνας».
Τέλος, την άνοιξη του 2004 προσκαλείται για άλλη μια φορά στην Γαλλία για να διδάξει το θέατρο Σκιών και την τεχνική του σε νέους καλλιτέχνες του εξωτερικού.
Ο Ευγένιος Σπαθάρης, εκτός από τέλειος εκφραστής της τέχνης του θεάτρου σκιών αποτελεί παράλληλα και ένα σημαντικό λαϊκό ζωγράφο. Η θεματολογία του βασίζεται σε εικόνες της καθημερινότητας, σε ήρωες της επανάστασης, και σε σκηνές εμπνευσμένες από την μυθολογία.
Έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων αλλά και με την φιλοτέχνηση ημερολογίων, ενώ έχει οργανώσει πάνω από 50 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές στο εξωτερικό.
Είναι μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και του Ινστιτούτου Παγκοσμίου Θεάτρου (της ΟΥΝΕΣΚΟ).

Έχει τιμηθεί με Βραβείο Ρώμης (1962), με το Α' Μετάλλιο του Πρίγκιπα του Μοντ, Α' Βραβείο Πολωνίας (1978), Α' Μετάλλιο Τοσκανίνι (Ιταλία) το 1978 κ.ά.
Το 1991 ιδρύθηκε το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου, το οποίο λειτουργεί συστηματικά από το 1996, με στόχο την προβολή του θεάτρου σκιών και του καραγκιόζη.
Το 2007 τιμήθηκε ιδιαίτερα από το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού για την μεγάλη του προσφορά στο καλλιτεχνικό αυτό είδος για το οποίο του αναγνωρίστηκε ο τίτλος του μεγάλου δασκάλου.
ΠΗΓΗ: Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου, http://www.karagiozismuseum.gr/index.htm

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009

EUROLEAGUE FINAL-4

Ένα μεγάλο μπράβο στον μπασκετικό Παναθηναϊκό που πάτησε την κορυφή της Ευρώπης για 5η φορά στην ιστορία του. Όσο για την ομάδα μου να μην απογοητεύεται και με σωστή και συστηματική δουλειά το μέλλον της ανήκει. Πάμε γερά για το επόμενο.

Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΛΛΑΔΟΣ HELLAS ON LINE

Τι να πω! Το είδαμε όλοι. Ο συναρπαστικότερος αγώνας όλων των εποχών στα Ελληνικά και ίσως όχι μόνο, ποδοσφαιρικά χρονικά. Ένα μεγάλο μπράβο στον Νταμπλούχο Ολυμπιακό που έδειξε καρδιά λιονταριού και έκανε μεγάλες ανατροπές στο παιχνίδι. Ένα μεγάλο μπράβο στην ΑΕΚ που έκανε οπαδούς της και μη να την θαυμάσουν για την προσπάθεια που έκανε να κερδίσει το κύπελλο Μοναδικό μεμπτό σημείο κατά τη γνώμη μου η αντιαθλητική συμπεριφορά του ποδοσφαιριστή Κυριάκου που πήγε να τινάξει στον αέρα όσα είδαμε. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στις δύο ομάδες για αυτό που μας χάρισαν. Το συγκεκριμένο παιχνίδι θα πρέπει να μαγνητοσκοπηθεί και να προβάλλεται σε σεμινάρια ποδοσφαίρου. Μία παρότρυνση στις Ελληνικές ομάδες. Τέτοια παιχνίδια θέλουμε να βλέπουμε πάντα οι οπαδοί όλων των ομάδων. Παίξε μπάλα και ας χάσεις! Τέλος αξίζει ένα μπράβο και ο διαιτητής Κάκος γιατί άφησε το ποδόσφαιρο να είναι ο πρωταγωνιστής. Ίσως η ΕΠΟ θα έπρεπε να σκεφτεί να αλλάξει τον κανονισμό και όταν το παιχνίδι φτάνει σε τέτοια επίπεδα κατ εξαίρεση να μοιράζει το τρόπαιο και στις δύο ομάδες. Εύχομαι να αξιωθώ να ξαναδώ τέτοια παιχνίδια.

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

Πρωτομαγιά

Πρωτομαγιά

Πρωτομαγιά ονομάζεται η πρώτη μέρα του Μαΐου, η οποία είναι μέρα αργίας για πολλές χώρες του κόσμου. Τις περισσότερες φορές η Πρωτομαγιά είναι συνώνυμη με την Παγκόσμια Μέρα των Εργατών (Εργατική Πρωτομαγιά), την ημέρα δηλαδή που τιμούνται οι αγώνες του εργατικού κινήματος. Ο εορτασμός όμως της Πρωτομαγιάς, έχει τις ρίζες του στις παγανιστικές εορτές του παρελθόντος. Πολλά από τα αρχαία έθιμα έχουν επιβιώσει μέχρι και σήμερα. Η σημασία της ημέρας της Πρωτομαγιάς για τους αρχαίους λαούς οφείλεται στο γεγονός πως ημερολογιακά (για το βόρειο ημισφαίριο) η πρώτη ημέρα του Μαΐου βρίσκεται ανάμεσα στην Εαρινή Ισημερία και το Θερινό Ηλιοστάσιο, τοποθετείται δηλαδή στην αρχή της άνοιξης.

Απαρχές

Οι πρώτοι εορτασμοί της Πρωτομαγιάς ξεκίνησαν στην προ-χριστιανική Ευρώπη με γιορτές όπως το κέλτικο Μπελτέιν και την εωσφορική γιορτή της Νύχτας του Walpurgis στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Με τον εκχριστιανισμό όμως της Ευρώπης, πολλές από αυτές τις γιορτές είτε απαγορεύτηκαν, είτε έλαβαν χριστιανικό χαρακτήρα. Έτσι, ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς έχασε τον θρησκευτικό του νόημα. Σήμερα, σε πολλές περιοχές της Ευρώπης επιβιώνουν έθιμα αυτής της εποχής όπως ο χορός γύρω από το Γαϊτανάκι. Σήμερα πολλές νεο-παγανιστικές ομάδες προσπαθούν να αναβιώσουν ανάλογα αρχαία έθιμα της Πρωτομαγιάς. Για πολλές προ-χριστιανικές παγανιστικές κοινωνίες της Ευρώπης η Πρωτομαγιά εορτάζοταν ως η πρώτη ημέρα του καλοκαιριού. Έτσι το Θερινό Ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου συνέπιπτε με
τη μέση του καλοκαιριού.

Εργατική Πρωτομαγιά

Την πρώτη Μαΐου γιορτάζεται η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου. Τον Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Εορτάζεται επίσης και σαν μέρα των λουλουδιών και της Άνοιξης. Η μέρα έχει θεσπιστεί ως αργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".Εκείνη τη μέρα, 1η Μαΐου του 1886, 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket. Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα οι οποίοι περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια βόμβα έσκασε μέσα στο πλήθος, και αστυνομικοί μαζί με μπράβους αρχίζουν να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση.

Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη.Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".Το 1944 ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ' τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε:
"Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος".Το Μάη του 1963, δολοφονήθηκε ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Δεν ήταν Πρωτομαγιά, αλλά 22 Μαΐου. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μιλούσε σε συγκέντρωση των "Φίλων της Ειρήνης" για την παγκόσμια ύφεση όταν δέχτηκε επίθεση από άγνωστους με ρόπαλα. Έξω απ' την αίθουσα ο Λαμπράκης χτυπήθηκε από τρίκυκλο και τελικά εξέπνευσε στις 27 Μαΐου. Ο Λαμπράκης είχε συμμετοχή σε ειρηνιστικές πορείες τον Απρίλιο του 1963 στην Αθήνα, κι ήταν απ' τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά στο γήπεδο τουΠαναθηναϊκού.

Σχόλιο

Σήμερα που τα δικαιώματα των εργαζόμενων παραβιάζονται περισσότερο από ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε τη σημασία της εργατικής Πρωτομαγιάς. Δυστυχώς στη χώρα μας ο κομματισμός εξακολουθεί να κρατάει σε αιχμαλωσία όλα τα συνδικαλιστικά κινήματα παραγνωρίζοντας τον αντικειμενικό σκοπό των εργατικών διεκδικήσεων, ρίχνοντας στον Καιάδα την ουσία αυτών των κινητοποιήσεων. Είναι λυπηρό που οι συνδικαλιστικές παρατάξεις προχωρούν προτάσσοντας τον κομματισμό σε ξεχωριστές εκδηλώσεις σαν να μην αγωνίζονται όλοι για τα ίδια δικαιώματα, για ένα καλύτερο μέλλον. Το μόνο που πετυχαίνουν έτσι είναι να χάνουν την δυναμικότητα τους καταστρέφοντας έτσι τις όποιες πιθανότητες για να αλλάξει κάτι. Προσωπικά εύχομαι αυτό το πράγμα να αλλάξει. Καλό Μήνα και χαρούμενη Πρωτομαγιά σε όλους.

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009

Γενοκτονία των Αρμενίων

Ως γενοκτονία των Αρμενίων αναφέρονται τα γεγονότα εξόντωσης Αρμενίων πολιτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Εντολές για εκκαθαρίσεις Αρμενίων είχαν δοθεί νωρίτερα από το Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ (1894-96) ωστόσο η κύρια ευθύνη για τις πλέον εκτεταμένες σφαγές τους αποδίδεται στο κίνημα των Νεότουρκων (1908-18). Ως έναρξη της Αρμενικής Γενοκτονίας συμβολικά θεωρείται η 24η Απριλίου του 1915, όταν η ηγεσία της Αρμενικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης φυλακίστηκε και εκατοντάδες Αρμένιοι της Πόλης απαγχονίστηκαν.Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι ο αριθμός των νεκρών Αρμενίων ήταν από 600.000 ως 800.000, ενώ Δυτικές και Αρμενικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των σφαγιασθέντων στο 1.500.000.Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Η Τουρκία αρνείται την ύπαρξη «γενοκτονίας» και ισχυρίζεται ότι πραγματοποιήθηκε ένας βίαιος εκτοπισμός του Αρμενικού πληθυσμού. Μέχρι το 2009, 21 κράτη είχαν αναγνωρίσει επισήμως τα γεγονότα ως γενοκτονία των Αρμενίων, όπως και η Διεθνής Ένωση Μελετητών για τη Γενοκτονία (International Association of Genocide Scholars).Η Γενοκτονία των Αρμενίων πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλ. των Ελλήνων και των Ασσυρίων. Θα πρέπει τέτοια λάθη του παρελθόντος να αναγνωριστούν και σε αυτό πρέπει να συνεισφέρουν όλες οι χώρες και να μην παραβλέπουν αυτά τα γεγονότα ανάλογα με τα συμφεροντά τους. Τέτοιες ενέργειες απο όπου και αν προέρχονται αποτελούν ντροπή για την ανθρωπότητα και πρέπει να διασφαλίσουμε πως δεν θα ξανασυμβούν.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Ένας Ανερχόμενος Καλλιτέχνης

Στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Άρτα, επέλεξε να παρουσιάσει την πρώτη του ατομική έκθεση Γλυπτικής ο ανερχόμενος και πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης Γιώργος Χαλάστρας, ο οποίος από το Σάββατο 11 Απριλίου εκθέτει έργα του, στην αίθουσα του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου «Σκουφάς».Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο ενώ η έκθεση θα είναι ανοιχτή έως και τις 18 Απριλίου. Οι ώρες λειτουργίας της, είναι από τις 10:00 το πρωί έως τη 13:00 το μεσημέρι και το απόγευμα από τις 18:00 έως 21:00 μ.μ.Φίλοι, γνωστοί και λάτρεις της τέχνης τίμησαν με την παρουσία τους τον νεαρό καλλιτέχνη την ημέρα των εγκαινίων εκφράζοντας τις καλύτερές τους ευχές.
Εκπροσωπώντας τον Δήμαρχο Αρταίων Π. Οικονομίδη, ο Δημοτικός Σύμβουλος Βασίλης Γιάπρος εξέφρασε την συμπαράστασή του στην πορεία του. Ο Γιώργος Χαλάστρας αποφοίτησε από την Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2007 και ήδη έχει παρουσιάσει έργα του, σε ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Μιλώντας στην «Η» για τις επιρροές του αλλά και για τους στόχους του, δήλωσε:
Ερ.: Πως ασχοληθήκατε με την γλυπτική, γιατί επιλέξατε αυτή τη συγκεκριμένη κατεύθυνση;
Απ.: Είχα κλίση από μικρός στα καλλιτεχνικά, μέχρι που κάποια στιγμή κατάλαβα ότι ήθελα να σπουδάσω στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έτσι άρχισα μαθήματα σχεδίου, έδωσα εξετάσεις στη Θεσσαλονίκη όπου πέρασα και αποφοίτησα από εκεί.
Ερ.: Πως βλέπετε το περιβάλλον εδώ στην Άρτα όπου ζείτε μόνιμα; Διακρίνετε ενδιαφέρον προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση από το κοινό της Άρτας;
Απ.: Αυτό θα δείξει. Θα το δούμε τώρα στην έκθεση. Εκθέσεις γίνονται βέβαια.
Ερ.: Απ΄ ότι βλέπω τα έργα σας, έχουν να κάνουν με το ανθρώπινο σώμα και ιδιαίτερα με το σώμα της γυναίκας.
Απ.: Ναι, είναι ανθρώπινες φιγούρες. Μου αρέσει περισσότερο το γυναικείο σώμα γιατί με βοηθάνε οι καμπύλες του σώματος και έτσι έχω μεγαλύτερες εμπνεύσεις όσον αφορά το γυναικείο κορμί.
Ερ.: Τι υλικά χρησιμοποιείται στη δουλειά σας και ποια είναι η διαδικασία που προηγείται μέχρι να έρθει η στιγμή το έργο να πάρει την τελική του μορφή;
Απ.: Στην αρχή κάνω τα γλυπτά από πυλό, μετά τα βγάζω, ανοίγω καλούπια από γύψο και τα γλυπτά βγαίνουν στην μορφή αυτή όπως τα βλέπετε τώρα, με τη διαφορά ότι είναι γύψινα, μετά τα στέλνω σε χυτήριο και τα κάνω σε μπρούντζο.Εγώ στο γύψο σταματάω, τα υπόλοιπα τα κάνουν τα χυτήρια.
Ερ.: Είναι η πρώτη σας ατομική έκθεση στην Άρτα. Υπάρχει στόχευση και για συμμετοχή σας μελλοντικά σε κάτι νέο;
Απ.: Είναι η πρώτη μου ατομική έκθεση αλλά έχω λάβει μέρος και σε ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Για τα μελλοντικά μου σχέδια, βεβαίως θα κάνω και άλλες εκθέσεις, δεν ξέρω που ακριβώς αλλά θα πάω και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Πηγή: ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ
Αξίζει να προσεχθεί η δουλειά του καθώς σίγουρα στο μέλλον θα μας απασχολήσει θετικά με τις δημιουργίες του αφού είναι ένας πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης..

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Επιστρέψαμε από τις εξορμήσεις του Πάσχα και σας παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες από μία επίσκεψη στον ιστορικό Γοργοπόταμο. Πρόκειται για ένα πανέμορφο χωριό στην καρδιά της Ρούμελης λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Λαμία. Το μέρος διαθέτει ξενοδοχείο, ταβέρνες, ζαχαροπλαστείο καταπληκτικές φυσικές ομορφιές και πραγματικά αξίζει όσοι βρεθούν κοντά να πραγματοποιήσουν μία επίσκεψη. Χριστός Ανέστη σε όλους και του χρόνου πάλι με υγεία.













Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ


Τώρα που μπήκαμε στη Μεγάλη Εβδομάδα το Gorilaki εύχεται σε όλον τον κόσμο Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση. Μεγάλη προσοχή στις οδικές μετακινήσεις μας και στη χρήση των βεγγαλικών για να γυρίσουμε όλοι ασφαλείς και σώοι στα σπίτια μας. Θα είμαστε και πάλι εδώ μετά τις γιορτές.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Κράτος και αυτοκίνητο!

Έχω ένα σαραβαλάκι το οποίο έθεσα σε ακινησία στο τέλος του 2008. Κατέθεσα τις πινακίδες τότε στην ΔΟΥ μου και πήρα τη βεβαίωση ακινησίας. Χθες λοιπόν αποφάσισα να πάρω πίσω τις πινακίδες και να το καταστήσω πάλι ¨μάχιμο¨. Για την ιστορία το σαραβαλάκι μου είναι 1600cc που σημαίνει πως τα τέλη κυκλοφορίας αντιστοιχούν σε 202,00 € το έτος. Το θέμα είναι πως ενώ δεν κυκλοφόρησε το σαραβαλάκι τουλάχιστον το πρώτο τρίμηνο του 2009 το Δημόσιο εισέπραξε από εμένα και από άλλους συμπολίτες μας σε ανάλογες περιπτώσεις ποσό για ολόκληρο έτος, πράγμα άδικο. Για τους τρεις μήνες ακινησίας θα έπρεπε με έναν πρόχειρο υπολογισμό να έχω έκπτωση 50,49 € μην υπολογίζοντας και τις ημέρες του Απριλίου. Όταν λοιπόν το ίδιο το κράτος μας κοροϊδεύει με τέτοιο θράσος, γιατί να μην ξεσπαθώσουν και οι ιδιώτες; Και μιας και είπα ιδιώτες συνεχίζω την ιστορία μου και αναφέρω άλλη μία κοροϊδία που κατά τη γνώμη μου εισέπραξα. Αφού πήρα τις πινακίδες έκανα μία έρευνα αγοράς για να κάνω και ασφάλεια στο σαραβαλάκι. Εδώ δεν θα δώσω έμφαση στο οικονομικό θέμα που και εδώ μέσα σε έναν μήνα υπήρξε αύξηση στα ασφάλιστρα από 20 εως 40 ευρώ αλλά στις υπηρεσίες και στους όρους ασφάλισης. Πως είναι δυνατόν να σου παρέχει η ασφαλιστική εταιρία την επιλογή να ασφαλίσεις το παρμπρίζ ή να μην το ασφαλίσεις αλλά και στις δύο επιλογές το κόστος της ασφάλειας να είναι το ίδιο; Για να μην πω και για τα ψιλά γράμματα και τον κοπανιστό αέρα που μοσχοπουλάνε. Αλλά ποιος τους έχει επιτρέψει να τα κάνουν αυτά; Μα το ίδιο το κράτος που και το ίδιο εφαρμόζει ανάλογες πρακτικές.

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

ΦΟΝΙΚΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Τα ξημερώματα της Δευτέρας σημειώθηκε ισχυρή σεισμική δόνηση 6,3 Ρίχτερ στην κεντρική Ιταλία και συγκεκριμένα στην πόλη Λ'Ακουίλα. Πάρα πολλά κτίρια έχουν καταρρεύσει ή έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές ενώ δυστυχώς μέχρι στιγμής 92 συνάνθρωποι μας έχασαν τη ζωή τους μεταξύ αυτών και παιδιά. Ο αριθμός των αστέγων ξεπερνάει τις 50000. Η περιοχή έχει κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης απο τις Ιταλικές αρχές. Σύμφωνα με τον υφυπουργό εξωτερικών Θ. Κασσίμη τρεις Έλληνες φοιτητές έχουν τραυματιστεί ελαφρά και ακόμα ένας είναι εγκλωβισμένος σε ερείπια επικοινωνώντας όμως με τους διασώστες. Ελληνικό κλιμάκιο συγκεντρώνει τους Έλληνες φοιτητές που επιθυμούν την επιστροφή τους στην Ελλάδα παρέχοντας τους τα αναγκαία έγγραφα, ή άλλα είδη πρώτης ανάγκης και φροντίζει να τους επιβιβάσει σε λεωφορεία που έχει εξασφαλίσει η Ελληνική Πρεσβεία για να μεταβούν στο αεροδρόμιο της Ρώμης. Εκεί δύο Ελληνικές αεροπορικές εταιρίες η Ολυμπιακή και η Aegean έχουν προσφερθεί να μεταφέρουν δωρεάν τους Φοιτητές πίσω στις πόλεις καταγωγής τους. Το ίδιο ισχύει και για τους Κύπριους Φοιτητές μετά από πρωτοβουλία των Ελληνικών αρχών. Το τηλέφωνο επικοινωνίας με την Ελληνική Πρεσβεία στη Ρώμη είναι το +39068082030 και μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να απευθυνθούν εκεί.

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Η Συμμορία των τριών!!

Είναι μόλις 10 ημερών και είμαι ο ευτυχισμένος ιδιοκτήτης τους. Έχουν κλέψει τις καρδιές όλων. Απολαύστε τα!!!



















Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Πρόταση του MIT για πλήρη έλεγχο των προσωπικών μας δεδομένων

Ειδικός σε θέματα υπολογιστών από το MIT καλεί για μία νέα συμφωνία που θα επιτρέπει να ελέγχονται τα ίχνη που αφήνουνε όταν συνομιλούμε ή σερφάρουμε στο Διαδίκτυο. Ειδικότερα, προτείνεται να ελέγχονται τα διαδικτυακά δεδομένα, καθώς και οι τηλεφωνικές επικοινωνίες. Ο Άλεξ Πέντλαντ από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, δήλωσε ότι «τα ψηφιακά ίχνη έχουν μεγάλη κοινωνική και επιστημονική αξία».Ωστόσο, οι κάτοχοί τους εκτίθενται, καθώς τα ίχνη αυτά επιτρέπουν στις εταιρείες και τις κυβερνήσεις να γνωρίζουν τις προσωπικές κινήσεις του καθενός στη διάρκεια της ημέρας (reality mining).Ο κ. Πέντλαντ, ειδικός στην ανθρωποκεντρική τεχνολογία, σημείωσε ότι «οι εταιρείες θα έχουν ρόλο κλειδί σε μία νέα συμφωνία, όπου θα μπορούν να χρησιμοποιούν τα δεδομένα του ατόμου».Σύμφωνα με τον ίδιο, «κάτι τέτοιο θα επέτρεπε τα προσωπικά δεδομένα να χρησιμοποιούνται για «το κοινό καλό», όπως είναι η παρακολούθηση της υγείας, ασφάλειας ή ακόμα και της περιβαλλοντικής προστασίας, διατηρώντας πάντα την ανωνυμία».«Νέες επαναστατικές μέθοδοι παρακολούθησης από τα κινητά τηλέφωνα και άλλα ψηφιακά μέσα παρέχουν μία 'θεϊκή' οπτική για τον εαυτό μας», επεσήμανε ο κ. Πέντλαντ σε έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.«Αυτές οι νέες μέθοδοι έχουν τη δυνατότητα να γίνουν η πραγματικότητα της ιδέας του Τζόρτζ Όργουελ για μία πλήρως ελεγχόμενη κοινωνία. Αυτό που σκοπεύουμε να κάνουμε μπορεί να είναι είτε η σωτηρία μας, είτε η καταστροφή μας», συμπλήρωσε ο Άλεξ Πέντλαντ.Οι παρακολουθήσεις αφορούν σε διαδικτυακά δεδομένα, όπως η επισκεψιμότητα ιστοσελίδων ή οι αγοραστικές συνήθειες του καθενός, στην επικοινωνία μέσω κινητών τηλεφώνων και συστήματα πλοήγησης, όπως το GPS.

Πηγή: www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AFP

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

«Ώρα της γης»; Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω.

Έλαβε χώρα το Σάββατο το βράδυ στις 20:30μμ ώρα Ελλάδος η πρωτοβουλία για εξοικονόμηση ηλεκτρικού ρεύματος και συνεπώς λιγότερη εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου που ονομάζεται «ώρα της γης». Η κίνηση αυτή έχει παγκόσμιο αντίκτυπο και ξεκίνησε από την Αυστραλία το 2007 για να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό και εντέλει να καθιερωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο με τη συμμετοχή εκτός των απλών πολιτών και πολλών επίσημων φορέων. Προβλέπει για μία ώρα το συντονισμένο κλείσιμο όλων των ηλεκτρικών συσκευών καθώς και το σβήσιμο όλου του φωτισμού σε δημόσια κτήρια, μνημεία, χώρους εργασίας και κατοικίες. Σε αυτό το σημείο οφείλω να ομολογήσω πως μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα σαν άτομο να μη συμμετέχω σε αυτήν την κίνηση. Άποψη μου είναι πως ο πλανήτης μας η γη, πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν το σπίτι μας γιατί είναι το σπίτι όλων μας. Όπως ο κάθε ένας από εμάς φροντίζει την κατοικία του, ανάλογα πρέπει στο μέτρο του δυνατού να φέρεται και στον πλανήτη που ζει και συνειδητά να περιορίζει τις ενέργειες εκείνες που θέτουν τη γη σε κίνδυνο. Το σκεπτικό μου όμως για τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία έχει ως εξής. Με μια πρώτη ματιά η συγκεκριμένη κίνηση φαίνεται αθώα και δεν κρύβει κάτι το μεμπτό. Σε τελική ανάλυση μπορεί και να είναι έτσι. Ίσως όμως και να μην είναι τίποτα παραπάνω από μία «άσκηση ετοιμότητας» στη χειραγώγηση των μαζών. Κάνουμε κάτι «αθώο» τώρα για να δουν οι ιθύνοντες πώς θα εκτελεστεί στην πράξη από τα πλήθη και παράλληλα να προετοιμαστεί το υποσυνείδητο μας για να πειθαρχεί σε άνωθεν εντολές που θα οδηγούν τον κόσμο σε πλήρη αποχαύνωση και κονσερβοποίηση των ανθρώπων. Θα μου πείτε πως είμαι πολύ καχύποπτος. Το δέχομαι αλλά επιτρέψτε μου να πω πως οι ίδιοι με κάνουν να σκέφτομαι έτσι. Η «ώρα της γης» πέραν από τον συμβολικό της χαρακτήρα δεν προσφέρει κάτι το ουσιαστικό στη σωτηρία του περιβάλλοντος. Αντίθετα κρύβει και πολύ υποκρισία. Εάν οι υπεύθυνοι της πρωτοβουλίας ήθελαν να έχει αντίκρισμα η προσπάθεια τους δεν θα επέλεγαν την συγκεκριμένη μέρα και ώρα αλλά θα επέλεγαν μία εργάσιμη μέρα και μία ώρα αιχμής. Γιατί τότε θα είχε πραγματική αξία για το περιβάλλον μία ώρα εξοικονόμησης ενέργειας αφού τότε γίνεται και η περισσότερη ζημιά. Βέβαια τότε το όλο εγχείρημα θα είχε και οικονομικό κόστος και εδώ εξηγείται η υποκρισία. Έτσι όπως το έκαναν δεν μας χάρισαν τίποτε παραπάνω από άλλο ένα πανηγυράκι . Από αυτά που έχει γεμίσει ο τόπος αλλά από ουσία μηδέν. Για όλους τους παραπάνω λόγους δεν συμμετείχα στην συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Προτιμώ να σβήσω τα φώτα στο σπίτι μου μία άλλη μέρα για μία ώρα ή και παραπάνω, ή να πάρω το λεωφορείο για να πάω κάπου που θα πήγαινα με το αυτοκίνητο αλλά εκεί δεν συμμετέχω.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Εκατοντάδες νεκρά ψάρια στον Μαλιακό


Αντιμέτωποι με εκατοντάδες νεκρά ψάρια ήρθαν οι ψαράδες του Μαλιακού Κόλπου, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες.Για το λόγο αυτό προγραμματίζουν κινητοποιήσεις για αύριο, ακόμη και κλείσιμο του λιμανιού της Στυλίδας, σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν τις αρχές. Στο μεταξύ, αύριο θα βρεθούν στον Μαλιακό και θα πάρουν δείγματα νερού επιστήμονες του Εθνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών και ειδικός ιχθυοπαθολόγος.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Τιμή και Δόξα στους Ήρωες του 21

Πέρασαν 188 χρόνια από την στιγμή που ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήμανε την έναρξη του ξεσηκωμού του γένους ενάντια στον Τουρκικό ζυγό, υψώνοντας το λάβαρο της Επανάστασης στη Μονή της Μεγίστης Λαύρας, στα Καλάβρυτα. Οι προγονοί μας επιδεικνύοντας θάρρος και αυταπάρνηση με τους αγώνες τους, τσάκισαν την Τούρκικη λαίλαπα και με τις θυσίες τους οδήγησαν στην αναγνώριση του Ελληνικού Κράτους, με τη συνθήκη του Λονδίνου το 1830. Τιμή και δόξα λοιπόν στους Ήρωες του 1821 και ένα μεγάλο ευχαριστώ για το μέγιστο αγαθό της Ελευθερίας που μας προσέφεραν. Με το παράδειγμα τους ας θυμόμαστε όλοι εμείς πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πρέπει να επαγρυπνούμε συνέχεια για να διατηρηθεί η Ελευθερία μας. Ζήτω το Ελληνικό Έθνος που δυστυχώς κάποιοι στις μέρες μας κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους ακούσια ή εκούσια για να το απαξιώσουν, ξεχνώντας το αίμα που χύθηκε και τους αγώνες που δόθηκαν για την ύπαρξη του. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους τους Έλληνες.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Παγκόσμια μέρα για το Νερό

Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα για το Νερό. Ένα αγαθό που πρέπει να το σεβαστούμε για τα ευεργετικά αποτελέσματα του. Ένα απ τα στοιχεία της φύσης και βασικό συστατικό για την ύπαρξη ζωής. Πρέπει ο καθένας ατομικά να φροντίσει για την προστασία αυτού του πολύτιμου στοιχείου για να επιτευχθεί το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα για την διατήρηση του. Βλέπετε όταν κάτι το θεωρούμε δεδομένο δεν το εκτιμούμε ανάλογα. Το νερό η ανθρωπότητα το έχει εκμεταλλευθεί με άπειρους τρόπους για διάφορες χρήσεις και πολλές φορές του συμπεριφέρεται με αλαζονεία όπως κάνει και σε τόσα άλλα πράγματα. Πρέπει όμως να σκεφτούμε πως σε άλλες χώρες πεθαίνουν συνάνθρωποι μας εξ αιτίας της έλλειψης του και να κινηθούμε πράττοντας ότι χρειάζεται για την ορθή και συνετή χρήση του. Γιατί αν δεν προσέξουμε τώρα δεν θα έχουμε αργότερα. Τη σημερινή μέρα λοιπόν το ελάχιστο που μπορεί να κάνει ο κάθε άνθρωπος είναι να ξεκλέψει λίγα δευτερόλεπτα από τον μαραθώνιο της καθημερινότητας του και να σκεφτεί τι θα συνέβαινε αν εξέλειπε το νερό από τη ζωή μας. Όταν το κάνουμε αυτό θα αντιληφθούμε τον κίνδυνο και τότε θα λειτουργήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ας ευαισθητοποιηθούμε και ας ανταποδώσει ο καθένας μας το ελάχιστο από όσα μας έχει δώσει αυτό το υπέροχο στοιχείο. Στην υγειά μας!!!

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ

Ο Ολυμπιακός από απόψε 3 αγωνιστικές πριν το τέλος της κανονικής περιόδου της Super League πανηγυρίζει το 12ο πρωτάθλημα του, τα τελευταία 13 χρόνια. Η ομάδα του Πειραιά σε έναν αγώνα για γερά νεύρα και έχοντας σημαντικές απουσίες πρωτοκλασάτων ποδοσφαιριστών όπως είναι οι Ντιόγο και Λέτο λύγισαν στη Νέα Σμύρνη τον ψυχωμένο Πανιώνιο και σε συνδυασμό με το αποτέλεσμα του αγώνα της Τρίπολης εξασφάλισαν και μαθηματικά τον πολυπόθητο τίτλο. Οι ερυθρόλευκοι προηγήθηκαν με τέρμα του Ντάρμπισαϊρ στο 22’ που όμως ήταν οφ-σάιντ . Στη συνέχεια ο Πανιώνιος ανέβασε την απόδοσή του και κατάφερε να ισοφαρίσει στις καθυστερήσεις του πρώτου μέρους με τέρμα του Λουρένκο. Στην επανάληψη οι παίκτες του Πανιωνίου μπήκαν δυνατά και κατάφεραν να περάσουν μπροστά στο σκορ με προβολή του Άντερσον, εκμεταλλευόμενοι το λάθος του νεοεισελθόντα στον αγώνα μετά από αναγκαστική αλλαγή του Νικοπολίδη, Κοβατς. Από εκείνο το σημείο όμως οι ποδοσφαιριστές του Ερνέστο Βαλβέρδε έδειξαν καρδιά πρωταθλητή και με τέρματα του αρχηγού Πρέντρακ Τζόρτζεβιτς στο 61’ και Ντουντού στο 72’ έκαναν την ολική ανατροπή φτάνοντας στο τελικό 3-2 και προσθέτοντας έτσι άλλον έναν τίτλο στην τροπαιοθήκη τους.


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

Μέτρα και ημίμετρα

Έβλεπα στην τηλεόραση την συνέντευξη τύπου, που παραχώρησε από τις Βρυξέλλες για τη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης με θέμα την οικονομική κρίση, ο πρωθυπουργός κος Κωνσταντίνος Καραμανλής. Από όλα όσα είπε ο πρωθυπουργός θέλω ως πολίτης αυτής της χώρας να σχολιάσω δύο σημεία. Δύο σημεία που ξεχώρισα ανάμεσα στα ευχολόγια και τις γενικόλογες τοποθετήσεις του πρωθυπουργού για την οικονομική κρίση, σε συνάρτηση με τις συνέπειες αυτής στη χώρα μας. Αναφέρομαι στο σημείο που τόνισε ο πρωθυπουργός την ανάγκη να προστατευτεί η ελεύθερη οικονομία από τον κρατικό παρεμβατισμό και στο σημείο που μας διαβεβαίωσε πως δεν πρόκειται να φορολογήσει τα κέρδη των επιχειρήσεων και των τραπεζών εν μέσω οικονομικής κρίσης, ενώ παράλληλα έδινε το πράσινο φως για ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Επιτρέψτε μου σε αυτό το σημείο να κάνω μία παρένθεση και να σας εκμυστηρευτώ πως μόλις συνδύασα αυτά τα δύο δεδομένα στο μυαλό μου συνειρμικά η πρώτη λέξη που σκέφτηκα ήταν το «γλέντι». Διότι ηθελημένα ή μη ο πρωθυπουργός μας αποκάλυψε, πως το επόμενο διάστημα η οικονομική ελίτ της χώρας μας, θα μας «γλεντήσει» κανονικά και μάλιστα με τις ευλογίες της κυβέρνησης. Πρέπει να κατανοήσουμε πως σε μία περιορισμένη αγορά σαν τη δική μας ο όρος «ελεύθερη οικονομία» δεν ευσταθεί. Αυτό που θα μπορούσε να αντικαταστήσει με ακρίβεια τον παραπάνω όρο είναι η ασυδοσία. Το υπόβαθρο της εγχώριας αγοράς δεν είναι εκείνο που απαιτείται για να στηρίξουμε το οικονομικό μας σύστημα στους νόμους της ελεύθερης οικονομίας. Εάν το κάνουμε παρόλα αυτά το μόνο που θα πετύχουμε θα είναι να αποδείξουμε στην πράξη, τον αλάνθαστο νόμο της φύσης πως το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Μία άνευ όρων παραδομένη αγορά θα περιέλθει στα χέρια των επιχειρηματιών, επιτρέποντας τους να επιβάλλουν τους δικούς τους κανόνες πάντα εις βάρος του μέσου Έλληνα καταναλωτή, του μέσου Έλληνα εργαζόμενου, όπως ακριβώς συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη οι τράπεζες θα συνεχίσουν να πατάνε επί πτωμάτων και να κατακρεουργούν ανεξέλεγκτα την Ελληνική κοινωνία αφού οι πολίτες μη μπορώντας να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες τους για ρευστότητα, αναπόφευκτα καταφεύγουν σε αυτές. Να ξεκαθαρίσω εδώ πως δεν είμαι υπέρμαχος σε λύσεις Σοβιετικού τύπου και σε καμία περίπτωση δεν προτείνω κάτι τέτοιο. Εκείνο που λέω είναι πως ένας μετρημένος κρατικός παρεμβατισμός και η επιβολή κανόνων λειτουργίας της οικονομίας θα λειτουργούσε ως αντίβαρο και θα δημιουργούσε μία ισορροπία στο οικονομικό μας σύστημα και σε συνδυασμό με αύξηση των Δημοσίων Επενδύσεων μόνο καλό θα έκανε στον Έλληνα πολίτη. Άποψη μου είναι πως θα πρέπει να σταματήσει ο πρωθυπουργός να δαιμονοποιεί τον κρατικό παρεμβατισμό και να πράξει αυτό που αργά ή γρήγορα θα είναι αναπόφευκτο.